• Rosan Nijhof

Goed nieuws en slecht nieuws

Waar zal ik eens mee beginnen, met het goede of met het slechte nieuws? Ik heb altijd geleerd dat je slecht nieuws het beste eerst kunt brengen. Dat dan maar doen? Neh, ik wil het goede nieuws namelijk onwijs graag delen, dus: IK BEN ZWANGERRRR! Whoehoeeee! Zo, out in the open =D


Ons tweede kindje wordt verwacht op 4 maart 2022. Ik ben nu 13 weken zwanger en elke vrijdag telt er weer een weekje bij op. De eerste, tevens spannende periode zit er dus op. Het is toch weer spannend hoor, zo die eerste 12 weken. Elke keer dat je naar de wc gaat toch even in de string kijken of er bloed in zit etc. etc. Het verschil is nu wel dat je een beetje weet waar ‘gekke’ pijntjes vandaan komen. Je schrikt niet bij elke rare buikpijn oid, omdat je nu wat beter weet waar het dan vandaan komt.

Of ik weer misselijk was? Jep! Heb enkele kotsjes gelegd. Gelukkig was het voornamelijk veel kokhalzen zonder dat er wat mee kwam. Ik ben nu trouwens nog steeds wel misselijk. Ik pak dan altijd gelijk een Anta flu (toen ik net ging Googlen hoe ik het schreef kwam ik er ineens achter dat het Anta was i.p.v. Anti. Shit, dan zeg ik het dus altijd verkeerd). Deze snoepjes helpen me de misselijkheidsbuien doorkomen.

Deze keer heb ik wel het geluk niet meer van die onwijze steken in de onderrug te hebben. Dat had ik de vorige zwangerschap wel, alsof ik toen al weeën had daar. Scheelt dat de boel nu wat opgerekt is en waarschijnlijk nu wat makkelijker verplaatst, haha.

Mentaal beleef ik de zwangerschap nu ook heel anders dan de eerste zwangerschap. Degenen die mijn blogs hebben gelezen weten dat ik de vorige keer echt heel erg was geschrokken en eigenlijk veel meer bang was dan blij. Dit keer overheerst zeker het blije gevoel!

Het leek ons leuk als er zo’n twee jaar tussen de kindjes zou zitten. Dat is gelukt! Kees is van april, dus dan zit er bijna twee jaar tussen. Je snapt: Het was weer vlot raak. Daar ben ik echt heel dankbaar voor. Ik hoor om me heen genoeg verhalen van meiden die graag zwanger willen worden, maar waarbij het een stuk moeilijker gaat. Dat lijkt me zó pittig! En dan opmerkingen krijgen als: ‘Je moet er gewoon niet zo mee bezig zijn. Dan zie je altijd dat het ineens lukt!’ Euh ja, probeer dat maar eens. Niet denken aan je diepste hartenwens, terwijl je wel elke maand ongesteld wordt, je weet wanneer je ovulatie is en dat steeds weer opnieuw. Maar dan hoef je niet teleurgesteld te zijn, want je bent er dan niet mee bezig. Nou, knap als dat iemand lukt hoor! Denk toch dat het merendeel dit niet ‘even naast zich neer kan leggen’. Maar goed, dit is wat ik denk, want ik heb er geen ervaring mee.


Ik ben dus zwanger. Gaaf hè! Ik ben heel benieuwd wanneer je echt een buikje gaat zien. De vorige keer was dat rond de 20/21 weken. En dan nog was het niet echt overduidelijk. Als ik nu naar mezelf in de spiegel kijk, dan zie ik (vooral in de avond) al wel een klein buikje. Anderen zullen denken dat ik het me inbeeld, want de buitenwereld zal het denk ik niet zien ;)

Tja, en dan nu het slechte nieuws. Of nouja, slecht. Het is niet echt slecht meer op dit moment, maar een tijdje geleden ging het echt niet zo goed met mij. We kunnen wel alleen maar doen alsof alles vanzelf gaat enzo, maar ik ben deze website en mijn Instagram begonnen om ook de kanten te belichten die niet alleen maar koek en ei zijn.

Zoals jullie weten heeft Kees best wat doorstaan sinds zijn geboorte, maar gaat het nu gelukkig echt heel erg goed met hem. Vanaf het moment dat het wat beter ging met Kees, begon ik me steeds wat slechter te voelen. Ik kan wel zeggen dat ik tegen een burn-out aan hing. Ik stond er met een been in eigenlijk.

Ik had nooit verwacht dat mij dit zou kunnen overkomen, omdat ik altijd alles wel op het rit heb. Heb een hele fijne jeugd gehad, echt en goeie band met mijn ouders, fijne band met mijn zusjes, gezegend met lieve vriendinnen en heb een leuke familie. Natuurlijk heb ik mijn lieve man die super gek met mij is. Toch voelde ik me ongelukkig. Dat ik me ongelukkig voelde heb ik niet echt door gehad hoor. ‘Voelen’ is blijkbaar erg moeilijk voor mij. Hoe ik dan merkte dat het niet goed ging? Vooral lichamelijk: ik had veel last van hartkloppingen, huilbuien uit het niets, kon kribbig zijn tegen Guus, had weinig energie (maarja, je bent ook moeder, dus in eerste instantie linkte ik dat niet hier aan), geen zin in leuke dingen die op de planning stonden, totaal geen zin in mijn werk en had veel het idee dat ik een pokerface op moest zetten. Ook wel mijn bekende ‘campingsmile’. Die moesten wij altijd opzetten toen ik in een animatieteam werkte op een camping in Frankrijk, als we geen zin hadden maar wel ouders en kinderen tegen zouden komen. Ook heb ik als reisleider gewerkt bij GOGO in Lloret de mar en daar heb ik ook veelvuldig gebruikt gemaakt van de ‘campingsmile’ als ik tot 3.00u in een club stond en de volgende ochtend om 6.00u jongeren moest verwelkomen. Goed, dit ter zijde.

Ik brokkelde dus langzaam maar beetje af zeg maar. Ik herkende dit totaal niet van mezelf. Na mijn zoveelste huilbui moest ik van Guus naar mijn leidinggevende bellen om aan te geven dat ik niet meer kon. Ik belde toen eerst even met een vriendin die een beetje in hetzelfde schuitje heeft gezeten. Ze herkende veel van mijn klachten en gaf aan wat haar had geholpen, en dat rust eigenlijk echt wel nodig was. Alsof ik eerst die bevestiging van iemand anders nodig had bedenk ik me nu. Iets wat een thema is die veelvuldig terug kwam in hoe ik mijn dingen deed, maar daar kom ik straks op terug.


Ik heb mijn werk gebeld en uitgelegd hoe ik erbij zat. Er was heel veel begrip, zo fijn. Vanaf dat moment zat ik dus bij de deur. Wat voelde ik me gefaald…

Ik heb diezelfde dag gelijk met de huisarts gebeld voor een gesprek bij de Praktijkondersteuner (POH). Vanuit mijn eigen werk ken ik de route wel, dus wist ik wel wat me ongeveer te doen stond. Toch had ik niet het gevoel dat een POH mij verder zou kunnen helpen. Ik weet ongeveer welke vragen er komen en welke oplossingen. Ik ken mezelf een beetje en was ook bang dat ik me zou ergeren aan de POH, omdat ik in mijn hoofd dan al vragen ga bedenken die zij kan stellen en precies zou weten wat er zou komen. Ik bedacht dus dat ik ergens naartoe moest gaan die een andere werkwijze heeft als die ik zelf al ken. Ik ben op internet gaan zoeken en kwam bij een coach die wel wat voor mij zou zijn.

Op de site stonden foto’s van deze mevrouw. Opzich vond ik het toch fijn dat het een vrouw zou zijn. Daarbij zag ze er goed verzorgd uit. Dat vind ik toch op de een of andere manier ook wel fijn ofzo, haha. Je zit er toch 1,5u tegenaan te kijken toch ;)

Ik had haar gebeld en vroeg naar de wachttijd. Ik weet namelijk dat er in de zorg helaas overal lange wachttijden zijn. Gelukkig was ik zo aan de beurt. Mega chill!


Deze mevrouw combineert gespreksvoering en de ‘Touch of Matrix’. Dit is een methode om blokkades op te ruimen op mentaal, fysiek en emotioneel vlak. Toen ik haar op ging zoeken, had ik nog niet helemaal door dat er best een soort ‘zweverig deel’ bij zou komen kijken. Opzich is dit maar goed ook. Dit had ik pas door bij het kennismakingsgesprek. Ik had een goed gevoel bij haar uitleg en het eerste contact. Toen ze ging uitleggen dat ze ook werkt in het onderbewuste etc., toen begon ik te twijfelen. Ik vind het heel mooi als anderen hier kracht uit halen, echt waar, maar het is niet echt wat voor mij. Ik kan er niet wat mee. Toch dacht ik: ‘Oké, ik wil uit mijn comfortzone, dan is dit zéker iets waarmee ik uit mijn comfortzone moet. Wie weet levert het me wel heel veel op!’ Dus daar ging ik.


Het eerste gesprek kwamen zoveel emoties naar boven. Ik wist niet echt wat me overkwam. Ik heb mezelf blijkbaar aangeleerd alleen maar vanuit mijn hoofd te handelen, en mijn hart te laten voor wat het is. Dat is de reden dat ik eigenlijk vrijwel niets vanuit gevoel doe. Ik kan er gewoon niet bij. Dit is iets wat onbewust is gegroeid. Ik luister blijkbaar alleen maar naar mijn ‘ego’ zoals ze dat noemt. Dat is dus het stuk vanuit mijn hoofd. Mijn ego is eigenlijk ook heel negatief over mezelf. Ik ben dan ook altijd heel hard voor mezelf en ook heel negatief. Ik trek alles in twijfel en vind niks wat ik doe goed genoeg. Bij alle nieuwe dingen die ik aan zou gaan waren de eerste gedachten: ‘Dat kan ik niet’ (of iets in die trant). Had onbewust veel bevestiging nodig van buitenaf. En die bevestiging is eventjes fijn, maar als je er zelf niet in gelooft, dan vervagen positieve meningen van anderen weer naar de achtergrond.

Eerlijk gezegd walgde ik ook van mezelf, vooral op uiterlijk. Ik probeerde spiegels te mijden. ’s Ochtens in de badkamer, met alleen mijn gezicht was oké, maar de rest hoefde ik echt niet te zien. Dat is eigenlijk al zo lang als ik me kan herinneren. En nog steeds wel. Dit blijft een struikelblok. Iedereen is weleens onzeker, dat hoort er een beetje bij, maar bij mij is het wel vrij extreem aanwezig altijd. Ik merk dat ik door het coachingstraject al wel druk bezig ben met mijn zelfbeeld, met alle onzekerheden niet meer zo op de voorgrond te laten zijn.

Ik probeer zelf in elk geval mijn onzekerheden niet te projecteren op Kees. Ik downgrade mezelf niet als Kees erbij is, probeer thuis wel in de onderbroek te lopen af en toe en ga ook wel zwemmen (durfde ik voorheen echt niet). Hij hoeft onzekerheden niet mee te krijgen. Hij mag helemaal zichzelf zijn en zichzelf accepteren zoals hij is. Wat meer zelfacceptatie mag ik zelf ook wel krijgen. Niet dat ik mezelf heel mooi hoef te vinden, maar wel dat ik mezelf accepteer. Ik vind bepaalde dingen gewoon niet mooi, dat mag ook. Je hebt tegenwoordig ook dat iedereen elk lichaam en elk persoon mooi moet vinden. Dat lúkt denk ik haast niet. Je vindt bepaalde dingen mooi en bepaalde dingen niet. Zo lang je het maar accepteert en niet verafschuwd. Zo denk ik er in elk geval over.

Afgelopen zomer waren we in Zeeland op vakantie en ik ging ook in bikini op het strand. Dood eng, maar hop alle schaamte voorbij. Ik keek dan ook rond en dacht bij andere vrouwen ook: ‘Goedzo, lekker in de bikini gaan!’ Dan denk ik bijv. niet van: ‘Oeh, die heeft een ril zeg. En moet je die putten zien.’ Dus ik probeer mezelf in te beelden dat anderen mij ook aanmoedigen in hun hoofd.

Voor anderen ben ik eigenlijk sowieso wel lief en positief denk ik.


Er zijn meerdere dingen die tijdens de sessies naar boven kwamen waar ik mezelf mee in de weg zat en ik voelde me bij deze coach heel vrij om het erover te hebben.

Uiteindelijk ben ik nu gebroken, omdat ik een kindje heb gekregen en ik niet alles perfect kan doen. Daarbij heb ik maanden in een overlevingsstand geleefd en kreeg ik wat meer rust. Het lukte me niet zelf om de dingen te verwerken. Ik wilde door, want je weet zelf: niet voelen, en doorgaan lukte niet meer. Het lukte niet meer om door te gaan zoals ik dat altijd heb gedaan. Ik zat te vol van binnen. Er moesten dingen opgeruimd worden, dus ik moest met mezelf aan het werk.

Mijn coach prikt trouwens heel goed door me heen. Ik kan goeie praatjes houden, blijkbaar, maar die praatjes boeien haar niet. Een keer hadden we het over Kees en vroeg ze me of ik me weleens schuldig voelde over het feit dat ik zo was geschrokken toen ik zwanger was en eigenlijk graag een meisje wilde en het een jongetje werd en ik daar beide zo heftig op had gereageerd. Ik vertelde: Ja, in het begin een beetje, maar ik weet wel dat ik er niks aan kan doen. Ik weet ook wel blablabla. De coach zo: ‘Rosan, wat je nu doet, heb ik ook altijd gedaan, dus ik ken het trucje. Ik ga nog eens naar je gevoel vragen: Heb je je weleens schuldig gevoeld?’ En dan zo’n blik erbij. Tja, dan moet je wel bij die diepere laag he ;) Daarnaast gingen we eigenlijk allerlei thema’s langs die zo in mijn leven gepasseerd waren en die ik als lastig heb ervaren. Soms waren dit dingen waarvan ik dacht dat het maar kleine dingen waren, maar die blijkbaar toch veel met mij gedaan hadden.


Heel veel dingen deed/doe ik onbewust en heb ik mezelf aangeleerd, dus het is even schakelen mezelf andere manieren aan te leren zeg maar. Ik ontweek haar vraag niet bewust, het ging vanzelf. Dus fijn dat ze het opmerkt. Ze benoemt altijd precies wat ze hoort en ziet, directe aanpak, dat vind ik heel fijn. Daarnaast is ze ook heel lief hoor.

Ze benoemt bijvoorbeeld op sommige momenten tijdens mijn antwoorden: ‘Ik hoor je kuchen / Ik hoor een kikker in de keel. Dit vind je moeilijk om over te praten he?’ Ook weer iets wat men dus blijkbaar onbewust doet. Zo zijn er dus steeds dingen waarmee ze door me heen prikt.


Ze helpt me ook echt met voelen en de controle loslaten. Ik moet mijn ogen dan sluiten en zo’n soort meditatie oefening doen. Ik kán dat gewoon echt niet. Dan vraagt ze: Wat voel je? Dan is mijn antwoord: Niks eigenlijk. Niet omdat ik niet wil, maar omdat ik niet kan. En daar baal ik dan weer van en geef ik mezelf weer van op de kop en zo gaat het door. Zij kan dan dingen aanreiken om wat liever voor mezelf te zijn en te gaan leren voelen en ervaren. Klinkt misschien wat zweverig, maar het werkt voor mij.


Ook leerde ze me om rust te pakken. Ik ben dus gewend altijd maar door te gaan. Niet stil te staan bij gevoelens. Altijd maar doorgaan betekent vooral letterlijk alleen maar weg willen gaan, iets willen dóen. Rust pakken was ik zo mega slecht in. Een beetje ondersteuning hierin was fijn. Guus stimuleerde dit trouwens ook heel erg hoor. Steeds tussendoor even een appje: Heb je al even op de bank gelegen? Heb je al in je boekje gewerkt (ik kreeg een schriftje waar ik persoonlijke dingen in op kon schrijven/kleuren/knutselen)? Heb je even geslapen? Heel fijn om iemand naast je te hebben die je zo steunt.


Verder zijn mijn doelen vooral: zelfverzekerd zijn, fit en energiek voelen, praten over gevoel, gevoel gaan voelen, grenzen aangeven, mezelf accepteren, mezelf lief hebben (Als ik dit typ voelt dit helemaal awkward eigenlijk. Heel kwetsbaar ofzo. Ik hoop niet dat ik nu een soort van uitgelachen word. Dat roept het een beetje op. Schaamte dus? Hmm, oké, interessant) en leven vanuit vertrouwen. Die laatste vooral omdat ik het liefst alles uitstippel en dingen moeten gaan zoals ik bedacht heb. Ik mag leren achterover leunen en wel zien wat er gebeurt en wat er op mijn pad komt al is dat even niet perfect.


Nou, ik wou een persoonlijk verhaal vertellen, hier heb je het. Doodeng.


Conclusie: Het ging dus even niet zo goed. Gelukkig voelde ik me, door de begeleiding die ik kreeg en de rust die ik pakte, steeds beter in mijn vel. Ik was bang lang uit de running te zijn en ergens ook bang dat ik niet meer op mijn ‘oude niveau’ zou komen. Gelukkig was dit niet het geval.

Het gaat nu best lekker eigenlijk! Tuurlijk heb ik nog wel dingen te leren, maar kom maar op! En jongens, ik ben zwanger! En alhoewel een zwangerschap niet perse iets is wat ik super leuk vindt om te zijn lichamelijk gezien, ben ik onwijs dankbaar en heb ik zin in dit nieuwe avontuur. Ik heb er alle vertrouwen in dat het helemaal goed komt, linksom of rechtsom, we zien het allemaal wel ;)


655 weergaven2 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Reflux