• Rosan Nijhof

Aan de tiet

Borstvoeding, het was me nogal wat…

Voordat Kees werd geboren moest ik natuurlijk al nadenken over of ik borstvoeding wilde geven. Ik besloot het maar gewoon te gaan proberen. Guus vond het een mooi idee om je kindje de beste voeding mee te geven die er is en ik zou niet echt weten waarom ik het niet zou moeten doen, dus besloot ik van wel ;) Zoals sommigen al wel hadden gelezen hadden Guus en ik al eens een voorlichting hebben gehad over borstvoeding geven. Ik vond het wel fijn hier wat op voorbereid te zijn.

Toch kwam er in de praktijk best wel veel bij kijken vond ik. Dat had ik van te voren niet echt helemaal overdacht. Dat kan denk ik ook haast niet, want als je denkt te weten wat er op je af gaat komen: Nope! En dat is soms maar goed ook.


Het begin

Het begon natuurlijk allemaal op het moment dat Keesje uit mij was gekropen. Oké, dat klinkt makkelijker dan het was, GELOOF ME. Haha!

Kees werd zoals jullie hebben gelezen heel snel van mij afgehaald en geholpen omdat hij moeilijk kon ademen. Toen alle rust wedergekeerd was, werd Kees weer bij mij op de borst gelegd door de verpleegkundige op zo’n manier dat Kees gelijk met zijn mondje aan de tepel zat zeg maar. We hadden gelezen dat je ervoor kunt kiezen dat de verpleegkundigen dit zouden doen, maar dat je ook zelf het kindje rustig zelf kon laten zoeken naar de tepel. Dat laatste vond ik wel een mooi idee. Eigen keuzes maken vanaf het begin, hoe leuk! Maar goed, voor ik het weet had ik hem dus al aan de tepel zitten. Op dat moment boeide het mij trouwens ook niet echt. Ik was kapot, dus ze konden doen wat ze wilden… In het begin kwam er ook echt nog niets uit hoor. Ik moet nu wel een beetje om mezelf lachen, want ik had heel fanatiek borstcompressen (van die pads) voor in de bh meegenomen in de vluchtkoffer zo van: Oke, ik ga borstvoeding geven en het stroomt eruit straks als ik van het ziekenhuis naar huis rijd. Haha! Dat was dus zeker niet het geval.

Nadat we even hebben kunnen slapen, en Kees was aangekleed door de verpleegkundige, werd hij weer aan mijn borst gelegd. Hij kreeg meerdere keren de gelegenheid hier vast aan te wennen. Het is ook goed voor de aanmaak van de borstvoeding.


Keihard werken

Eenmaal thuis kreeg ik hulp bij de borstvoeding van de kraamverzorgster. Dat vond ik echt heel erg fijn, want het moest echt eerst even op gang komen. In het begin laat je het op gang komen door steeds je borsten aan te bieden aan je baby. Je wacht dan tot je baby een grote hap maakt met zijn mond en dan duw je hem op je tepel zeg maar. Je borst vorm je dan een beetje naar zijn mond, zodat het een goeie match wordt ;) Je moet altijd beginnen met de borst waar je de keer ervoor mee geëindigd was, omdat die waarschijnlijk het volst is. Je voelt dat uiteindelijk vanzelf wel, maar in het begin nog niet altijd. Ik kreeg als tip om een elastiekje om mijn pols te doen zodat ik wist bij welke tiet ik geëindigd was. Ik vergat alleen steeds te wisselen. Uiteindelijk hebben we de app gebruikt: Samen voeden. Heel handig. Kun je ook bijhouden hoe lang je kindje per borst gedronken heeft enzo. Omdat het bij mij allemaal wat warrig verliep, was het fijn om bij te houden. Na een tijdje is dat echt niet meer nodig lijkt me.

Ik geloofde de eerste paar keer helemaal niet dat er wat uit kwam eigenlijk. Ik zei dat hardop tegen de kraamverzorgster. Ze keek me glimlachend aan: ‘Echt wel hoor Rosan. Knijp er maar eens in om te kijken of er wat uitkomt.’ Ik keek haar een beetje vragend aan en kneep/duwde in mijn tiet richting tepel zeg maar. Daar was het… EEN DRUPPEL! Ik kon het niet geloven. Het was dat ik nog niet kon springen (weyo, dat zou echt de hel geweest zijn voor je weet wel), maar jeetje wat was ik blij. ‘Guus, er komt melk uit mijn tiet!’ Helemaal trots. Zelfs een traantje. Haha.

Kees kreeg dus de borst en daarnaast ook een spuitje met 30ml melk voor flesvoeding. Dat kreeg hij, omdat hij uit mijn borsten nog niet genoeg kreeg.

Na drie dagen was Kees ineens enorm aangekomen en bleek het spuitje met wat extra voeding niet meer nodig. Hij kreeg genoeg.



Om de borstvoeding wat meer op gang te krijgen, moest ik dus Kees vaak aanleggen, maar ook kolven. We moesten een kolfapparaat huren. Guus ging naar Enschede om daar een kolfapparaat te huren. Dat was een enorm apparaat.

Wat hard werken zeg. Dat had ik van te voren eigenlijk helemaal niet zo verwacht. Schijnbaar is het wel zo dat het begin hard werken is, maar dat het uiteindelijk heel makkelijk en soepeltjes verloopt.


Toen het goed op gang kwam, kreeg ik ook stuwing. Je hebt dan een overproductie van moedermelk. Voor velen pijnlijk. Ik had daar alleen echt geen last van. Ze stonden wel steeds op knappen en Guus mocht er zeker niet aan komen, maar ik vond die grote borsten heerlijk. Ik zie mezelf nog zo voor de spiegel staan pronken voor mezelf. Hahaha!


Kolven

Later hebben we zelf een kolfapparaat gekocht in Hengelo bij een lactatiekundige. De lactatiekunde is de kennis van de menselijke borstvoeding en de processen die daarmee gemoeid zijn zoals melkproductie en melkafgifte, de samenstelling van de moedermelk en het drinken aan de borst. Ik had veel positieve verhalen over deze mevrouw gehoord. Zij weet zo onwijs veel over borstvoeding. Van haar had ik toevallig ook de borstvoedingscursus gehad. Zo vertelde ze tijdens de cursus dat borsten twee graden warmer worden als je kindje het koud heeft en twee graden kouder kunnen worden als je kindje het warm heeft. Hoe bizar?! Zo apart wat je lichaam allemaal kan zonder dat je dat weet!

Om de goeie kolf te kiezen en de juiste maat hoedjes voor op je tepels (jaja), moest ik ze eerst uitproberen.

Ik was niet echt iemand die open en bloot borstvoeding gaf. Het liefst deed ik dat in een kamertje waar niemand was. Het is niet dat ik het gek vind als iemand anders het doet, maar ik voelde mezelf daar niet goed bij. Ik kreeg dan zo’n opgelaten gevoel als ik een tiet uit de beha haalde enzo.

Bij de lactatiekundige moest ik in een stoel gaan zitten en dan dus die twee kolfapparaten uitproberen en dan een keuze maken. Ik voelde weinig verschil. De goedkoopste dus maar (en snel de beha weer aan, tnx).


Proeven

Guus en ik hebben trouwens de moedermelk geproefd. Vooraf zei ik dat ik het écht niet wilde proeven. Het idee leek me zo naar! Uiteindelijk was ik toch nieuwsgierig en heb ik een heel klein beetje geproefd, samen met Guus. En even voor de duidelijkheid: Guus ook gewoon vanaf zijn pink, niet vanaf, nouja, vul maar in.

Het is heel zoetig, wel lekker eigenlijk. Haha!


Het verdere verloop

Uiteindelijk liep de borstvoeding als een tiet (goeie woordspeling wel). Toch leek het erop dat Kees continue honger had. Je moet in het begin vaak aanleggen, om de 2,5u ongeveer. Je bent wel een half uur bezig en dan nog kolven, dus ben je eindelijk klaar, kun je alweer. We snapten er niets van. Ik heb toen veel gebruik gemaakt van de Naviva borstvoedingslijn. Echt heel fijn.

Ik ben echt heel wanhopig geweest die tijd. Dat gehuil speelt dan natuurlijk ook een grote rol, maar de borstvoeding ook echt. Het enige waar ik mee bezig was, was de borstvoeding. Daar was ik namelijk verantwoordelijk voor, dus dat was wat moest slagen.

Ik heb gefilmd hoe Kees aan de borst dronk en dat vergeleken met een vriendin. Ook andere vriendinnen heb ik het laten en zien en zagen dat hij erg onrustig dronk. Ik heb het uiteindelijk ook laten zien op het consultatiebureau, omdat ik hoopte dat hij wat tips zou hebben. Het was een heel beschaafd filmpje. Je zag echt haast niets, zo’n beetje alleen Kees en wat huid. Ik pakte mijn mobiel, liet het filmpje zien en die arts werd helemaal bang. Heel ongemakkelijk wuifde hij het filmpje weg en gaf aan dat we anders naar de huisarts zouden moeten gaan. Het was een heel naar moment. Ik was al helemaal onzeker en verdrietig omdat het totaal niet liep allemaal, en deed hij er ook nog zo raar over. Ik hoopte zo op antwoorden! Wegens Corona hadden we al bijna geen contact met het consultatiebureau, dus ik had helemaal uit gekeken naar deze afspraak in de hoop dat het daarna beter zou worden. Niks. Hij wist niet eens een lactatiekundige hier in de buurt waar ik naartoe zou kunnen. Dat viel even tegen.

Uiteindelijk toch naar de lactatiekundige gegaan. Ik wilde dat eerst niet, omdat ik het best prijzig vond. Maar goed, het kon niet langer door. Ik ging weer naar Hengelo en de lactatiekundige keek eerst in zijn mond. Ze zag niet direct een verkort tongriepje en strak lipbandje, dus keek daarna mee hoe Kees aan de borst dronk. We probeerden een andere houding maar ze zei: ‘Stop maar, dit gaat zo niet. Het lijkt me verstandig dat je naar Groningen gaat om zijn tongriempje en lipbandje door te laten branden.’ Daar zit dus een ‘Tongriemkliniek’, ooit van gehoord?!

Ik kreeg nog een tepelhoedje mee om te kijken of het voeden dan beter ging. Van alles probeerde ik steeds. En dat kolven ook iedere keer, het was pittig vond ik.


Doordat Kees niet goed aan de borst kon drinken liep mijn melkproductie terug. Melkproductie, het lijkt net of het over een koe gaat he? ;) Soms voelde ik me ook zo. Of nouja, voelde ik me maar zo! Lekker chillen hele dagen en slapen als een malle. Die slaap, of nouja, geen slaap, viel me echt tegen in het begin joh!

De melkproductie liep terug, dus ik kreeg advies vanuit Naviva om een kolfmanier te kiezen zodat de melkproductie weer op gang kwam. Ik kolfde toen een poos om de 5 minuten, daarna 10 etc. etc. Ik weet het niet eens meer precies. Van alles probeerde ik in elk geval!

Op een gegeven moment kwam mijn moeder binnen en zag mij helemaal obsessief bezig met kolven en het weer op gang krijgen. Toen zei ze de verlossende woorden: ‘Rosan, stop er toch mee. Je hebt je best gedaan, maar je bent alleen maar bezig met je tieten.’ Ineens een besefmomentje… Het klopte. Ik deed niks anders dan googlen, bellen, borstvoeding geven, kolven, googlen… ‘Rosan, ga toch over op flesvoeding, niks mis mee, en dan heb je ook meer oog voor je kindje.’ Ja, dat klopte. Ze had helemaal gelijk. Ik moest onwijs huilen, maar heb toen besloten om te stoppen. Ik durfde het Guus eerst niet te vertellen, omdat ik wist dat hij Kees heel erg borstvoeding gunde. Uiteindelijk was Guus ook blij dat ik had besloten echt te stoppen. En nu écht. Ik riep het namelijk al dagenlang, maar had de ballen niet om het door te zetten (weer goeie woordspeling).


Uiteindelijk zijn we over gegaan op flesvoeding. Dit ging ook super moeizaam. Kees kon ook hier niet goed aanhappen waardoor hij dus ook niet goed uit de fles kon drinken. Uiteindelijk hebben we twee weken lang Kees gevoed met een spuitje en een vinger er naast in de mond, zodat hij wel bleef zuigen.

Daarna konden we in Groningen terecht bij de tongriemkliniek. Het drinken ging daarna echt veel beter gelukkig. In de volgende blog zul je hierover meer lezen.


Afbouwen

Nooit over nagedacht dat je het ook weer moet afbouwen. Hoe doe ik dat nou weer?! Ik had wel wat schema’s gezien op internet, maar mijn melkproductie was echt al erg afgenomen. Ik kon me dus niet zo vinden in die schema’s. Daarbij vond ik ook dat dat veel te lang zou duren. Ik heb uiteindelijk zelf maar wat gedaan.

Ik was als de dood voor borstontstekingen trouwens, al helemaal tijdens het afbouwen. Ik ging het gewoon opsparen en dan melk eruit laten als ik het niet meer te houden was zeg maar. Ik kolfde dat vaak onder de douche af, met de handen. Ik had het gevoel dat dat veel beter ging dan met de kolf. Ik kon dan ook goed voelen waar eventuele stukken zaten en die er beter uitkneden.


Ik voelde zoveel minder druk toen ik was gestopt met borstvoeding. Het lijkt me heel fijn als het was gelukt hoor. Borstvoeding is het beste wat je je kindje kan geven. Zo schijnt het te helpen bij buikkrapmjes en er zitten nog heel veel meer voordelen aan, maar op dat moment was het echt de beste keuze voor mij om ermee te kappen.

Ik voelde me schuldig, maar weet ook wel dat het echt niet aan mij lag. (@Kees: En ik neem jou ook niets kwalijk hoor! Ook jij kon er niets aan doen. Kusje van je moeder).

Het blijft een klein beetje knagen dat het niet langer gelukt is, maar ik zie het niet meer als falen gelukkig


Tips

Nog enkele tips die ik mee wil geven voor degenen die nog borstvoeding gaan geven:

- Maak een eigen kolfbeha! Een van de beste tips van de kraamverzorgster vond ik. Je kunt de kolf door de gaten in zo’n beha halen en dus gekold worden (bestaat deze uitdrukking wel?! Geen idee, maar oké) met de handen vrij. Kun je mooi even appen o.i.d. onder het kolven. DIY, dus het kan helemaal gratis.

Benodigdheden: een schaar, een stift, het kolfapparaat en een oude, grote beha. De beha moet wel groot genoeg zijn, omdat ze die joekels niet mag gaan knellen. Het liefst ook geen beugelbeha. Anders is er kans op een borstontsteking. Aangezien ik daar doodsbang voor was, zorgde ik voor een grote sportbeha, in de aanbieding bij de Aldi toen.

Doe de beha aan en doe met het kolfapparaat alsof je gaat kolven. Plaats een stip op de plek waar je tepel aan de kolf gaat zeg maar. Knip dan eerst een klein gat in de beha. Je kunt altijd nog groter knippen. De kolfhoedjes moeten er wel stevig in zitten, dus klein beginnen met knippen is wijsheid. Kolven maaaar!

- Ik legde Kees vaak op een voedingskussen ter ondersteuning. Dat kussen had ik al tijdens de zwangerschap om mee te slapen. Ik vond dat erg fijn! Ik had wel een wat duurdere, maar deze was ook goed stevig en was dus fijn om ook te gebruiken tijdens de borstvoeding.

Op de foto hieronder zie je een foto die is gemaakt voor een website waar je voedingskussens kunt kopen trouwens (https://quperbabywinkel.nl/voedingskussens/):


- Spreek met je partner (of moeder o.i.d.) af hoe ver je wilt gaan met borstvoeding geven. Ik dacht van te voren dus echt: Ik probeer het gewoon en lukt het niet, dan stop ik. Geloof me: Als je erin zit, dan ga je steeds een stapje verder om het te laten slagen. Ik had niet verwacht dat het zo zou werken, al had ik het vaker gehoord. Je zou dan kunnen afspreken dat je partner de grens goed bewaakt en ook zegt dat het genoeg geweest is. Dan hoef je dat zelf niet te doen.

- Raadpleeg de Naviva borstvoedingslijn. Gratis en je wordt fijn geholpen.

- Lukt het toch echt niet goed, ga dan naar een lactatiekundige. Met wat goeie tips zoals een andere houding etc. kom je echt al heel ver. Ze kijken goed met je mee tijdens een ronde borstvoeding om te zien wat een goeie verandering zou zijn.

- We hadden allemaal bakjes die je kunt opstapelen gekocht voor in de vriezer. Heel handig! De taken waren als volgt verdeeld: Ik deed Kees aan de tiet, beide borsten gehad, nog een keer 15 minuten kolven, Guus ging dan bij voeden op dat moment, dan deed hij Kees in bed (met kruikjes) en dan zette hij de melk koud deed dan alles bij elkaar in en in de avond alles in de vriezer.

- Klaag vooral als je het zwaar hebt. Zorg dat je mensen om je heen hebt die weten dat je af en toe even een klaaguurtje wilt inlassen en doe het. Vaak is het begin van de borstvoeding een zware periode, dus klagen mag en lucht op.


Dat was ‘m weer. Hopelijk vond je het leuk om te lezen! Het is toch wel persoonlijk en spannend om hier over te bloggen merkte ik.

De volgende blog zal gaan over het tongriempje en lipbandje doorbranden. Klinkt spannend he? ;)

194 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

© 2023 by NOMAD ON THE ROAD. Proudly created with Wix.com