• Rosan Nijhof

Heeeerlijke vakantie! (Ahum)

Wat komt er toch een hoop bij kijken als je zwanger bent zeg! Als je weet dat je zwanger bent, dan ga je je dus verdiepen in wat je allemaal wel niet moet, mag, kunt etc. etc. Zo moet je dus ook van die vitamines slikken. Dat koop je natuurlijk niet even leuk in de dorpswinkel, want stel je voor dat je een bekende tegenkomt… Dus ik sneaky in de stad een potje gekocht. Steeds maar om me heen kijken of er niet toevallig iemand langsloopt die ik ken. Goed de kassa in de gaten houden en als er niemand staat ben ik ‘toevallig’ klaar om te gaan betalen.

En wat denk je van wat je allemaal niet mag eten?! Een hele waslijst. Er bestaat dus zo’n app: ‘Zwangerhap’. Die ga je dan downloaden en in een of ander verstopt mapje zetten zodat niemand kan zien dat je die app op je telefoon hebt staan.

Aangezien Guus heel erg van de regeltjes is, moest ik me heel streng aan dit dieet houden. Vooral als hij erbij was. Hij kan me namelijk heel boos aankijken, met één zo’n schuin oog. Ik weet dan altijd precies dat ik iets doe wat hij liever niet wil. Dit heeft hij dan ook meerdere malen gedaan als ik verlekkerd naar een product zat te kijken en hij mij duidelijk wilde maken dat ik dat niet mocht eten, zonder dat hij woorden hoefde gebruiken in het bijzijn van anderen. Dan moest ik dat product maar weer met een beteuterd gevoel uit mijn hoofd zetten, of weg moffelen. Bij elk gerecht, alle hapjes, toetjes en noem maar op pakte hij die app er weer bij en wees me erop wat ik wel en niet mocht. Wel handig. Ook heel irritant.

In hetzelfde mapje in de telefoon stond ook de app ‘24 baby’ en ‘Zwangerschap+’, waarbij we elke week de ontwikkeling van mij en de baby aan elkaar voorlazen. Achteraf gezien lazen we steeds de verkeerde week, dus liepen continue een week achter. Maar erg leuk om te doen zo samen! Echt een tip om te doen aan alle toekomstige moeders.

Toen ik 5 weken zwanger was gingen we naar Budapest. Een dikke vette huwelijksreis zat er niet in, want de dikke vette bruiloft was al duur genoeg.

Achteraf gezien ben ik ook blij dat we er geen zak geld tegenaan hebben gegooid, want dat was echt super zonde geweest.

We hadden heel erg veel geluk. Een neef van Guus heeft een appartement in Budapest, omdat zijn vrouw daar vandaan komt. Zij boden ons dat appartement aan voor de week die wij nog vakantie hadden. Zo lief! Dus hoefden we alleen de vliegtickets te kopen.

Ik voelde me verder nog niet echt anders ofzo, dus helemaal leuk om die kant op te gaan! Nog leuker: vrijdag vlogen we erheen en zaterdag stond het oh zo grote Sziget festival op het programma. Daar hadden we beide super veel zin in!

Eenmaal aangekomen (niet op mijn pens, maar op het vliegveld) gingen we met onze koffertjes naar de meneer, zwager van zijn neef, waar we de sleutels konden ophalen van het appartement. Guus kende hem al een beetje van de bruiloft van zijn neef.

Toen we daar aankwamen vroeg de beste man wat we wilden drinken. Guus een biertje, ik… cola… Daar ging de deze man niet mee akkoord: ‘You have to take a beer!’ Dus ik in gebrekkig Engels en een lieve glimlach: ‘No, I just want cola.’ Die man weer, net zo gebrekkig als ik: ‘No, you have to drink beer. I give it to you.’ Dus toen zei ik tegen hem dat ik dat niet mocht omdat ik zwanger was. Met het bericht dat hij dat ABSOLUUT niet tegen de familie van hem mag vertellen omdat het nog geheim en heel pril is. Aangezien ik amper Engels kan, en deze man ook, was dit niet zo goed overgekomen.

Niet heel veel later kregen we een berichtje van de neef van Guus met allemaal felicitaties. We schrokken ons kapot! Appjes en een telefoontje later waren we er gerust op dat zij hun mond zouden houden en dat verder nog niemand het wist. Weyo, dat was wat geweest als dat zo via via bij onze ouders enzo terecht zou zijn gekomen!

Na heeeeeeel lekker te hebben gegeten, met Guus die alles goed had gecontroleerd, gingen we naar het appartement.

De volgende dag had ik me helemaal klaar gemaakt voor Sziget. Ik had natuurlijk een speciale outfit meegenomen en allerlei make-up en glitters enzo. Helemaal zin in!

Guus en ik op pad, met ongeveer 40 graden. Oke, bijna niemand spreekt Engels, dus niemand kon ons uitleggen hoe we bij het feestterrein moesten komen. Jezus, we hebben daar 2 uur lang de weg lopen zoeken. Zweten als een otter, ontzettend chagrijnig en 100 metrostations verder besloten we om toch maar bij de taxi te vragen of ze ons konden brengen.

Maar ineens vond Guus het te duur (G*#&%&%*$SAMME) dus gingen we weer verder met de metro. Eenmaal daar hadden we beide zin in een pizza punt. Weyo, wat een meters hadden we er al op zitten.

We gingen met een treintje naar een plek dichtbij het terrein en daar moest je dan nog een eindje lopen voor de ingang. We stonden in de rij en waren eindelijk aan de beurt. Bleek dat je je paspoort bij je moest hebben. LOGISCH! Stond ook niet op je ticket ofzo (stond een paar keer vermeld in grote letters maar goed…). Drie keer raden waar wij onze paspoorten hadden liggen? Juist, in het appartement. Gelukkig was het nog steeds 40 graden en hadden we het helemaal niet warm…

Wat een paniek! Lang verhaal kort: Na een uur hadden we beide een foto van de paspoorten in de mailbox gevonden en konden we toch naar binnen. Fjoeh!

Oke, chagrijnige bui achter ons gelaten: Laat het feest beginnen! Wat een immens groot terrein zeg, jezus! En zo gaaf allemaal. We keken onze ogen uit. Guus stelde voor om eerst even bij het strandje te kijken. Konden we eventueel ook iets afkoelen. Goed plan. Leek het tenminste. Dit was namelijk blijkbaar iets van 6km lopen. Het strandje was ook super klein en helemaal vol. Nouja, zo hadden we ondertussen ook al wel allemaal gave dingen kunnen zien.



Af en toe gingen we even samen op de foto. Ik hield dan maar het biertje van Guus vast zodat we die foto’s konden sturen en mensen niet zagen dat ik 0.0 dronk ;)

Het was een SUPER vette dag! We hebben gewoon Macklemore zien optreden. Wat een spektakel! Kees is daar trouwens flink heen en weer en op en neer geschud (@Kees: sorry poepie. Kusje van je moeder). We hebben het zo leuk gehad. Het is dan ook een heel gek idee dat je stiekem met z'n drieën bent, en dan fantaseren over hoe het zal zijn als ons kindje er zou zijn, was echt heel leuk. We wilden hem deze dag in elk geval alvast wat ritmegevoel meegeven ;)

Al met al hebben we 13 km gelopen/gedanst en we besloten rond 1.00u naar huis te gaan.

De volgende dag hadden we een ticket gekocht voor de hop on hop off bus. We zijn er bij een halte uit gegaan en hebben daar een flinke berg op gelopen en daar van alles bekeken. Met nog wat spierpijn van de avond ervoor. We hebben deze dag vet veel moois kunnen zien en het was echt heel erg leuk. Mooie afsluiter op de boot. Ik hou altijd super veel van bootje varen!

Gelukkig hebben we twee dagen LEKKER KUNNEN GENIETEN (deze uitdrukking kan ik niet meer horen. Kom ik in een andere blog nog op terug #teaser =P). Daarna was het namelijk echt vreselijk. Ik was zooooooo misselijk, niet te doen!

We hadden nog een de hop on, hop off bus, dus we gingen weer op pad. Pff, het zweet gutste me aan alle kanten van mijn lijf af en voelde me zo beroerd als ik weet niet wat. Maar hey, hoezo zou ik me laten kennen?! We liepen door de stad en zagen een heel erg leuk snoepwinkeltje. Als er iets is waar ik van hou dan is dat wel van snoep! Helaas moest Guus het snoep kiezen. Het winkeltje was me veel te klein.

Toen gingen we uit eten. Ik ben eerst langs al die tentjes heen gerend, dat zag er heel debiel en aanstellerig uit denk ik nu, maar ik kon die geuren echt niet aan. Lekker voorover gebukt, half kokhalzend, stond ik daar midden in Budapest. Chill… NOT!

Uiteindelijk maar wat gaan eten. Gelukkig hadden ze daar twee wc’s. Ik heb namelijk vrij lang een van de twee wc’s bezet gehouden #waterdunneschijt.

De dagen die volgden hebben we niet veel gedaan. Ik maar klagen, arme Guus. Ik had ontzettende pijn in de rug. Alsof je 'ongesteldheidsrugpijn' hebt en dan 10x erger.

Ik weet ook nog dat ik op een gegeven moment onder de douche stond daar, tegen de pijn, en dat ik keihard heb zitten janken onder de douche en hardop jammerde waarom ik hier in vredesnaam voor had gekozen. Ineens was ik vet bang dat ik het allemaal helemaal niet kon. Guus kwam in paniek naar mij toe en zag me heel zielig in de douche op de grond zitten. Hij wist de juiste dingen te zeggen zodat ik weer een beetje bij zinnen kwam.


Eindelijk was die laatste vakantiedag aangebroken. Men, ik kon niet wachten om naar huis te gaan. Om nog even wat van Budapest te zien, zijn we in de buurt van het appartement naar een groot shopcentrum gegaan. Daar zijn we nog even pizza gaan eten.

Ik was ondertussen al 5x naar de wc geweest daar, vanwege diarree (iets te veel info?) en toen gingen we pizza eten. Ik was vet chagrijnig omdat ik me niet goed voelde. Toen bestelde ik mijn pizza: ‘Can I have the pizza di parma?’ Guus keek me met een schuin oog aan zoals hij dat doet als hij boos is of me terecht wil wijzen. Ik: ‘Wat?!’ Guus verkondigde dat ik die pizza niet mocht hebben omdat je geen rauwe ham mag hebben blijkbaar. Als ik de pizza wou, dan moest ik vragen of de ham mee kon worden gebakken. Dat vond ik onzin, want NATUURLIJK werd de ham meegebakken. En daarbij: 'Waar bemoeide hij zich mee?!' Guus zei maar niks, want die voelde aan zijn water dat hij mij beter mijn gang kon laten gaan.

Een half uurtje later kwamen onze pizza’s ons tegemoet. Je raadt het al… Juist: niet meegebakken! En daar zat ik, chagrijnig, misselijk, moe, buikpijn en met een heerlijke pizza met alleen een beetje tomatensaus… Guus en ik hebben deze lunch niet met elkaar gepraat.

Uiteindelijk lekker terug naar huis. Arme vrouw naast mij, in het vliegtuig terug, trouwens. Ik had weer die rugpijnen en wist niet hoe ik moest zitten, liggen of weet ik veel wat. Kreunend en steunend zat ik daar in het vliegtuig. Volgens mij was zij de hele tijd bang dat ik zou gaan overgeven. Zodra het lampje van de riemen uit ging, sprong ze op en verliet ze als een van de eersten het vliegtuig. Haha!

Terug naar huis betekende ook dat we de volgende dag onze ouders konden inlichten over de zwangerschap. Daar had ik onwijs veel zin in. Dat was ook zo leuk! Ik had toen echt de behoefte om er met mijn moeder en schoonmoeder over te praten.

De bekendmaking van de zwangerschap aan de buitenwereld lees je in de volgende blog!

727 keer bekeken

© 2023 by NOMAD ON THE ROAD. Proudly created with Wix.com