• Rosan Nijhof

Dat was een hele bevalling!

Het begin…

Op 16 april begonnen ze: die verrekte weeën. Ergens begin van de middag. Dat weet ik nu achteraf pas hoor. Zoals ik in de vorige blog al benoemde wist ik dat op het moment zelf nog helemaal niet.

Ik waggelde thuis wat rond en keek wat Love Island afgewisseld met Greys Anatomy op Videoland. Af en toe liep ik even naar buiten, want Henk was ook lekker buiten. Ik pakte zo’n stengel en ging met Henkie buiten spelen en ineens voelde ik een soort kramp in de buik. Maar goed, ik had wel vaker ineens gekke pijntjes, dus ik zocht er niets achter. Geen idee dat het vanaf hier zou gaan beginnen!

Enkele dagen eerder had ik flinke harde buiken. Dat voelt dan alsof je buik helemaal op ontploffen staat. Dat wanneer je er met een naald in zou prikken er een dikke knal komt. En het is ook gewoon een heel naar gevoel. Lastig te omschrijven. Ik denk tenminste dat dit harde buiken waren, want ik weet het niet eens echt zeker of die term hierbij hoort, haha! Zo’n term vang je dan ergens op en dat plak je dat maar op dit gevoel. Dus als het niet klopt, dan is het wel een beetje voor lul ;)

Ik ben toen naar mijn ouders gegaan en heb daar een tijdje in bad gezeten. Je voelt je dan even niet zo zwaar en ik voelde mijn buik ook minder op knappen staan.

De kramp die ik in de middag voelde was anders. Dus niet alsof mijn buik op knappen stond, maar gewoon echt krampen. Wel goed te handelen nog hoor! Ook kreeg ik nog steken in mijn poes, zoals eerder beschreven.

Het was er niet continue, maar met tussenposes. Soms had ik een paar krampen achter elkaar en dan weer een poosje niet.

Het is écht begonnen!

Rond 17.00u dacht ik dat ze toch wel wat pijnlijker werden. Ik heb toen even naar een vriendin van mij geappt die ook moeke is, om te vragen wat je voelt als je weeën hebt. Ik kreeg de reactie: ‘Wanneer de shit real wordt dan heb je het direct door!’ Haha, oké duidelijk. Ik dacht al wel dat het weeën waren toen, maar straks was het niet zo en dacht ik zelf helemaal dat het zou gaan beginnen.

Door Corona was Guus thuis aan het werk (hij werkt in het onderwijs). Hij zat, zoals eerder benoemd, op zolder te werken zodat ik de beneden verdieping lekker voor mezelf had en gewoon tv kon kijken enz. Rond 17.00u heb ik maar tegen Guus gezegd dat ik het idee had dat ik weeën had, maar dat ik het niet helemaal zeker wist. Guus werd helemaal zenuwachtig, heel geinig! ‘Kan ik iets voor je doen? Oké, moet ik het bijhouden?!’ Hup, in de actiestand. Nou, dat hoefde nog niet. Ik zei tegen hem dat hij gewoon zijn ding kon doen, omdat het toch nog wel lang zou duren en dit misschien alleen voortekenen waren. Ik ben toen wel naar boven gegaan en in bed gaan liggen.

De moeder van Guus kwam even langs om te kijken hoe het ging. Guus zei tegen Ans dat ik met krampen boven in bed lag. Ans kwam even boven en ik gaf aan hoe ik me voelde. Zij gaf aan dat het duidelijk was dat het ging beginnen. Ans ging weg en mijn moeder kwam eraan. Ze was heel lief en ook wel gespannen. Dat zag ik aan haar en merkte ik ook aan haar gedrag. Ze gaat dan altijd heel snel en veel praten, haha! Ik moest haar op de hoogte houden en zou dat ook doen.

Jep, the shit got real

Rond 19.00u werden de weeën heftiger. Ik zei tegen Guus dat het misschien nu goed was om ze bij te gaan houden. Hij opende de app en begon de weeën bij te houden.

Om 19.30 had Guus een afspraak met een collega. Hij wilde die eigenlijk afzeggen, maar wat zou dat voor nut hebben dacht ik. Wel wilde hij de weeën blijven bijhouden. Ik vond dat vette onzin. Hoe raar is het als die collega mij steeds ‘JA’ hoort schreeuwen. Aan de andere kant snapte ik ook wel dat Guus graag betrokken wilde worden en verder ook zo weinig kon doen. Ik moest dus bij het begin van een wee ‘JA’ roepen en als het klaar was ook weer ‘JA’. Je moet namelijk bijhouden hoe lang de ween duren en hoeveel tijd er tussen zit. Als je tussen de 3 en 5 minuten weeën hebt, dan moet je namelijk bellen naar het ziekenhuis.

Op een gegeven moment had ik mijn moeder gebeld en gevraagd of ze Henk en zijn spullen op kon komen halen. Ik kan me nog herinneren dat de weeën echt al wel vrij heftig waren toen zij Henk kwam ophalen. Mam kwam boven en stond een beetje aan de grond genageld. Echt zo van: Ik stond erbij en ik keek er naar! Ze kent het ook niet dat ik het zo laat merken dat ik pijn heb. Na wat bemoedigende woorden en een knuffel en kus nam ze Henk mee naar hun huis. Dat was geregeld! Ik ben nogal van het regelen en lijstjes kunnen afvinken, dus dit was er weer eentje.

Ik had vooral rug weeën. Het voelt een beetje alsof je ongesteld bent, maar dan 100x erger. Ik had tijdens de bijeenkomst over bevallen gehoord dat een wee is zoals een golf: Hij komt aan, wordt hevig, op zijn hevigst en zwakt dan weer af. Daarna heb je even de tijd om bij te komen. Zo was het ook écht! Ik voelde het ook wel in de buik hoor, maar vooral in de rug. Weyo!

Ik móest iets tegen de rug aan hebben. Ik had al wel een kruikje tegen de rug, knetterheet, maar dat was te klein en niet hard genoeg. Ik heb toen aan Guus gevraagd of hij een grote colafles wilde vullen met super heet water. Guus vond eigenlijk dat het water veel te heet was en niet goed voor de huid, maar hij had niet veel te vertellen. Dat snap je… De kleinere kruik had ik tegen mijn buik.

Als de wee dan heel heftig was dan moest Guus de colafles keihard tegen mijn rug duwen. Als Guus dan net op een verkeerde plek duwde, dan melde ik dat met een kleine subtiele hint =P Die colafles was mijn beste vriend op dat moment.

Rond 22.30u kwamen de weeën tussen de 5 en 6 minuten en een tijdje later zat er weer 7-8 minuten tussen. Ik wist dat dit nog wel even ging duren, maar wilde toch vragen bij het ziekenhuis of het wel normaal is dat ik nu nog thuis ben. Het had me achteraf wel fijn geleken als je een verloskundige uit de buurt kon bellen. Die zouden dan even langs kunnen komen om te kijken hoe het ervoor staat, maar omdat ik een medische bevalling zou hebben had het ziekenhuis de zorgen overgenomen van onze verloskundige praktijk. Zoals jullie weten lag Kees in een stuit, dus vandaar dat ik wel in het ziekenhuis moest bevallen.

Moeke onder de douche

Midden in de nacht ben ik op het douchekrukje onder de douche gaan zitten, met de leuke douchelijst waarover ik jullie verteld heb. De douchestraal kwam lekker op mijn rug en dat verlichtte de pijn iets.

Ondertussen had ik Guus gezegd dat hij echt even moest gaan slapen. Dat heeft hij toen ook gedaan. Hij voelde zich eerst wel vet schuldig, maar ik had hem later vast nog nodig en hij kon op dat moment toch weinig doen.

Ik heb ongeveer 1,5u – 2u onder de douche gestaan. Daarna vond ik het wel goed geweest. De douche verlaten was geen feest. Eerst moet je opstaan, vreselijk. Daarna afdrogen. Afdrogen en weeën opvangen is geen fijne combinatie weet ik nu uit ervaring.

De weeën bleven hevig, maar waren nog steeds zó niet constant. De ene keer zat er 1 minuut tussen de weeën en de andere keer weer 8 minuten. Toch was ik er al echt vet klaar mee. Helaas kan dat niet, ennn doorrrrr. Wel belden we naar het ziekenhuis om te vragen of we mochten komen. Ze gaven aan dat dat wel mocht, maar dat de kans dan groot was dat ik weer naar huis werd gestuurd, omdat de weeën zo onregelmatig kwamen. We bleven dus maar thuis.

Rond 7.00u kwam mijn moeder even langs en zag mij daar creperen in bed. Ze vond dat we moesten bellen naar het ziekenhuis en dat we er naartoe moesten gaan. We hebben het toen nog heel even uitgesteld, maar om 8.00u moest ik steeds overgeven van de pijn en vond Guus dat we naar het ziekenhuis moesten gaan.

Guus belde en ze zeiden opnieuw dat het kon zijn dat ik weer naar huis gestuurd zou kunnen worden, maar dat ik gerust mocht komen zodat ze even konden kijken. Ik was voor mijn gevoel al zo super lang bezig dat ik gewoon echt wilde dat er even iemand mee keek, dus we gingen naar het ziekenhuis.

Op naar het ziekenhuis

Ik moest in de auto. Een dingetje wel… Die benen lagen alle kanten op en mijn lichaam lag steeds in een zeer vreemde positie. Toen kreeg ik een vet harde wee. Guus moest van mij de auto aan de kant zetten en ik móest van die stoel af, want ik móest in een andere positie. Het boeide me op dat moment echt niet wat voorbijgangers van mij zouden denken.

Na de wee konden we weer verder rijden. Guus ging voor mijn gevoel veel te langzaam. Poeh, wat een ritje was dat. Ik was blij dat de colafles mee was!

Als ik via de verloskundige praktijk zou bevallen in het ziekenhuis dan kregen we een parkeerplaats dichtbij de verloskamers. Dat was niet meer het geval, dus moesten we de auto gewoon in de parkeergarage zetten.

Je kunt dan beneden een rolstoel huren met een muntje van €2,-, die hadden we uiteraard al een paar weken in de auto liggen, en dan heb je een aantal loopbanden richting het ziekenhuis. Ik was van te voren al heel bang dat we de auto neer zouden zetten en je dan vol in de weeën over die loopband moest gaan en dat er dan iemand voor je zou zijn die stil gaat staan op die band. Dat vind ik normaal gesproken al irritant, maar dan al helemaal!

Gelukkig was er niemand voor ons, dus konden we recht zo die gaat richting de gynaecoloog. Ik werd vriendelijk ontvangen, maar daar had ik geen boodschap aan. Als ik maar in mijn houdingen kon gaan zitten zoals ik wilde.

Ik mocht naar een kamer waar ik aan de monitor kon zodat ze de weeën konden meten en de hartslag van het kindje in de gaten konden houden. Ik moest op die stoel gaat zitten. Oké, hoe dan?! Ik kon echt niet gewoon lekker zitten in die stoel. Die weeën waren zo pijnlijk, dat ik in allerlei rare houdingen terecht kwam. Ik zat dan met een knie op de grond en de ander naar achteren en dan voorover gebogen of weet ik veel hoe, maar niet lekker op die stoel in elk geval. Gelukkig stonden ze er niet raar van te kijken en ze vonden het wel prima, als de banden maar een beetje op dezelfde plek konden blijven zitten.

SOS, Gynaecoloog uit het raam!

Uiteindelijk kwam de gynaecoloog. Ze gaf aan dat de weeën nog te onregelmatig waren. Ja, dat wist ik zelf ook wel… Daarna ging ze even voelen of er al beweging zat in de baarmoedermond. Ja, met de vingers erin, wist ook Guus nu (voor meer info: Zie vorige blog. Haha!). Ik vond dat toch wel gekkig hoor. Iedereen zegt dat het je op een gegeven moment niet meer uitmaakt wie er allemaal kijkt, maar ik vond het wel heel apart eerlijk gezegd. Vooral in de eerste uren nog. Goed, dit ter zijde.

Ze voelde dus in mijn poes en zei: ‘Ik voel dat het is begonnen. Je hebt bijna(!) 1 centimeter ontsluiting.’ Ik keek haar aan met open mond: ‘ÉÉN CENTIMETER?!?!?!?!??!?! ‘En in mijn hoofd: ÉEN… FUCKING… CENTIMETER?! Ben je wel helemaal goed wijs?! In mijn gedachten wilde ik haar door elkaar rammelen en daarna optillen en keihard uit het raam gooien. Maar ja, zij kon er natuurlijk ook weinig aan doen. (@Kees: Al die uren ploeteren voor één centimeter. Bedankt vriend. Kusje van je moeder)

Ik wist op dat moment niet waar ik het moest zoeken. Hoe moest ik dit in vredesnaam nog volhouden?! Ik zei tegen haar: ‘Oké, doe toch maar een keizersnede. Ik kan dit niet meer. Ik wil nu een keizersnede.’ En ik was er vet van overtuigd. Ze keek me aan en vertelde heel rustig dat ik het echt nog even tijd moest geven. Dat de bevalling in gang is gezet en dat het niet is gezegd dat het nog zo lang zou duren als ik in mijn hoofd had. Dat natuurlijk bevallen echt beter is op dat moment en dat ik niet voor niets heb gekozen voor een natuurlijke bevalling. In emotie en door de pijn zeg je dingen die je achteraf gezien liever niet wilt. Guus praatte met haar mee, op een goeie manier hoor, en moedigde mij aan om door te zetten. Nou, oké dan.

Daarna zei de gynaecoloog dat ik nog geen kamer op de verloskamers krijg, omdat het nog maar net begonnen is en ik dan kan denken dat het ieder moment kan gebeuren. Het was het beste om nu naar beneden te gaan en te blijven lopen. Dat is goed voor de zwaartekracht naar beneden.

Ondertussen zat en lag ik steeds in een onmogelijke houding, dus dit gesprek was echt vet raar. Had ik het maar opgenomen, dan kon je lachen ;)

Ze bedoelde het vast heel goed, maar ik wist echt niet hoe ik het vol moest houden om een rondje om het gebouw te lopen. Ik zou super voor lul staan.

Toch gingen we naar beneden. Ik in de rolstoel en Guus mij duwend. We gingen de lift uit en daar kwam een intense wee. Ik kroop uit de rolstoel en ging midden bij een drukke T-splitsing in het ziekenhuis op de grond heel dramatisch tegen het raam in een hele rare houding zitten kreunen en puffen, met ondertussen de colafles keihard tegen mijn rug duwend. Guus stond er maar een beetje awkward naast. Er liepen allemaal mensen langs (gelukkig was het nog aardig rustig i.v.m. Corona). Ze vroegen steeds aan Guus: ‘Oh, gaat het wel met haar?’ Ze zouden hem in eerste instantie wel een rare vent vinden dat hij er maar een beetje bij stond. Als hij dan zei dat ik een wee had, dan zeiden de mensen: ‘Aaaah, oke. Succes jullie!’ Ik keek niet op of om. Ik dacht alleen: Klote weeën.


(We moesten nog een paar keer naar het ziekenhuis na de bevalling, dus hebben deze foto even gemaakt ter nagedachtenis aan dit moment. Haha!)



Blijven puffen meid

Ik zei tegen Guus dat ik niet naar buiten wilde gaan, omdat ik dat veel te beschamend vond en dat ook niet kon volhouden. Guus was het ermee eens. Hij zag het ook niet zitten. We gingen beneden, voor de lift bij de kinderafdeling, wachten en ik probeerde daar wat te lopen. Na iets van drie kwartier zei ik: Het is klaar, ik ga naar boven en zeg dat het zo niet meer kan! We gingen naar boven. Gelukkig namen ze ons serieus. Ik moest opnieuw aan de monitor. Dit lees ik toevallig uit de appjes, want dit stuk weet ik echt helemaal niet meer. Ik ben nu ook hardop aan het lachen. Ik lees de appjes:

Guus: ‘Zijn terug gelopen. Hebben nu een kamer en weer aan de hartmonitor.’

Moeder Guus: ‘Valt het tegen ja?’

Guus:’ Ja dat doet het. Hebben zo een nieuw inwendig onderzoek… Hopen dat er meer ontsluiting is. Dan mogen we naar de verloskamers.’

Moeder Guus stuurt lieve emoticons en mijn moeder ook.

Ik: ‘Ik wil denk ik toch een keizersnede.’

Dit is toch TE HILARISCH! Hahaha! Ik was er klaar mee. De hele tijd. Ze bleven me er maar van overtuigen dat dit hele normale gedachten zijn maar dat ik door moet zetten.

Waarom ik toch steeds zo makkelijk dacht over de keizersnede? Ik wilde die weeën niet meer. Ik dacht totaal niet na over hoe dat voor het herstel zou zijn. Dat zou namelijk mega zwaar zijn. Ik kon alleen die weeën echt niet meer hebben. Kon dus ook niet helder nadenken.

Uiteindelijk kregen we rond 12.00u een kamer op de afdeling met de verloskamers. Eenmaal op de kamer mocht ik onder de douche. Ik had een vet lieve verpleegkundige. Een redelijk jonge meid nog, even oud als ik ongeveer. In het begin had ik dat niet eens echt door. De gynaecoloog zei dat ik het beste even onder de douche kon gaan. De verpleegkundige legde uit hoe de douche werkte en ik mocht altijd op de bel drukken als ik iets nodig had.

Ik ben gaan douchen en Guus bleef bij mij in de badkamer. Ik kon hier de weeën aardig hebben voor een vrij lange tijd. De gynaecoloog zou 1,5-2u later weer terug komen om te kijken hoe het er voor staat. Dat vond ik zo verschrikkelijk! Dan zitten ze dus te voelen en te overleggen en vertellen ze hoe ver je bent en dan zeggen ze dat ze over 1,5-2u weer terug komen. Dat is zo’n mindfuck vond ik. Je weet namelijk echt niet hoe je in die lange tijd die pijn moet overwinnen.

De douche was dus een goed idee. Na een tijdje werden de weeën toch weer heviger. Ik vroeg om een ruggenprik. De verloskundige ging overleggen. Toen ze terug kwam bleek dat de anesthesioloog nog niet beschikbaar was. Het zou nog wel een uur duren voordat ik kon komen.

Weyo, ook haar wilde ik uit het raam gooien. Ik zei volgens mij niks tegen haar toen ze dat zei. Ik keek alleen boos. Erg…

Ik bleef nog een tijdje onder de douche. Tijdens de periode van de wee, probeerde ik zo goed mogelijk te puffen of rustig te ademen. Dit geeft je een soort van houvast.

Ik ben ondertussen aan het lezen in de Kees Update app. Deze hadden we aangemaakt, zodat we onze families op de hoogte konden houden van hoe het met ons ging. Handig dat we dat hebben gedaan, want nu kan ik alles in de goede volgorde vertellen. Lees ik ineens een bericht van Guus:

Guus: Ik voel me vrij nutteloos… Kan zo weinig doen. Vind het ook erg naar om te zien dat Rosan zoveel pijn heeft. Beetje moe, maar ik mag echt niet zeuren als ik kijk naar die powervrouw hier bij mij.

Hoe lief.

Ik had van te voren wel bedacht dat ik wel een ruggenprik zou willen, maar totaal niet over nagedacht hoe dat dan zou gaan. Blijkbaar moest je daar voor dus naar een andere afdeling. Ik had geen idee. Rond 14.30u kon ik er terecht. Ik moest dus onder de douche vandaan en me afdrogen en aankleden. Dit vond ik heel naar weet ik nog. Je moet dan allerlei handelingen doen terwijl je tussendoor steeds vet veel pijn hebt en eigenlijk alleen maar daarmee bezig bent.

Ik moest in bed nog heel even wachten. Als er weer een wee aan kwam, dan keek ik Guus angstig aan en riep hem bij mij. Hij moest dan die fles keihard tegen mijn rug duwen.

De verpleegkundige duwde me uiteindelijk in mijn bed richting de lift, op naar de ruggenprik. Respect hoor, dat ze dat dag in dag uit moet doen. Echt zwaar lijkt me dat! Ik was ook echt zwaar. Dus…

Ik kwam onderweg een andere vrouw tegen die ook zou gaan bevallen. We moesten op elkaar wachten en de verpleegkundigen waren aan het overleggen hoe ze Corona-technisch de bedden langs elkaar heen konden doen. Ondertussen zei die vrouw: ‘Ga je een ruggenprik halen?’ Ik zo: ‘Oh mijn God ja! Ik kan niet meer!’ Zij zo: ‘Oh meid, het is heeeerlijk! Echt waar. Je kunt er zo weer helemaal tegenaan! Zet ‘m op!’ Ik moest lachen en zei: ‘Oh, dat biedt hoop! Jij ook heel veel succes!’

Ruggenprik

Guus mocht trouwens niet mee naar beneden i.v.m. Corona. Ik vond dat ook helemaal niet erg hoor. Wist niet wat me te wachten stond en wat zou hij eraan hebben als ik een spuitje krijg. Ik zei tegen Guus dat hij even lekker naar buiten kon gaan en even wat lekkers te eten kon kopen. Guus durfde dat niet zo goed, want stel je voor dat hij ineens komt! Maar de verpleegkundige zei dat dat niet kon en dat het wel ongeveer een uur zou duren voor we er weer zouden zijn, dus dat Guus echt wel even de tijd had. Die ging dus even wat te kanen halen in de stad.

Eenmaal aangekomen bij de lift bleek dat het spitsuur was. Elke lift die stopte was bezet. Ik denk dat er wel 15x een lift stopte en weer door moest. Daar lag ik de weeën weg te puffen en met die colafles tegen mijn rug te duwen.

Eenmaal op de juiste afdeling, werd ik geholpen door een hele spontane anesthesioloog en door een meid die ik ken. Hoe toevallig! Ik vond het wel gênant dat ik er op deze manier bij zat, maar oké.

Die spuit was best groot. Niet echt over nagedacht. Ze prikten 3x mis. De anesthesioloog gaf aan dat ik een sterke en stugge rug had, dus dat hij er niet makkelijk bij kon. Uiteindelijk was het gelukt.

Al vrij vlot voelde ik me als bevrijd. Hoe chill! Ik was zo intens blij dat ik deze ruggenprik had laten plaatsen.

Ik werd weer naar boven geduwd en had hele gesprekken met de verpleegkundige. Ik bood nog mijn excuses aan dat ik niet echt aardig tegen haar had gedaan. Ze gaf aan dat ze mij helemaal niet onaardig vond en dat ze heel wat gewend is. Dat geloof ik wel ja!

Ik was weer op adem en voelde de weeën niet meer. Ik voelde wel dat ik echt al wel veel energie had verloren. Als je ook bedenkt dat je de dag er voor in de middag bent begonnen, maar officieel de pijnlijkere weeën rond 19.00u begonnen en het nu al 15.30 is, dan is het ook niet gek dat je lichaam al wel veel energie heeft verbruikt.

Ik kon rond die tijd weer goed met Guus praten en ik kon ook weer appen met iedereen. Ik lichtte mijn vriendinnen in en appte mee in de Update app. Ik deed wat spelletjes en checkte Instagram.



Om 16.00u kwamen ze weer om te kijken hoe ver ik was. Yes, 3 cm. Het moet toch niet gekker worden. Uren verder en dan net op 3 centimeter! Om het iets meer te laten vlotten hebben ze mijn vliezen gebroken.

Ze gingen met een langwerpig iets in mijn poes en ‘plof’ daar ging het. Er kwam heel veel vruchtwater uit en daaruit bleek dat de kleine in het vruchtwater had gepoept. Dat zie je vaak met kindjes die in stuit liggen. Doordat het kindje in stuit ligt, ligt het al heel ver met het kontje naar beneden en dus ook met de darmen. Daar komt veel druk op en dat drukt de poep naar buiten. Ze maakten zich er dus geen zorgen over. Wel konden ze hierdoor zeggen dat ik 8-12 uur in het ziekenhuis moest blijven na de tijd, omdat dit volgens protocol zo werkt als een kindje in het vruchtwater heeft gepoept.

Iedere keer als de verpleegkundige dan weer kwam, dan kwam ze mijn poes weer schoonvegen. Dat vond ik echt wel vet awkward. Bij elke wee, die ik dus amper voelde, kwam er namelijk weer wat vruchtwater uit gelopen en daar zat die poep van de baby in. Dus het zou er daar beneden wel niet echt smakelijk uit hebben gezien. Ik heb trouwens nog wel even gevraagd of ik mocht zien hoe donker die poep was. Ik had namelijk al gehoord dat de eerste poep zwart is. Nou, dat was ook zo…

Aangezien het even weer goed ging met mij en ik lekker even kon chillen, ging Guus even douchen. Hij had natuurlijk ook al een hele nacht doorgehaald zo’n beetje en als je zo’n hele dag in het ziekenhuis bent word je er ook niet fitter op.

Rond 17.45 kwamen ze weer voelen: 4cm. Aangezien ik zelf niet genoeg weeën aanmaakte, want deze waren nog steeds vet onregelmatig, gingen ze starten met weeën opwekkers. Dan zouden ze over twee uur weer terugkomen. Ondertussen hielden ze de monitor in de gaten en als het niet zou vlotten dan zouden ze de opwekkers steeds wat meer verhogen. De baarmoedermond was namelijk al wel heel dun, maar er was extra kracht nodig vanuit de weeën die ik dus zelf niet voldoende aanmaakte.

Ik zie in de app dat ik rond 19.00u weer iedereen appte met de vraag of ik toch een keizersnede zou moeten doen. Ik bleef daar maar steeds mee bezig. Ja Rosan, want daar heb je namelijk helemaal geen pijn van (ahum!!!). Ik kon alleen de pijn gewoon niet meer goed hebben. Ik wilde deze pijn niet meer.

Door de pijnmedicatie heen voelde ik de weeën weer komen. Deze pijn werd steeds heviger en ik was kapot. De rug weeën kon ik ook zo lastig opvangen.

Om 21.00u gingen ze weer voelen. Ik zat nog steeds op 4 centimeter. Ik was best boos en was helemaal klaar met deze klote bevalling. Uiteindelijk hebben ze me ervan overtuigd het toch natuurlijk door te zetten. Ze zeiden me dat ik nog twee uur moest knallen. Dat ik echt wel extra pijnmedicatie kon krijgen. Ik vond dat een eng idee: ‘Wat nou als ik straks op 7 centimeter zit en de pijnmedicatie kan niet meer hoger terwijl ik het dan waarschijnlijk nog harder nodig heb dan nu?!’ Ze overtuigden me ervan dat ze ‘nog genoeg lekkers in de snoepwinkel hadden liggen’ voor mij. Elk uur kreeg ik een extra bolus met medicatie erbij. Ik bleef de weeën voelen, maar kon ze wel echt beter opvangen. Guus sleepte mij er doorheen.

Ik heb ook nog gevraagd hoe ze konden voelen dat de ontsluiting 3, 4, of 5 centimeter is. Het klinkt een beetje als natte vinger werk (letterlijk, je weet wel). Ergens hoopte ik stiekem misschien ook wel dat ze 4 centimeter zeiden, maar dat het toch ook wel 5 kon zijn.

Ze hebben een hele uitleg gegeven, maar dat weet ik niet meer ;)

Ze kwamen rond 22.00u toch nog heel even kijken en voelen: 5 centimeter en dicht tegen de 6 aan. Yes!! Dit gaf hoop en ik durfde nu wel te zeggen dat ik gewoon door zou gaan op deze manier.

Rond 23.30 was er weer controle: De gynaecoloog in opleiding dacht dat ik 9,5 centimeter zou zijn!!! Ze vroeg of we al wisten of het een jongen of een meisje zou worden. Toen ik zei dat we wisten dat het een jongen was begon ze te lachen. Ze gaf aan dat ze de balletjes al heel goed kon voelen. Ze ging even de gynaecoloog ophalen zodat zij kon voelen of het klopte wat ze zei. De gynaecoloog kwam: 10 CENTIMETER, YESSSSSSSS! Ook zij vroeg of we al wisten of het een jongen of een meisje zou worden, want ook zij zei lachend dat het toch overduidelijk een jongen was.

Ze gingen alles klaar maken voor de echte bevalling. Het ging gebeuren! Guus en ik keken elkaar blij en zenuwachtig aan. Toen we weer de kamer inkeken, zagen we wel 15-20 man in de kamer. Daar lag ik dan, met mijn benen wijd. Oké… Gelukkig wel met een dekentje erover hoor, haha!

Blijkbaar was er net een overdracht van de diensten. Iedereen die klaar was met de dienst waren erg jaloers op het startende personeel. Blijkbaar was ik één grote attractie. Een stuitbevalling komt niet veel voor en iedereen wilde het meemaken. Ik vond het allemaal wel prima, zo lang ik dat kind er maar uit mocht drukken.

Er was een verpleegkundige die mij tussen de benen weer schoon moest maken (jep, blijft awkward) en ze zei dat ze de balletjes al kon zien. Ik keek haar met grote ogen aan en zei: ‘Oh mijn God, ik heb ook echt het idee dat ik hem met één keer hoesten eruit druk. Ik voelde hem serieus al zo onderaan de ingang van mijn poes hangen, echt!’ De verpleegkundige vroeg of ze een foto moest maken zodat ik het kon zien. Beetje gek, maar doe maar hoor. Ik was wel heel benieuwd. Nou, ik zeg je eerlijk, ik wist niet wat ik zag. Echt zo apart! En ook wel een heel bijzonder idee dat je écht bijna je kindje gaat ontmoeten.

Uiteindelijk was iedereen geïnstalleerd. Ik denk dat er een stuk of 8-10 mensen in de ruimte waren. Allemaal vet aardige mensen. Ze wachtten allemaal op de persweeën. En ik ook. Ik voelde niks. Heel lang niks. En iedereen keek maar hoopvol naar mij tot er een wee kwam. Maar dat was dus niet zo. De monitor gaf het wel aan, maar ik voelde het dus niet.

Godsamme, de hele tijd heb ik het gevoeld terwijl dat niet de bedoeling was, en nu ineens niet meer?! Omdat het even duurde, ging een aantal van het personeel even wat anders doen. Prima, ik bleef wel liggen. Was vet geinig geweest als ik me zou verstoppen =P Ik hou er altijd heel erg van om me te verstoppen en dan iemand te laten schrikken namelijk. Dat je het even weet.

En INEENS kwamen er drie gynaecologen aangerend. Ze zagen op de monitor een perswee. Maar ik lag daar nog steeds voor me uit te staren in dat bed en schrok van de dravende gynaecologen.

De opwekkers werden hoger en hoger gezet, maar niks geen gevoel. Uiteindelijk spraken we af dat wanneer ik iets druk voelde en zij op de monitor zagen dat er een wee was, dat ik dan 3x op die wee zou gaan persen. Dus dat deden we. Dit vond ik mooi werk. Eindelijk kon ik wat doen! Het ging mooi en ik perste niet 3x, maar 5x op een wee. Guus stond bij mij en moest zich inhouden om niet te lachen. Hij dacht: Ah nee he, zelfs hier gaat ze een competitie van maken. Jullie zeggen 3x? Wacht maar, ik kan echt wel vaker. Die gedachten klopten wel achteraf gezien, haha!

Na een tijdje voelde ik die druk ook niet meer die die weeën van de monitor gaven. Ik voelde de baby wel echt al vet erg in mijn poes zitten. Ik vroeg aan de gynaecoloog of ik niet zonder weeën mocht persen, anders zaten we hier de volgende dag nog.

Er was een mannelijke gynaecoloog aanwezig die veel ervaring had met stuitbevallingen. Mijn eigen gynaecoloog had er nog ‘maar’ 5 mogen begeleiden, dus ze had gevraagd of hij erbij wilde zijn. Ze zagen en behandelden hem als een of andere koning.

Mijn gynaecoloog keek hem aan en hij zei dat het ontzettend veel energie kost om zonder weeën te persen en dat het kan zijn dat ik dan te snel uitgeput zou zijn. Ik moest even proberen om op mijn handen en knieën te gaan zitten om te kijken of het zo beter zou gaan. Dit had ik van te voren al gehoord dat ze dat weleens doen en ik heb me hier vreselijke zorgen om gemaakt. Waarom? Zie je al voor je hoe je er dan bij zit?!?!?! Daarbij had ik van alles gelezen over poepen tijdens de bevalling. Stel je voor dat ik daar op handen en knieën zit en ik die paar mensen helemaal onder zou schijten?! Nou, precies daarom maakte ik me dus vreselijke zorgen! Maar oké, wat moet dat moet. Ik kon mezelf alleen niet omdraaien, omdat mijn benen verdoofd waren. Ze moesten we dus zo’n beetje om tillen. Ieder been met 2 man (of dit was mijn gevoel, maar volgens mij echt). Nu wist ik zeker dat ik dus dikkere benen had gekregen… ;)

Dit hielp echt helemaal niets. Ik perste wel een beetje, maar dit deed het veel minder goed dat de vorige houding, dus maar weer terug op de rug.

Uiteindelijk heb ik de gynaecoloog ervan overtuigd dat het mij wel ging lukken om te persen zonder weeën was en hij vond het goed. Op een gegeven moment moest het ook wel, anders zou de baby te lang klem zitten.




Om te weten waar ik naartoe moest persen stond er een verloskundige bij mijn poes en die zette haar vingers half in mijn poes en trok beide kanten naar buiten. Voor mijn gevoel trok ze me daar helemaal uit elkaar. Het leek alsof ik vet zou uitscheuren, maar het boeide me niet. Ze telden af en ik ging persen. En persen. En persen. Iedereen was mij aan het aanmoedigen. Dat vond ik op dat moment heel fijn, maar ook wel grappig. Je zag helemaal aan die gezichten dat ze het ook echt meenden. Ik ben echt super goed geholpen op het MST.

Op het eind duurde het toch wat lang en kwam de mannelijke gynaecoloog in actie. Ik snap nu dat ze zo veel ontzag hebben voor hem. Het is ook een echte vakman. Het lijfje van de baby was er namelijk al wel uit, maar het hoofde bleef erin en dat mocht echt niet te lang duren. Hij trok vrij hard aan het hoofdje van de baby en uiteindelijk was ons kleine mannetje geboren! Wauw! Om 1.02 is Kees op deze aardkloot terecht gekomen.

(Zonder te poepen heb ik Kees ter wereld gebracht, althans, volgens mij. En ook volgens Guus.)

Is hij dood?!

Kees werd er dus uitgehaald en direct op mijn borst gelegd. Dat wilden wij ook heel graag. Het stond ik ons geboorteplan, maar is bij het ziekenhuis ook wel protocol geloof ik. Ik zag gelijk dat Kees een gekke kleur had en helemaal slap was. Guus en ik keken elkaar en de baby aan. Guus knipte ergens op dit moment denk ik de navelstreng door. Daar weet ik echt niets meer vanaf. Wat ik wel nog precies weet is dat iedereen in de kamer aan het rennen en in actie was. Geen geluid van de baby, geen reactie van de baby. Ik keek de gynaecoloog aan en vroeg: ‘Is hij dood?!’ Ik was lichtelijk in paniek, maar had mezelf nog wel onder controle. Die dokter kwam gelijk naar mij toe: ‘Hij is niet dood, maak je niet druk. Dit gebeurt vaker. Hij moet binnen een minuut gaan ademen nu blablabla.’ Ik hoorde op de achtergrond mijn eigen gynaecoloog roepen: ‘30…40…50…’ Dat stond voor seconden. Bij 50 seconden ademde Kees ineens. Wat was dat intens spannend zeg! Hij werd van mijn borst genomen en meegenomen naar de ruimte waar ze hem konden verzorgen. Guus ging mee. Hij had van te voren van iemand de tip gekregen dat je als man altijd mee moet gaan als je kindje ergens naartoe gaat, zodat je weet wat er aan de hand is.

Kees had een moeilijke start. Als een baby wordt geboren, dan bepalen ze de Apgar-score. Ze bepalen door middel van wat testjes de toestand van je kindje, waarbij 1 niet goed is en 10 heel goed. Ze testen op 1 minuut na de geboorte, daarna 5 minuten en dan 10 minuten. De meeste baby’s scoren na de eerste minuut tussen de 7 en 10 punten. Als een baby na 1 minuut tussen 0 en 3 punten scoort, is direct ingrijpen noodzakelijk. De baby zal bijvoorbeeld worden beademd of er zal hartmassage worden gegeven (https://www.24baby.nl/geboorte/de-bevalling/apgar-score/). De Apgar-score van Kees was 3, 5, 6. Echt aan de lage kant dus.

Spannende tijd

Ik lag daar op dat bed en Kees was in een andere ruimte. Ik kon daar niet naartoe, want de placenta moest eruit. Ik liet het gebeuren. Best raar achteraf. Waarom was ik niet hysterisch en wilde ik niet direct naar mijn kindje?! Hoezo heb ik daar geen stennis om geschopt?! Geen idee en daar kan ik nu ook niets meer aan veranderen. Ik heb weleens aan dit moment terug gedacht en heb mezelf er een slechte moeder om gevonden.

Wat ben je nou voor moeder als je niet direct dat gevoel hebt en uit naar de buitenwereld dat je niet heel emotioneel wordt als je kindje wordt meegenomen en als het zo’n groot vraagteken is hoe het gaat en verder zal gaan? Waarom bleef ik daar rustig op bed liggen en was ik met die placenta bezig, zoals ze van mij vroegen?

Ik hoorde ook veel verhalen van moeders van: ‘Als je dan je kindje op je neergelegd krijgt, dan is dat het mooiste moment van je leven en staat de wereld echt even stil.’ Nou, dat voelde voor mij echt niet zo. Dat ik dan ook nog niet de reactie had van dat ik perse bij mijn kindje wilde zijn, maakte me in het begin verdrietig en onzeker. Nu kan ik wel realistisch zijn en weet ik dat dit net even een andere start is geweest en waarschijnlijk was ik zo crocky van al die uren intensief bezig zijn en onder invloed van medicatie. Daarnaast zal de gynaecoloog ook wel positief op mij in hebben gepraat. Dat weet ik niet meer goed. Maar toch knaagt het ergens wel een heel klein beetje… (@Kees: Je bent een onwijze bikkel. Kusje van je moeder)

Ik was van te voren best bang voor het gedoe rondom de placenta. De placenta moet namelijk ook geboren worden. Dat las ik overal. Ik zag het dus al helemaal gebeuren dat ik dan weer weeën zou krijgen en flink moest persen enz. enz. Uiteindelijk stelde dat echt helemaal niks voor! Een keer hoesten en hij was eruit. Ik heb hem niet gezien en dat vind ik best wel jammer. Had me wel interessant geleken om te zien waar mijn kindje al die tijd in heeft gezeten. Ik heb het na de tijd nog wel gevraagd, maar toen was hij al weg.

Ik moest nog even in de ruimte blijven waar ik al die tijd was, want ik moest nog een hechting. Ik kon dus nog niet richting Kees en Guus. Prima, kom maar door met naald en draad, ik voelde daar beneden toch amper wat door al die medicatie. Blijkbaar hoefde ik maar 1 hechting. Dat had ik nooit verwacht, aangezien die vrouw zo keihard aan het trekken was daar beneden.


Echte ontmoeting met Kees

Toen ze klaar waren met hechten werd ik in bed naar de ruimte waar Guus en onze Kees waren gebracht. Daar lag mijn kleine baby’tje, met een kapje op zijn mond om op die manier goed op adem te komen. Het was zo gek om te kijken naar een baby en dan te bedenken dat het MIJN baby was. Mijn zoon. Niet te bevatten! Heerlijk om naar te kijken, zo’n klein mannetje. Hij was helemaal roze, nu wel gelukkig, en had echt dieppaarse ballen. En wat voor ballen! Onwijs grote joh, niet normaal! Die waren helemaal opgezwollen en gekneusd omdat dat zo lang knel heeft gezeten. Zielig he?! (@Kees: Sorry liefje. Kusje van je moeder)

Kees moest allerlei rare testjes doen, omdat hij maar niet ging huilen. Hij had een rocheltje, omdat hij waarschijnlijk wat vruchtwater met poep in zijn longetjes had. Als hij zou gaan huilen, dan zou hij dat eruit kunnen huilen/hoesten, maar dat deed hij niet. Daarnaast voelde de kinderarts in opleiding ook dat de fontanellen niet helemaal goed leken te liggen. Een fontanel is een opening waaruit de schedel is opgebouwd. Dit moest dus nog nagekeken worden door de kinderarts, maar dat kon de volgende dag ook nog wel.

Uiteindelijk zou hij naar de Neonatologie moeten. Dat is een afdeling waar kindjes terecht komen die wat extra zorg nodig hebben. Wij zouden er dan niet echt bij kunnen. Gelukkig hadden we een enorm lieve verloskundige die zei dat het rustig was op de afdeling en dat ze wel wat tijd had om extra controle te doen bij ons op de kamer. Hij mocht dus blijven!

Na alle testjes werd hij bij mij neergelegd. Eindelijk! Guus en ik konden nu eindelijk echt contact maken met ons kleine mannetje. De vraag werd gesteld: ‘Hoe heet de kleine man?’ ‘Kees!’ zeiden Guus en ik in koor. Het was zo ontzettend leuk om nu zijn naam te noemen!

We vonden hem trouwens niet gelijk een Kees hoor. Een andere naam zou ik ook niet weten, maar het idee dat dit echt Kees was, moesten we echt wel even aan wennen.

Uiteindelijk verlieten steeds meer mensen onze ruimte en waren we uiteindelijk even met ons 3. Dat was heel fijn. Echt even een moment met ons samen. Heel bijzonder. We keken bijna al het moois eraf ;) Guus kwam ineens aanzetten met een cadeau: een armbandje. Zo lief!



Na dit momentje gingen we onze ouders, zusjes en mijn opa en oma videobellen om dit gave nieuws te vertellen. Iedereen was helemaal emotioneel en blij dat hij er eindelijk was. Ze waren onwijs trots ook. Iedereen leefde ook zo erg mee. Heel fijn om zo gesteund te worden.

Kees moest een uur lang gemonitord worden en als dat goed zou gaan dan mocht hij bij ons blijven. En dat was gelukt!

Aangezien we dus nog minimaal 8u moesten blijven zijn we even gaan slapen. Die slaap konden we allemaal wel gebruiken zeg, weyo! We deden het licht uit. Guus lag op een slaapbank met zicht op Kees en ook ik had zicht op Kees. Zo gek dat je dan gaat slapen en je zoon ligt naast je.

De volgende ochtend hoorde ik wat gestommel. Ik werd wakker en keek om me heen. ‘Waar ben ik? Oja, in het ziekenhuis. Ik heb ineens een kind. Ok.’ Of nou ja, ineens… Het heeft even geduurd.

De verloskundige was met Kees bezig. Ik rook mezelf echt erg joh, poeh! We mochten doorgeven wat we wilden eten en ik moest zelf onder de douche kunnen. Als dat zou lukken dan zouden we rond 9.00u naar huis mogen.

Goed! Doe ik! Ik draaide me heel fanatiek op mijn zij en ging opstaan. ‘Oooooh noh!’ Jezus, ik hoorde weleens dat het voelt alsof je bent overreden door een vrachtwagen. Nou, precies dat! Echt waar!

Daarbij waren mijn benen nog half verdoofd, dus ik kon amper lopen. Dat gevoel joh. Helemaal beurs voel je je. Niet alleen daar beneden, maar ook echt in de armen en handen. Omdat je perst zet je overal druk op en span je al je spieren aan. Goeie training dus!

De volgende dag kwam de kinderarts om de fontanellen na te kijken. Deze leken inderdaad niet helemaal goed te liggen. Grote kans dat dat vanzelf goed zou groeien, dus daar zou de kinderarts later in de week nog eens naar willen kijken. Voor nu konden we naar huis.

Ik vond (en vind nog steeds) die fontanellen maar niks. Ik vind het een heel eng idee. De kinderarts vroeg nog of ik het wilde voelen. ‘Ja doeiii, echt niet!’ Guus, doe jij dat maar.’ Guus heeft het wel gevoeld. Op zich ook fijn, want dan kon hij dat de rest van de week wat in de gaten houden.



Op naar huis!

Het bericht dat we naar huis mochten was fijn. Ook wel spannend hoor! Alle tassen ingepakt, de baby in de maxicosy en op naar de auto. Het zou zo leuk moeten zijn. Dat was het ook wel hoor. Mega trots reed Guus mij en Kees door de gangen richting de auto. Ik had alleen wel intense naweeën. Wat een pijn weer. Denk je van die weeën af te zijn, komen ze ineens weer terug. Vreselijk.

Ik zie mezelf nog zo zitten op de terugweg: puffen, hijgen en in allerlei rare houdingen willen gaan zitten maar dit niet kunnen i.v.m. mijn onderkantje. Haha!


Onderweg naar huis belden we mijn ouders en de ouders van Guus. We wilden graag dat onze ouders Kees even gingen zien voordat de kraamverzorgster kwam. In verband met Corona mocht er geen bezoek komen als de kraamverzorgster er was. Heel logisch hoor, absoluut! Maar ik denk dat het ook wel logisch was dat we Kees wel even in het echt wilden showen.

We reden naar huis en eenmaal thuis gingen we gelijk naar boven. Kees stond in de maxicosy op bed en daar kwamen onze ouders, elkaar afwisselend naar boven om Kees te bewonderen. Tranen van geluk en trots bij ons allemaal. Na 10 minuten moesten ze helaas weg, want de kraamverzorgster stond al heel vlot aan de deur.

Wat een verhaal he? Nou, dat vind ik er ook van! Het meest bijzondere avontuur wat ik meegemaakt heb. Wat een emotionele rollercoaster zeg. Die emotionele rollercoaster hield hier niet op…

Hoe de kraamweek is verlopen vertel ik jullie graag in mijn volgende blog! Deze vind je straks onder het kopje: Moeder zijn.

Bedankt voor het lezen!


474 keer bekeken

© 2023 by NOMAD ON THE ROAD. Proudly created with Wix.com