• Rosan Nijhof

De kraamweek (en dagen daarna)

Een traan over mijn wang als ik in het dossier lees van de kraamweek, bijgehouden door onze kraamverzorgster. Het is zo gek dat dit 7 maanden geleden was. Hij was toen zo’n klein kwetsbaar mensje. Dat kleine kwetsbare mensje was ik ineens moeder van. Zoiets geks!


We hadden een mega goeie, lieve en professionele kraamverzorgster. Echt heel erg fijn! Eerlijk, duidelijk, hield ook van geintjes, voelde aan wanneer ze ‘te veel’ zou zijn, gaf ons zelfvertrouwen in onze nieuwe rol als vader en moeder en ze gaf ons de kans om te leren (en ‘foutjes’ te maken).

Ik weet nog wel dat ik haar heel vaak met zo’n groot vraagteken boven mijn hoofd aankeek of dat ik om mezelf moest lachen als ik iets deed wat er bij haar zeker heel anders uitzag, maar ze zei daar dan niks van. Als ik dan dus iets anders deed, dan zei ik: ‘Oh shit, dit ging verkeerd.’ En dan zei zij: Oh nee hoor, dat ging toch verder helemaal goed. Of: ‘Als je het net ietsje anders doet Rosan, dan is dat niet direct verkeerd hoor.’ En als ik het wel anders had moeten doen, dan gaf ze op een hele fijne manier tips. Ik kan mezelf heel goed naar beneden praten, dus ik vond haar manier van communiceren echt heel erg prettig.


Ik was heel erg aan het zoeken naar hoe ik de blog ging schrijven, maar ik ga het als volgt doen. Ik deel het op in kopjes: Leuk, niet leuk, awkward. Onder deze kopjes komen allerlei thema’s voorbij die ik met jullie wil delen.


Leuk

De naam Kees noemen

Wij deden dat in het begin nog heel weinig. Ik zei zelf nog veel: De baby. Onze kraamverzorgster zei dan steeds: ‘Rosan, hij heet Kees hoor, zo mag je hem gerust noemen’ (met een knipoog). Ik moest daar zo erg aan wennen!

Ik vond het ook heel gek dat onze kraamverzorgster wel steeds Kees bij zijn naam noemde. Dan dacht ik weer: ‘Oh ja, hij heet Kees!’ Als iemand anders zijn naam noemde vond ik dat echt heel raar. Echt wennen dus.


Grote tieten

Pamela Anderson was er niets bij. Haha! Nee, maar even serieus, NIET normaal groot. Ik genoot er enorm van en zei ook steeds tegen mezelf dat ik me er echt bewust van moest zijn en bewust mee moest maken. Dus dat deed ik.

Nou ja, trouwens niet nadat de melk net op gang was gekomen. Toen de borstvoeding goed begon te lopen (letterlijk trouwens), toen mocht Guus er niet eens naar kijken. Het voelde net alsof ze met een mega knal zouden exploderen als je er met een naaldje in zou prikken.


Eerste dagen

De eerste dagen waren zeker pittig, maar ook echt wel heel leuk als ik er zo aan terug denk. Ik weet nog dat ik het ‘moeder zijn’ veel leuker vond dan ik vooraf had gedacht. Het leek me moeilijk, zwaar en eng (omdat je een grote verantwoordelijkheid erbij hebt, maar ook om zo’n klein frummeltje vast te houden enzo…). Maar ik kon in de eerste dagen echt de hele tijd naar hem kijken als hij sliep en dan was ik helemaal blij. Ook het vasthouden ging me veel makkelijker af dan ik voor de tijd dacht. Gelukkig maar!

Dat het na de eerste week bergafwaarts ging wist ik toen gelukkig nog niet, dus kijk ik terug op een goeie kraamweek met veel mooie momenten.


Sternet aan de deur

‘Een kind, een kies’ zegt men weleens. In mijn geval was het: ‘één kind, twee kiezen.’ Echt kut.

Ik was klaar en zou samen met mijn moeder naar de tandarts gaan. Mijn kies deed namelijk echt veel pijn en ik had al genoeg pijn zeg maar… Ik wilde naar de deur lopen en ineens stond daar een vreemde mevrouw. Ik deed open en ze zag bij ons op de ruit een sticker met: Raamvisite. Die had ik gekregen van mijn moeder en schoonmoeder. De mevrouw had rondgelopen en haar oog was hierop gevallen. Ze gaf aan dat ze bij Sternet werkte en zou graag een reportage maken. Ik zei direct ja. Guus was het er niet mee eens, want die is altijd heel erg van de privacy. Wat ook goed is hoor. Maar goed, ik zei dat ik al toestemming had gegeven.

Wat heel geinig was, was dat Guus werd geïnterviewd en niet ik. Dus Guus was compleet de lul en voelde zich mega awkward.

Het was ook wel een awkward filmpje, want ik moest mensen optrommelen die dan raamvisite zouden doen, spelen zeg maar. Mijn moeder en de vader van Guus kwamen die middag opdraven en speelden dus alsof ze niet bij ons mochten komen en moesten daar ook wat over zeggen. Ik stond dan achter de ramen met Kees.

We hebben trouwens wel veel leuke reacties gehad op dit filmpje. Ik vond het vooral hilarisch.


Babymassage

Guus wilde super graag babymassage leren. Daar had hij het tijdens de zwangerschap ook al vaak over gehad. Hij zag het toen ook altijd al helemaal voor zich. Ik vond dat enorm schattig.

Tijdens de zesde dag van de kraamweek mocht Guus het ein-de-lijk leren. Haha!

Het was zo’n mooi moment! Onze kraamverzorgster deed de massage voor op haar pop en Guus deed het dan na op Kees. Guus had de douchelijst erop gezet. Daarop stonden allerlei chille liedjes en deze liedjes zong ik ook altijd tegen Kees onder de douche.

Kees was in het begin helemaal relaxed. Het was zo ontzettend lief hoe Guus met zijn handen dat kleine lichaampje masseerde. Al helemaal met die muziek op de achtergrond ook. Ik werd er helemaal emotioneel van. Toen we klaar waren, gaf de kraamverzorgster aan dat ze ons even alleen liet. Dat moment erna was zo fijn. Echt helemaal in een bubbel met z’n drieën. Als ik dit bij iemand anders zou lezen zou ik het waarschijnlijk overdreven en half kotsopwekkend, maar voor mij was dat écht een van de mooiste momenten van de week. Een echt besef-momentje. Dit is mijn man, dit kleine mensje die 9 maanden in mijn buik heeft gezeten is ons kindje en samen zijn we een gezin.

Oké, huuln, snel naar het volgende kopje.


De liefde van je netwerk

Wat een liefde, niet normaal. Ik sta daar nooit zo erg bij stil, en dat zegt ook wel dat ik het gewoon echt heel goed heb, maar tijdens die eerste weken ontvang je zo veel liefde. Naast woorden en blikken ook zeker daden. Mensen kwamen met bakjes eten, deden boodschappen en allerlei andere praktische dingen om ons te ondersteunen. Zo onwijs lief!

Ik vond het ook heel fijn dat zo veel mensen echt trots waren op mij en Guus. Dat doet je zelfvertrouwen heel goed (en dat kon ik toen wel gebruiken).


Ouders eerste keer vasthouden

Tja, Corona, dus het was zo lastig om een keuze te maken in wat wel en niet goed voelde. Ik wilde eigenlijk direct dat mijn ouders en de ouders van Guus Kees mochten vasthouden. Guus stond daar niet achter, dus besloten we dat niet te doen.

Na een paar dagen mochten ze toch Kees vasthouden. Wel met mondkapje voor en de handen gedesinfecteerd. Als ik die foto’s terug zie dan vind ik het zo jammer dat dit speciale moment zo is vastgelegd op beeld ook. Het ziet er gewoon echt niet uit met die mondkapjes. Het creëert ook afstand vind ik. Wat op zich ook goed is voor het dagelijkse leven van nu, maar voor zulke persoonlijke momenten zo naar is.

Ik vond het zo fijn dat mijn ouders en Guus zijn ouders ons kindje vast hadden. Ik heb zelf altijd enorm veel liefde ontvangen van mijn ouders, en nog steeds, en dat wil ik ook zeker aan Kees meegeven.


Kaartjes lezen

Elke dag zaten er kaartjes in de bus. Dat was zo gaaf! Guus en ik gingen elke dag een momentje plannen om een cadeau van het 10-dagen-pakket open te maken en daarna om en om een kaartje voor te lezen aan elkaar. Vet leuk momentje zo op de dag!


Opa en oma op visite

Dit kopje heb ik even mee gewacht, want ik vind het moeilijk om hierover te typen. Mijn opa is helaas aan de gevolgen van Corona overleden, een paar weken geleden. Het was écht oprecht de leukste opa die er bestond. Fit, prettig gestoord, mega sociaal en heel erg lief. Ik mis hem ook echt.

Hoe bijzonder dat mijn opa en oma de vierde generatie vast hielden. Ze waren helemaal blij en trots.

Ik keek laatst de foto’s van de kraamweek terug en zag daar ook opa met Kees in de armen. Met dat stomme mondkapje voor. Verder heb ik weinig foto’s van opa met Kees. Dat vind ik heel jammer. Opa vond het maar wat prachtig, de vierde generatie.

Oma had Kees vast en die voelde een bobbel in de hals. Toen wij in de keuken stonden vroeg ze opa of ze dat wel moest zeggen en opa vond zeker van wel. Dus dat deed ze. Wij hadden zelf niets gevoeld ofzo, dus ik was heel blij dat ze hier eerlijk over was.

Lang verhaal kort: een bloeding in een spier. Ik kom hier in een latere blog nog op terug, want het was een heel gedoe.


Weinig kraamvisite

Jep, deze staat bij ‘Leuk’. Dat er zo weinig mensen kwamen kwam door Corona hoor, want wij zijn vet geliefd! =P Haha! Vooral Guus vond het heel fijn dat er vrijwel geen kraambezoek kwam. Hij zag hier heel erg tegenop. De eerste week was Kees nog goed te pas, maar was je wel heel druk met alles leren en alles rondom hem. Als er dan ook heel veel mensen zouden komen, dan zouden we echt niet weten hoe we dat zouden moeten handelen.

Dus aan de ene kant jammer, maar eigenlijk hebben wij het niet als heel vervelend ervaren.


Kind aan de tiet

Over de borstvoeding schrijf ik nog een hele blog, want het staat hier bij leuk, maar geloof me: Het kan beter bij NIET LEUK! Toch waren er wel leuke momenten. Kees was dan aan de tiet om 04.00 uur in de nacht en dan zat ik te appen met een vriendin van mij die ook net moeder was geworden. Konden we mooi klagen tegen elkaar ;) (@Kees: Niet alleen maar klagen hoor! Kusje van je moeder)


Lieve Guus

Hij was zo lief de hele week. Hij hielp overal waar hij kon. Echt heel fijn!


Huid op huid contact

Ik had van te voren aangegeven dat ik veel huid op huis contact wilde doen met Kees, dus de kraamverzorgster hield daar ook veel rekening mee. Als Kees iets onder de gemiddelde temperatuur zat dan deden we huid op huid contact. Ik was dan dus bloot van boven en Kees was ook bloot en dan deden we een heel groot vest om ons beide heen en dan de deken over.

Ook als Kees wel de goeie temperatuur had deden we huid op huid contact, Guus ook met Kees. Schijnt ook heel goed te zijn voor de hechting. En het is ook heel chill om even zo dichtbij elkaar te zijn.


In de tummy tub / onder de douche

Voor de bevalling zei ik dat ik NOOIT met hem zou gaan douchen. Uiteindelijk wel gedaan en het was zoveel minder eng als wat ik dacht. Gelukkig! Hij poepte wel direct de eerste keer in de Tummy Tub trouwens…


Gezond ontbijt

We kregen van de kraamverzorgster elke ochtend een heel gezond ontbijt met kwark, fruit en zaden. Als wij dan aan het eten waren dan gingen we de nacht nabespreken en de dag voor bespreken. Heel fijn!


Paracetamol

Zo fijn dat dit bestaat. Ik kon vaak niet wachten tot we weer 6u verder waren en ik er weer twee mocht nemen.


Niet leuk

De eerste keer plassen

Ik was zo bang om te plassen! Je hele onderkant is beurs en je wilt alles wat daar beneden moet gebeuren zoveel mogelijk mijden. Maar goed, ooit moet je toch een plasje plegen. Het brandde, maar was op zich nog aardig te doen. Wel heel gek dat je dan moet spoelen met water i.p.v. dat je kunt deppen/vegen…


Nog erger: De eerste keer poepen

Nóg banger was ik om te poepen. Meestal hoef je pas na een paar dagen te poepen na de bevalling. Hoe goed geregeld door moeder natuur! Bij mij was ze dat even vergeten, want ik moest gelijk de volgende dag al. Ik had al een aantal keer gezegd tegen Guus dat ik écht niet durfde en ook de kraamverzorgster wist ervan, maar ja, ooit moest het wel.

Ik had gevraagd om laxerende middelen, want dan zou het wat soepeler gaan (kreeg ik als tip). Ik had dus van dat laxo diksap, pruimen, zaden enzo. Alles voor dunne schijt ;)

Ook na het poepen kun je beter spoelen met lauw warm water i.p.v. vegen. We hadden het laatst met de vriendinnen trouwens over: Ben je een vouwer of een propper? Ik ben zeker een vouwer. En ik weet zeker dat jij nu ook bij jezelf na gaat in welke categorie jij past. Haha!

Maar goed, ik moest spoelen. Ik vond dit te gênant, dus ben wel gaan vegen. Ze moeten je namelijk ook nog tussen de benen kijken enzo…

Ik had alle moed bij elkaar geraapt en ben gaan zitten. Dat deed eigenlijk best wel zeer. Ik was heel bang ook om de baarmoeder en heel het zooitje van binnen mee naar buiten te persen. Zo voelde dat een beetje, haha! Er kwam wel iets mee naar buiten overigens (check onderaan).

Ik heb echt nog wel een paar weken lang die laxerende dingen gegeten en gedronken en zou dat ook als tip meegeven.


Naweeën

Vreselijk. Denk je klaar te zijn met al die ongein, komen ze na de tijd ook nog even langs. Ik moest ze serieus echt wegpuffen en weer even in mijn bubbel. Pas na 4-5 dagen waren ze weg. Werd wel steeds minder pijnlijk gedurende de dagen gelukkig.


Je buikmeenemen

Ik heb altijd best wel een platte buik gehad. Bij mij zit het spek vooral op de benen en billen. Zo na de bevalling had ik er ook gratis een buik bij gekregen natuurlijk. Nu de buik zo leeg was, en alle organen enzo nog niet weer op de goeie plek zaten, was het echt van dat geflubber. Als ik bijvoorbeeld op de rechterzij lag en naar de linkerzij wilde draaien, dan moest ik mijn buik gewoon letterlijk meenemen de andere kant op. Echt met met mijn handen de buik vasthouden. Heel naar en totaal niet sexy zeg maar. Gelukkig hoefde dat toen ook nog niet, haha!


De plek van de ruggenprik

Die was pijnlijk en beurs. Ik voelde bij elke beweging de plek waar geprikt was. Heeft ook echt wel enkele dagen geduurd voordat dit wat minder pijn deed.


Voeden

Wat een gedoe zeg. Je bent echt een uur /anderhalf uur bezig met de voeding en alles eromheen en dan moet je een, anderhalf uur later weer opnieuw. Dat dan de hele dag door. Dat vond ik wel echt vermoeiend. Over voeden kan ik veel te veel vertellen, dus daar komt een aparte blog van.


KOLVEN

Verschrikkelijk. Heb je dus gevoed, moet je daarna nog een half uur kolven. Men, je bent echt net een koe. Zoals ik net aan gaf, hier komt nog een aparte blog van.

Nog wel even een tip: Pak een oude bh, knip er twee gaten in, op de plek van de tepels, en hang de kolf aan je tiet. Je hebt je handen dan vrij. Hoeft dat zelf niet vast te houden. Kun je mooi even op je mobiel chillen o.i.d.


Raamvisite

Dat voelde heel debiel. Niet fijn.


Wel of geen speen

Kees was een nacht heel onrustig en huilerig. Ik heb de hele nacht mijn pink in zijn mond moeten houden. Ik hoorde van de kraamverzorgster dat het het beste was om de eerste 6 weken (ofzo) geen speen te doen, omdat je dan niet altijd weet of hij honger heeft. Dus ik gaf geen speen. De volgende ochtend zei de kraamverzorgster, toen ze mij in tranen aantrof, dat ik gewoon een speen moest gaan gebruiken. Ik hoefde niet alles via de regels te doen. Mocht gerust doen wat ik dacht dat goed was. Op mijn gevoel mocht vertrouwen.

Als ik vragen had, bijvoorbeeld ook aan omstanders, dan kreeg ik als reactie: ‘Doe wat goed voelt.’ ‘Vertrouw op je gevoel.’ Dat vond ik trouwens heel irritant: ‘DAT HEB IK NIET!!!’ Ik heb geen gevoel om te volgen. Feiten wil ik en iemand die zegt wat ik moet doen. Ik voelde me soms ook wel schuldig dat ik geen gevoel ergens bij had. Iedereen zegt dat je een moedergevoel hebt waardoor je vaak wel weet wat je moet doen. Nou, ik had dat in het begin echt niet hoor. Nu steeds wel ietsje meer, maar heel vaak doe ik maar gewoon wat =)


Strenge Guus

Guus is altijd heel erg van de regeltjes. Als de kraamverzorgster zegt dat ik pas na een week de trap voorwaarts af mag, dan moet ik ook echt 7 dagen wachten. Hij wees mij dus heel vaak op overtredingen en ik vond dat soms echt niet oké. Dat oog, weet je wel ;)


Fontanellen van Kees

De fontanellen van Kees moesten nog gecontroleerd worden. Eigenlijk op het ziekenhuis, maar wegens Corona kwam de arts bij ons thuis. Heel fijn, want anders moest Guus helemaal alleen met een mannetje van 3 dagen oud naar het ziekenhuis. Ik had nog steeds niet aan de fontanellen gevoeld, want ik vond dat heel vies, maar Guus wel. Toen de dokter vroeg of Guus iets was opgevallen zei Guus dat hij het gevoel had dat de fontanellen meer uit elkaar waren gaan liggen, dus dat het erger was geworden. Ik schrok me dood! Hoezo had hij dat niet gezegd?! Dit ter zijde voor nu. De controle was uiteindelijk wel oké. Dat die fontanellen meer uit elkaar waren gegaan was goed, maar een andere plek nog niet helemaal. Kees moest voor controle naar het ziekenhuis om een echo ervan te maken. Lang verhaal kort: We werden na de echo gebeld met het volgende bericht: De uitslag is goed. Hij heeft geen waterhoofd.

WAT?!?!?!?!?! Wij hadden beide geen idee dat het kon duiden op een waterhoofd. Onze dokter had het wel gehad over vocht in de hersenen, maar heeft nooit waterhoofd genoemd.

Achteraf vond onze dokter het ook niet fijn dat dit zo gezegd was, omdat mensen vaak een hele andere associatie hebben bij het woord waterhoofd dan wat zij bedoelde. Ze deed het dus bewust. Prima, maar licht jouw collega hier ook even over in. Tnx!


Temperaturen

Pff, hier ben je zo druk mee. In de eerste tijd kan het kindje zichzelf moeilijk op temperatuur houden. Je moet dus continue temperaturen (en als Kees werd getemperatuurd, dan poepte hij ook altijd op die thermometer), kruiken maken, toch een extra dekentje, etc.


Pijn

Ik had spierpijn joh! Je spant blijkbaar alle spieren aan die je maar hebt tijdens de bevalling. Jezus! En mijn onderkantje deed zeer (beide kanten), die plek van de ruggenprik was pijnlijk, die kies deed zeer en je bent echt helemaal kapot van dat harde werken tijdens de bevalling. Ik had er nooit bij stil gestaan dat je eigenlijk helemaal niet echt de tijd hebt om te herstellen.

Je moet namelijk direct aan de bak en bent dag en nacht met je kindje bezig. Heftig, vond ik.

Awkward

Thermometer in je anus

Mijn vriendin stuurde mij tijdens de zwangerschap al een keer een appje: ‘Rosan, weet je trouwens waarom je twee thermometers moet hebben?’ Ik had geen idee. Haar antwoord: Die ene thermometer is voor jou… Die drie puntjes die deden het hem. Hoe mega awkward! Lig je daar in bed, van onderen ben je helemaal kapot voor je gevoel en kun je het al niet altijd helemaal netjes in orde maken zeg maar, en dan moet iemand er ook nog met de neus op (bij wijze van spreken) om een thermometer in je anus te duwen (en naar je wond te kijken). Ok.


Plassen onder de douche

Dat had ik voor de bevalling dus nog nooit gedaan. Echt niet! Ja, vast weleens toen ik kind was, maar niet dat ik het mij kan herinneren.

Zoals hierboven al beschreven, mag je dus niet vegen/deppen met een blaadje, maar moet je met lauwwarm water het schoonspoelen. De kraamverzorgster gaf aan dat als ik ging douchen, dat ik het plassen dan ook onder de douche kon doen. Dat deed ik dus. Het voelde zo raar en viezig.

Toch was het op dat moment wel het handigste, vooral de eerste dagen omdat het plassen dat nog echt wel een dingetje is.


Boodschappen

De vader van Guus deed boodschappen voor ons. Een keer had ik een kort lijstje met: Kraamverband (de grootste) van de Aldi, diksap laxo, pruimen. Je snapt dat ik richting heb nu alle schaamte voorbij ben.


Je buik verbergen voor visite

Kees was eruit en de buik was direct weg. Haha, niet dus. Iedere keer als er iemand kwam, zorgde ik dat ik of een wijde trui aan had, of dat ik Kees er voor vast had o.i.d. Het voelt gewoon heel ongemakkelijk dat die pens echt nog zo aanwezig is, al helemaal voor visite.


Hoe moet dit?!

Ik heb 100.000 vragen gesteld aan een paar moeder-vriendinnen en mijn schoonzus. Echt niet normaal.

De raarste vraag die ik me kan herinneren was: ‘Waar moet ik het lepeltje laten als ik er al 10 druppeltjes vitamine D op heb liggen, maar Kees nog niet goed vast heb?’ Hallo! Kun je je eigen hersens ook nog even gebruiken ergens?! Jezus mina.


Dekbed

We kwamen er tijdens de kraamweek achter, door de kraamverzorgster, dat we de molton en het laken altijd verkeerd om op bed hadden. Dus eerst het laken en daaroverheen de molton. Hoe dom?! Maar nooit verder meer over nagedacht. Toen zij dat anders had gedaan merkten we pas dat wij het verkeerd hadden en het veel beter lag. Haha!


Kraamverband

Weyo, ik wist niet dat er zúlke grote luiers voor volwassen vrouwen bestonden. Niet te doen! Ik had tijdens de eerste fase van mijn zwangerschap een mand gekregen met allemaal kraamverband van mijn vriendin, die dat hilarisch vond, haha! Ik had er toen nog niet echt in gekeken. Toen ik het openmaakte keek ik mijn ogen uit. Het paste soms amper in de onderbroek…

Ik had gelukkig geen grote stolsels. Die kunnen dus mega zijn he?! Maar dat had ik dus niet. Ik verloor wel veel bloed, maar dat is normaal. Ik vond het heel vervelend dat de kramverzorgster steeds de prullenbak met die zooi moest opruimen. Die geur ook echt, iellll! Ze zij dat ze dat echt niet erg vond, maar ik vond het heel naar. Ook als ik naar de douche ging en eronder stond dan verloor ik bloed. De kraamverzorgster maakte elke dag de badkamer, inclusief bloed, schoon. Heel veel respect voor haar! Maar écht!


Navelstank

Getver, hier had ik dus nooit van gehoord. Dat stompje van de navel van Kees meurde ontzettend na een tijdje. Het stompje van de navel gaat er nog afvallen, dat wist ik, maar ik had nooit nagedacht over dat het dan zou ruiken naar rot vlees zeg maar. Iel. Ik dacht de hele tijd als ik hem vast had: ‘Wat is dat toch voor rare geur!’ Later vertelde de kraamverzorgster dat het heel normaal is en erbij hoort. Oke, tnx. Ik vond het namelijk vet awkward als iemand hem dan vast hield en die rotte geur hun neusjes in kroop.

(@Kees: Nu kan ik niet stoppen met aan jou ruiken. Liefst elk uur eventjes. Kusje van je moeder)


Aambei(tje)

Jep, de aambei… Dussss… Pijnlijk, maar vooral fucking awkward. Dus ik smeerde als een malle met van die zalf. Details zal ik jullie besparen.

Oh ja: Hij is gelukkig weg ;)


Zwarte haren

Ik had Guus tijdens de zwangerschap al gevraagd of ik zwarte haren op mijn buik had. Ik kon dat zelf namelijk niet meer zien. Hij zei van niet… Nu ik zelf weer kon kijken, zag ik gewoon 3 hele lange zwarte haren op mijn buik. Hoe lelijk! Je mag die er niet uittrekken blijkbaar. Gelukkig bestaan er scheermesjes.


Dat was het weer voor nu. Er zijn heel wat dingen voorbij gekomen. Waarschijnlijk komt er nog van alles in me op als het gepost heb, maar de belangrijkste dingen staan er wel in.

Ik ga op thema de volgende blogs schrijven. Geloof me: Ik heb er genoeg!


Bedankt voor het lezen!

280 keer bekeken0 reacties

© 2023 by NOMAD ON THE ROAD. Proudly created with Wix.com