• Rosan Nijhof

Helemaal loco

Jep, dat was ik. Meerdere keren. Ik werd letterlijk gek van Kees. Ik heb echt veel momenten gehad waarop ik het amper nog kon handelen.

Kees was echt een moeilijke baby de eerste 6 maanden (Sorry Kees, maar dat was echt zo. Kusje van je moeder). Hij huilde onwijs veel, vaak onrustig en sliep nauwelijks. Doordat hij weinig sliep, sliepen wij ook vrijwel niet natuurlijk. Dat brak echt op.

Ik vond het heel heftig dat je na zo’n bevalling geen tijd hebt om te herstellen. Daar had ik van te voren helemaal niet over nagedacht. Ik had zeker gedacht dat het heel pittig zou zijn, zo’n kleintje. En ik heb vaak gedacht dat ik het niet zou kunnen, zo’n grote verantwoordelijkheid, maar dat het zó moeilijk was had ik niet verwacht.


Het onrustige gedrag van Kees begon bij de laatste paar dagen van de kraamweek. Daarna werd het alleen maar erger. We hebben echt een paar weken gehad dat Kees bij elkaar opgeteld (dag en nacht) de 3 uur slaap niet haalde.

Ik ben iemand die goed met weinig slaap kan. Guus niet, die heeft echt wel slaap nodig. Toch brak het me op hoor, die slapeloze nachten. Dat komt natuurlijk ook omdat er hormonaal van alles gebeurd, maar de grootste reden is denk ik dat je je zorgen maakt om je kindje en je niet weet wat je moet doen.



Googlen, Googlen

Ik zat wel 100u per dag op Google te zoeken naar antwoorden. Thema’s als: Baby onrustig, borstvoeding Naviva, Buikkrampjes, Spugen, Reflux, Poepen baby, Tongriempje baby, Slaapritme baby etc. kwamen allemaal voorbij. Het is echt de hel als je ziet dat dat kleine kwetsbare mensje het zo moeilijk heeft en al helemaal als je dan niet weet wat het is en hoe je kunt helpen.

Baby’s huilen nou eenmaal, dat klopt! Maar zo veel en zo lang zoals Kees was niet normaal.

Ik was hopeloos op zoek naar antwoorden. Het maakte me helemaal gek. Ik gaf de eerste 6 weken borstvoeding. De eerste dagen ging dat als een tiet (Ik hoor je denken: ‘Lekkere woordspeling!’ Tnx!). Kees hoefde er alleen maar naar te kijken en het spoot eruit. Hij kwam dan ook flink aan tijdens de 3e, 4e dag. Na een paar dagen begon toch de melkproductie terug te lopen. Melkproductie… Gek he, dat er gewoon melk uit een tiet kan komen? Ik vond dat echt zo mega apart. Die eerste druppel kan ik me nog goed herinneren. Het was dat ik niet kon springen, maar anders sprong ik een gat in de lucht. Wat was ik blij dat het lukte! Ik zal nog een aparte blog schrijven over borstvoeding, want dat was me wat…

Even terug naar waar ik was. Mijn melkproductie liep dus terug. Ik had van alles geprobeerd. Ook weer 100u met de Naviva borstvoedingslijn aan de telefoon gezeten, bij de lactatiekundige langs gegaan, googlen googlen, kolven als een motherfocker en noem maar op.

Aan de borst was Kees tenminste even stil. Eigenlijk moest ik toen om de 2,5u-3u borstvoeding geven, maar vaak zat hij er na 1u-1,5u alweer aan. Je weet ook niet wat er is. Honger, krampjes? Wat was er nou toch steeds?!

Zuigbehoefte had hij wel, dus we gaven hem op dag 6 ofzo een speen. Ik weet nog dat Kees naast mij lag in de wieg en dat ik uren met mijn pink in zijn mond zat. De kraamverzorgster zei namelijk dat het het beste was om pas na drie weken met de speen te beginnen als dat nodig was. Waarom weet ik niet meer. Toen ze mij de volgende dag helemaal krokkie zag liggen met mijn pink in de mond van Kees gaf ze de verlossende woorden: ‘Rosan, je mag heus wel een speen gebruiken hoor!’ Ik dacht dat het nog niet mocht, dus ik deed het niet. Het speentje hielp Kees wel ietsje.

Het schijnt voor kindjes wat verlichting op de maag/buik te geven als ze zuigen. Ook geeft het ze rust. Dat was precies wat Kees (EN WIJ) nodig hadden, dus toch maar de speen gedaan.


Onrust

Kees huilde dus veel. Waar het vandaan kwam? Geeeen idee waar het precies vandaan kwam. We weten wel dat er een paar dingen zijn waar hij last van had, namelijk:

- Reflux: Kees spuugde veel. Maar echt veel. Halve flessen (soms leek het wel op hele flessen) gingen eruit alsof het niets was. Een halve meter verder op spugen vond Kees voor mietjes. Dat kon nog veeeel verder. Soms kwam het in teugen, maar meestal echt met stralen. Dat gebeurde de hele dag door. Heel sneu, sliep hij eindelijk, kwam er weer een golf, wakker. Dat spugen is natuurlijk zuur. Het wordt namelijk eerst doorgeslikt en komt daarna opnieuw omhoog. Dat gaat dan branden in de keel en kan ook wondjes maken. Hij overstrekte zich dan door de pijn en huilde. Heel zielig. Uiteindelijk hebben we hier medicatie voor gekregen. De medicatie zorgt er alleen maar voor dat het maagzuur minder zuur is, en dus geen wondjes maakt. Het zorgt niet voor minder spugen helaas. Hij kwam gelukkig wel aan, dus er bleef weg genoeg in zijn buikje, maar toch was het heel naar om zo steeds weer mee te maken. Het voeden zou een leuk en fijn moment moeten zijn, maar het was alles behalve dat. Het kan ook best zijn dat Kees dus ook huilde dat hij toch weer honger had. Geen idee. Over de reflux zal ik nog een uitgebreide blog schrijven.

- Niet goed drinken: Kees had blijkbaar een te strak tongriempje en lipbandje. Hij kon daardoor niet goed aan de borst drinken, maar ook niet aan de fles. We hebben een paar weken lang Kees steeds in een stoeltje gezet en met een spuitje en een vinger er naast melk gegeven. Alleen op deze manier kreeg hij wat binnen. Er kwam dan ook weer veel uit, maar zo kon hij in elk geval wel drinken.

Via de lactatiekundige kregen we het advies om het tongriempje en lipbandje van Kees in Groningen te laten behandelen. In het ziekenhuis hier in de buurt doen ze dat ook wel, maar dan pakken ze niet het hele gebied en hebben ze er lang niet zo veel verstand van als in Groningen. In Groningen branden ze zowel het lipbandje als het tongriempje door (dat was heel naar trouwens) en in het ziekenhuis zetten ze vaak alleen een knipje in het tongriempje. De kans dat het dan weer dichtgroeit is dan groter dan hoe ze het in Grondingen doen. Hierover in een latere blog meer.


- Darmproblemen: De darmen van Kees zijn nog steeds niet helemaal goed ontwikkeld helaas. In het begin had hij veel last van krampjes, net als heel veel andere baby’s. Over het algemeen zijn de krampjes met 6 weken op zijn hevigst en wordt het daarna steeds wat minder. Met 3 á 4 maanden zullen de krampjes verdwenen zijn, omdat de darmen dan redelijk goed ontwikkeld zijn.

Blijkbaar duurt bij 35% van de kindjes dat tot de 9 maanden en bij 10% tot een jaar of iets daarna. Kees hoort helaas bij die laatste categorie. We moeten dus echt voorzichtig zijn met wat we hem geven.

We waren eerst mega blij dat hij eindelijk wat vaste voeding mocht krijgen i.v.m. het vele spugen. Helaas kreeg hij hier dus juist weer meer last van de darmen van. Lastig!

Het poepen van Kees was, en is nog steeds, ook echt een dingetje. Hij heeft onwijs veel last gehad van obstipatie. Dat kwam deels door het verdikkingsmiddel dat we gebruikten i.v.m. het spugen, maar ook door de darmen. We hebben lichte medicatie zodat zijn ontlasting wel gewoon los komt zeg maar.

Dat die darmen niet helemaal oké werken valt ook te ruiken. Jezus, wat kan hij meuren als een otter. Een volwassen vent is er niks bij. Laatst moest zelfs iemand letterlijk kokhalzen toen we zijn luier aan het verschonen waren. Terwijl diegene toch echt wel iets gewend was. Haha!!

- Eczeem: Kees had echt veel eczeem op zijn lichaampje, en nog steeds wel eigenlijk. Hij heeft nu hormoonzalf en dat helpt goed. Ik wilde dat eigenlijk niet op doen, maar volgens de kinderarts is het juist goed dit wel te gebruiken. Het kan weinig kwaad en hem echt helpen in zijn onrust.

- Knobbel in de nek: Kees had een knobbel in de nek aan de linker kant. We zijn er mee naar de huisarts gegaan. Het leek erop dat Kees pijn had als je eraan zat, omdat hij dan huilde. Maar goed, hij huilde eigenlijk sowieso heel veel, dus alweer geen idee of het ook echt zeer deed. De huisarts voelde eraan en ook hij zag dat Kees huilde toen hij eraan zat. De huisarts dacht aan een tongbot wat uitstak en daar zou hij weleens aan geopereerd moeten gaan worden. IEL! EEN VERGROEID TONGBOT! Wat zielig ook! Met een onwijs zenuwachtig en naar gevoel liep ik weer terug naar huis. Nu dit ook nog! We hadden dezelfde week nog een afspraak bij de arts in het ziekenhuis. Ik had ook gelijk mijn oom en vader even gevraagd om Kees na te kijken in zijn nek. Zij zijn beide osteopaat. Mijn oom heeft een cursus gevolgd om baby’s te behandelen. Heel fijn dat ze even wilden kijken! Ze hadden beide Kees ook al eens behandeld voor de onrust. Bij Kees hielp het niet echt helaas, maar er zijn heel veel kindjes die veel baat hebben bij osteopathie, echt waar! Dus onthoud deze tip voor als je een onrustig kindje hebt.

Mijn vader en oom zeiden beide hetzelfde: Het is waarschijnlijk een bloeding in de spier omdat er hard is getrokken aan het hoofdje tijdens de bevalling. Dat gebeurd vaker en herstelt vanzelf. Je moet alleen even oppassen dat hij hierdoor geen voorkeurshouding krijgt.

Uiteindelijk zei de arts ook precies hetzelfde. Ik was zo blij! Een operatie bij zo’n klein frummeltje, vreselijk!

De afspraken in het ziekenhuis moesten we helaas alleen doen. Dat mocht niet samen i.v.m. Corona. Dat vond ik echt wel spannend hoor. Heb je alles wel mee? In- en uit de maxicosy, de kinderwagen goed gebruiken, uit- en aankleden enzo wat allemaal nog lastig is, etc etc. Maar we hebben ons daar goed doorheen geslagen (schouderklopje).

Uiteindelijk moesten we wel de kinderfysiotherapeut inschakelen, omdat hij een kleine voorkeurshouding had. Hij had een klein knikje zoals een kindje op zijn schattigst moet kijken als hij een snoepje wil zeg maar. We kregen oefeningen die we moesten doen met Kees. De onrust zou namelijk ook wel hier ietsje vandaan kunnen komen. Uiteindelijk is de voorkeurshouding er helemaal vanaf!


Overige ziekenhuisbezoekjes

Daarnaast waren er nog wat ziekenhuisbezoekjes die we hebben moeten ondergaan, maar wat waarschijnlijk niet voor de onrust zorgde, maar wel moest gebeuren:

- Fontanellen: Zoals ik in de vorige blog al had geschreven lagen de fontanellen van Kees niet helemaal goed. Als ik dit typ krijg ik weer een rilling en kippenvel over mijn armen. Getver, die fontanellen vind ik maar enge dingen. Als je op het hoofdje van een baby kijkt, dan zie je ook in het midden ongeveer dat daar de huid op en neer gaat. Heel naar!!! Bij Kees vielen opeens rond 6 weken de haren eruit en leek hij net een oude opa (Sorry Kees, maar is echt zo. Kusje van je moeder). Als ik die foto’s ook terug kijk joh… Hahaha! Maar toen zag je die fontanellen dus mega goed en die huid dus steeds op en neer gaan. Iel. Goed, dat even ter zijde. Aangezien ik het niet zag zitten om voor de fontanellen naar het ziekenhuis te gaan, is Guus met Kees geweest. Ik gaf toen nog borstvoeding. We hadden wat borstvoeding in een thermfles gedaan en Guus had dat meegenomen. Guus vond dat toen ook best wel spannend, want Kees was gewend aan alleen borstvoeding dus: ‘Wat als het drinken niet goed zou gaan?!’ Waar je dan helemaal onzeker over kunt zijn he?

Er moest een echo gemaakt worden van het hoofd van Kees om zo te kijken of er niet te veel vocht tussen de hersenen en de schedel zat. Ik was er bij op afstand, dus via videobellen. Ons kleine mannetje daar weer in het ziekenhuis, blegh. Maar goed, er werden dus echo’s gemaakt. De arts ging het bekijken en weet je wat hij toen zei? ‘Het ziet er goed uit. Hij heeft geen waterhoofd.’ Waterhoofd. WATERHOOFD?!?!?!?!?!?! WTF?!?!?! Oke, dat sloeg eigenlijk wel even in als een bom. Kon Kees een waterhoofd hebben? Een echo om te kijken of er niet te veel vocht tussen de hersenen en de schedel zit. Tja, dat zal dan wel duiden op een waterhoofd, maar wisten wij veel! Ik ging daarna huilen.

We belden later met onze eigen kinderarts en die gaf aan dat ze expres die benaming niet noemt, omdat mensen vaak al een heel beeld hebben van een waterhoofd, terwijl dat beeld al niet zou kloppen bij Kees. Ze vond het volgens mij ook niet heel chill dat die arts dat zo had gezegd. Nou, wij ook niet ;) Maar goed, geen zorgen meer hierover. Dat konden we dus afsluiten. Fijn!

- We moesten een echo laten maken van de heupjes van Kees. Dat is eigenlijk standaard bij kindjes die in een stuit liggen. Die liggen namelijk met hun heupen ingedaald in het bekken. Dat betekend dat de heupjes bekneld liggen en daardoor niet helemaal goed gegroeid zijn. We hadden een hele rare vrouw die ons hielp. Zei geen woord en keek ons amper aan. Heel awkward. Weet je wel, dat je dan een gesprek gaat beginnen en dan alleen ja, nee of geen antwoord krijgt. Dat soort gesprekken vind ik altijd mega ongemakkelijk.

Het geinige was dat Kees ineens een goeie bui had en de hele tijd oogcontact met dat mens probeerde te maken en geluiden aan het maken was. Ik had daar veel lol om. Dat mens niet… Uiteindelijk waren de heupjes van Kees helemaal goed. Super fijn! Anders moest hij een spreidbroekje voor een aantal weken. Dat ziet er zo zielig uit vind ik bij kindjes. Dat bleef hem dus gelukkig gespaard.

Een heel geplan hoor, zulke uitjes. Alle spullen verzamelen, zorgen dat je een half uur van te voren er bent, omdat het dan tijd is voor voeding, etc. Ik ben slecht in vooruit denken. Mooie uitdaging dit dus!


Draagzak

Doordat Kees dus veel onrust had, zat er niks anders op dan Kees zo veel mogelijk liefde te geven en hem te laten weten dat we er voor hem zijn. Dat hebben we dan ook met hart en ziel gedaan. We hebben Kees in de eerste paar maanden bijna alleen maar gedragen in de draagzak. Kost wat zo’n draagzak, maar dat geld is er dubbel en dwars uit. We deden letterlijk alles met Kees in de draagzak: koken, tv kijken, gamen (Guus dan), de tuin sproeien, naar de wc gaan (@Kees: Sorry. Kusje van je moeder), op visite, slapen… Jep, ook slapen. Kees kon amper liggen omdat hij dan last had van het zuur dat steeds omhoog kwam en het schijnt voor het buikje ook fijner te zijn om dan tegen je aan te liggen/hangen zeg maar. Als hij rechtop zat dan had hij minder last van dit alles, dus we hebben echt nachten al zittend doorgebracht met hem in de slaapzak. Dan wisselden we halverwege om. Doodvermoeiend.

Als Kees in een erg onrustige bui was, dan moesten we kilometerslange rondjes lopen door het huis. Als hij dan in slaap gewiegd was, dan gingen we pas zitten. Maar denk je dat Kees dat oké vond? Nope! Hij weer brullen. Ik ook. Huilend heb ik uren met hem rondgelopen door dit huis. De kinderwagen niet een hele goeie optie, omdat Kees dan moest liggen en dat was juist wat hij heel naar vond. We gingen weleens met hem wandelen, maar dan met de Maxi-Cosi erop.

Guus wil Kees nu ook echt nooit meer in de draagzak hebben. Hij verafschuwt dat ding vanwege de periode toen. Ik ga nu wel weer geregeld met die zware pummel een stukje lopen in de draagzak. Maar nu juist omdat het leuk is! Positive vibes, je weet zelluf.

Mezelf kwijt

Ik vond het echt heel erg wennen, zo’n kleintje. Je hele wereld staat op de kop. Alles moet gepland worden en tijd voor jezelf heb je niet. Als je borstvoeding geeft moet je er steeds ook voor je kindje zijn, al helemaal in het begin. Daar moest ik écht enorm aan wennen.

Omdat het dan ook nog ‘zo slecht’ ging met Kees zat ik zelf ook slecht in mijn vel. Zoals ik al zei was het een enorme zoektocht om hem te kunnen verzorgen en dat nekte mij behoorlijk.

Ik moest weer aan het werk, maar ik sliep amper 3u bij elkaar opgeteld in de nacht. Ik kon me zo niet concentreren op mijn werk. Ik heb het daar uiteindelijk ook over gehad, want mijn functioneren stond me in de weg. Collega’s hadden het niet per se door, maar ik zelf wel. Ik wilde functioneren zoals eerder, maar dat lukte me niet.

Ik wilde niet minder werken, want werken was voor mij een goeie uitvlucht. Even weg van huis. Niet dat gekrijs en gedoe. Ik ging echt vaak met tegenzin naar huis toe.

Ik weet nog dat ik op een gegeven moment naar de kapper ging (Tamara, geen spon =P) en dat ik toen ook zo erg tegen op zag om terug naar huis te gaan. Toen ik in de auto terug zat, kwam een vrachtwagen van de andere kant aangereden. Ik dacht: ‘Als ik nu mijn stuur omgooi en tegen die vrachtwagen knal, dan ben ik mooi van alles af.’ Daarna schrok ik zo erg van mijn eigen gedachten! Hoe kon ik dit nou denken?!?!?! Ik ben snel doorgereden. Niet naar huis, want ik had weer een tip gekregen om Kees aan Pepti te laten wennen (voor koemelkallergie) dus besloot ik gelijk een bus op te halen bij de Etos.

Alle tips die ik kreeg probeerde ik zo’n beetje uit. Op een gegeven moment weet je dan echt niet meer wat wel en niet werkt. Ik maakte mezelf helemaal gek. Was kapot, gesloopt, uitgeput.


Ik weet nog wel dat er iets was gebeurd wat verdrietig was en dat iemand zei: ‘Oh, maar gelukkig kun je dan straks lekker naar huis knuffelen met je kindje’. Daar werd ik juist extra verdrietig van. Zo voelde dat voor mij namelijk helemaal niet. Met Kees kon je moeilijk knuffelen omdat hij veel aan het kronkelen was, zichzelf vaak in de weg zat.

Ik maakte mezelf ook helemaal gek door hoe het bij anderen ging. Jaloezie dus. Op Instagram zag ik vooral plaatjes van meiden die ook net moeder waren geworden en die dan lekker aan het kroelen waren met hun kindje. Ik wilde dat ook! Ik zag de liefde dan van de foto afspatten. Dat gevoel kende ik niet zo eerlijk gezegd. Ik had alleen maar gevoelens van onmacht, verdriet, frustratie. Af en toe waren er gelukkig ook leuke momenten hoor. Dan nam ik die ook van harte tot me! Maar toch overheerste het vervelende stukje wel eerlijk gezegd.

Ik begon na een paar weken ook met mama-fit. Dan deden we oefeningen en keek de bekkenbodemfysio of alles er beneden een beetje goed bij lag etc. Ik vond het fijn om samen te komen met de andere meiden die ook net waren bevallen en ik al kende via de zwanger-fit. Lekker tegen elkaar aan klagen. Toch merkte ik dat ik jaloers was op hun geklaag. Ik wilde ook dat het bij mij zo ging. Aan de ene kant jaloersmakend die verhalen, aan de andere kant ook wel bevestiging dat het bij ons wel echt anders was. Dat Kees toch wel echt iets dwars zat en dat dat niet aan ons lag laat maar zeggen. Je twijfelt dan toch vaak genoeg aan jezelf.

Tussen Guus en mij is het eigenlijk best heel goed blijven gaan moet ik zeggen. Ondanks de korte lontjes hebben we weinig ruzies gehad. Gelukkig maar!


Doordat Kees amper sliep, veel huilde en onrustig was, was hij oververmoeid geraakt. We hebben uiteindelijk besloten hem op te laten nemen in het ziekenhuis om te kijken waar de onrust vandaan kwam. Je snapt dus wel dat het hoog opliep, want dit was niet zo maar een beslissing. Hierover zal ik ook nog een blog schrijven.


Terug naar de positive vibes!

Op het moment dat ik dit schrijf is Kees 8 maanden oud en het gaat goed. Dat durf ik nu ook echt zo te zeggen, zelfs zonder afkloppen. Tuurlijk huilt hij weleens en is hij wel eens vervelend, maar daar is hij baby voor.

Hij is nu echt heel geinig en ik vind het fantastisch om te zien wat voor ontwikkeling hij nu door maakt. Zo fijn dat hij steeds beter in zijn vel komt te zitten. Scheelt zo’n hoop zorgen. Voor een paar maanden geleden had ik het nooit verwacht te kunnen zeggen, maar ik kan nu ook echt oprecht zeggen dat ik onwijs van hem houd en hij het leukste kindje is dat ik me kan wensen! Ik ben enorm dankbaar dat ik zijn moeder mag zijn.


Bedankt voor het lezen van deze blog. Onwijs leuk dat je de tijd hiervoor neemt! =D De volgende blog zal gaan over de borstvoeding. Daar kan ik zo heel wat over wegschrijven!

299 keer bekeken1 reactie

Recente blogposts

Alles weergeven

Aan de tiet