• Rosan Nijhof

Hoe een gelukkige geboorte een andere wending kreeg...

Waarom kan ik geen ‘gewone bevalling’ ondergaan? Hoezo moet het net even anders dan anders? Ach ja, kan ik er wel weer een spannende blog over schrijven, haha! En wat is nou een ‘gewone bevalling’ trouwens…

Ons kleine Puckje was er mooi op tijd bij. Totaal niet verwacht, aangezien Kees 8 dagen na de uitgerekende datum was. Hoe de bevalling ging? Dat lees je nu!


Zaterdag 5 februari --> 36 weken en 1 dag zwanger

Ik had een rotnacht gehad. Die Guus zou in de prijzen vallen als het gaat om zijn snurk-geluid, weyo! Uitslapen zit er natuurlijk niet in, want de natuurlijke wekker (lees: Kees Nijhof) gaat gewoon af tussen 7.00-7.30. En nee, hierover klaag ik zeker niet. Hartstikke mooie tijd namelijk! Alleen na zo’n nacht kun je wel een uitslaap-ochtend gebruiken.

Na het ontbijt was er even speeltijd met Kees en daarna gingen we op visite bij de oom en tante van Guus. Na dit bezoekje liepen we terug naar huis en deed ik Kees in bed, waarna ik gelijk mijn eigen bed op zocht. Men, ik was kapot!

In de middag zet ik altijd YouTube aan op mijn telefoon of ik zet een Podcast op om in slaap te komen. Anders ga ik te veel in de nadenkmodus op de een of andere manier. Ik had Nienke Plas erop gezet en ging lekker slapen. Oké, geen fijne houding te vinden met die buik. Hup, op de andere zij. Ineens liet ik iets lopen van onderen tijdens deze draai van rechts naar links. Ik schrok me kapot! Ik dacht echt: ‘Omg, ik heb net toch nog geplast?! Is mijn bekkenbodem ineens zo instabiel dat ik gewoon op een random moment lig te zeiken?!’ Nou, dat wordt wat de komende weken…

Ik ging maar even het bed uit om nogmaals te gaan plassen, want voor ik het weet had ik anders een waterbed.

Ik stapte het bed uit en ineens kwam er weer een gutsje uit. Ik wilde ff de pas erin zetten en kwam er weer wat. ‘Weyo, doe ff rustig daar beneden!’ Ik liep de gang op en er liep weer wat warms langs mijn been (echt goor). Ik riep naar beneden: ‘Guus!’ Geen gehoor. Dit keer iets harder, in de hoop Kees niet wakker te schreeuwen: ‘GUUS!’ Guus kwam gelijk met een storm aan adrenaline naar boven gerend: ‘Wat is er?!’ Ik zo: ‘Kijk op de grond, iel! Ik heb er geen controle over!’ Guus: ‘Ik denk dat je vliezen zijn gebroken. Ik bel nu naar de verloskundige.’ Ik: ‘Ja daahaag. Straks is het gewoon plas en dan sta ik super voor lul. Ik ga nu eerst plassen en dan kijken we wel verder.’ Ik loop naar de wc en Guus komt bij me staan. Hij pakt zijn telefoon en zoekt op Google ‘Gebroken vliezen signalen’. ‘Ja, ik zie allemaal vlokjes op de grond (is even stil…) Ja, ik hoor het steeds met golfjes eruit komen. Ik ga nu de verloskundige bellen.’ Lichtelijke paniek in zijn stem.

Ik belde daarna gauw mijn moeder. Ook lichtelijke paniek in mijn stem. Heel raar trouwens ook, want mijn benen stonden letterlijk helemaal te trillen. Had er geen controle over. Leek alsof ik het ijskoud had, terwijl dat niet het geval was. Vaag.


Een paar minuten later kwam de verloskundige langs. Ik stond bij het bed en het bleef er maar uit stromen. Echt een ranzig gevoel. De verloskundige zei direct dat opvangen niet nodig was, want ze zag zo al wel dat het vruchtwater was.

Het ziekenhuis in Enschede werd gebeld om aan te geven dat mijn vliezen waren gebroken. Omdat ik nog geen 37 weken was, viel ik onder de categorie ‘Medisch’ en werd ik overgedragen aan het ziekenhuis.

Helaas was het MST Enschede vol. We konden er alleen terecht voor de CT scan (daarmee monitoren ze de hartslag van de baby, die van mij en contracties/harde buiken). Mocht de bevalling gaan doorzetten dan was er geen plek en zouden we alsnog moeten uitwijken naar een ander ziekenhuis. Dat zagen we niet echt zitten.

De verloskundige belde Winterswijk en regelde dat we daar terecht konden. Terwijl de verloskundige het ziekenhuis Winterswijk aan de lijn had, rende Guus van zolder naar beneden, naar de auto, naar boven en weer terug. De vluchtkoffer was nog niet ingepakt, dus alles moest nog bij elkaar geraapt worden. Ook de Maxi-Cosi moest nog in de auto. Ik had de inhoud gewassen en dat was net droog, maar nog niet weer goed in het stoeltje gedaan. Dus je begrijpt dat de nodige stress erbij kwam kijken, haha!


Ondertussen hadden we mijn zusje gebeld, want heel toevallig zou Kees die avond bij haar gaan logeren. We zouden hem naar haar toe brengen na zijn middagslaapje en dan zouden we lekker een middag/avond kunnen chillen en de volgende dag uit kunnen slapen. Dit liep dus ff anders ;)

We belden mijn zusje met de vraag of ze gelijk langs kon komen en Kees mee zou kunnen nemen en de logeerspullen ook. Dat kon! Heel fijn.

Ondertussen werd Kees wakker. Hij ging naar beneden om met mijn zusje mee te gaan en ik ging mee naar beneden. Ik werd heel emotioneel toen hij wegging. Het kwam onwijs binnen dat dit de laatste keer was dat hij mijn enige kindje was. De volgende keer dat ik hem zou zien zou hij waarschijnlijk een zusje hebben. ‘Wat deed ik hem in vredesnaam aan?!’ Daarnaast ook gedachten als: ‘Het loopt nu allemaal zo goed en dan komt er ineens eentje bij. Hoe zal dat zijn voor hem? En voor ons?’ etc. etc. Maar goed, tranen weg en gedachten weer verzetten…


Toen de auto volgeladen was, de stoel was voorzien met een beschermmatje en ik 100 grote inlegkruizen had vervangen waren we klaar om te gaan. Op naar Winterswijk!

Eenmaal onderweg bedachten we de naam voor de kleine, want daar waren we nog niet over uit. Guus had twee namen bedacht en ik ook. We vonden beide namen van elkaar leuk, maar niet leuk genoeg om dan die ook te kiezen. Het was ondertussen een onderwerp geworden die we probeerden te vermijden. Ik dacht ook stiekem: ‘Als ik het er de hele tijd niet over heb, en ze dan uiteindelijk wordt geboren, dan vindt Guus mij zo zielig in dat bevalbed na zo’n heftige strijd, dat hij mijn naam wel goedkeurt uiteindelijk.’ Haha, erg!


We kwamen aan in het ziekenhuis en ik werd aan de CT-scan gelegd. Alles zag er netjes uit dus dat was mooi. Ze monitorden wel wat harde buiken, maar dat was minimaal en ik voelde er zelf amper wat van. Het was nu eigenlijk afwachten of het ging doorzetten of niet. Vaak zie je, al helemaal bij een tweede, dat de bevalling zich binnen 24 uur doorzet wanneer de vliezen breken.

Er werd bij mij bloed geprikt en urine afgenomen. We kregen te horen dat we sowieso 3 dagen moesten blijven, omdat de uitslag van de kweek dan pas bekend zou zijn. Als de uitslag dan goed zou zijn en de weeën nog niet zijn begonnen, dan zou ik naar huis mogen.


De volgende dag kregen we een uitslag binnen: Er was een mega hoog gehalte aan eiwitten gevonden in de urine. Dat komt eigenlijk vrijwel nooit voor. Het leek erop dat er bij de urine toch wat vruchtwater bij was gekomen. In vruchtwater zit namelijk veel eiwit. Ze wilden opnieuw de urine controleren en er zou dus weer via een katheter urine af worden genomen. Even serieus: Ik vond het plaatsen van die katheter zo mega k*t! En dan moest het nóg een keer. Blegh!

Ik werd zelf wel een beetje bang van het feit dat er zoveel eiwitten waren gevonden eerlijk gezegd. Het kan duiden op slecht werkende nieren. Mijn moeder heeft een nieuwe nier (die van mijn vader, echt bijzonder!), want zij had echt een hele slechte nierfunctie. Het was nu toch niet zo dat ik dat ook ineens had?!

De volgende dag werd de katheter weer geplaatst. Ik was helemaal bang. Guus moest mijn hand vasthouden (haha). Uiteindelijk stelde het weinig voor en was ik de hele tijd bang voor niets. Waarom het de dag er voor zo vervelend was weet ik niet, maar dit keer dus gelukkig niet.


Uiteindelijk was deze uitslag gewoon goed. Geen gekkigheid en dus prima werkende nieren gelukkig!


Na drie dagen was ook de uitslag van de kweek bekend en bleek dat alles goed zat. Geen zwangerschapsvergiftiging of andere vervelende dingen en kon ik het ziekenhuis verlaten. Echt heel fijn! Die bedden lagen echt niet chill. Had een vet zeer staartbotje joh!


Ook miste ik Kees onwijs. Ik voelde me schuldig dat hij die tijd bij anderen moest logeren en voor mijn gevoel van hot naar her moest. Hij kwam af en toe even langs in het ziekenhuis. Dat was fijn, maar ik vond hem dan nóg zieliger als hij dan weer wegging. Fijn dus om naar huis te gaan en hem ook thuis te hebben.


Mijn buik zag er trouwens heel raar uit. Omdat het vruchtwater eruit was gelopen, was mijn buik veel kleiner geworden en zag je goed waar de baby lag in de buik. Blijkbaar maak je zelf, samen met de baby, wel elke keer weer vruchtwater aan. Dus als je wat verliest, komt er ook wel weer wat bij. Ik hoefde me dus geen zorgen te maken dat de baby te weinig vruchtwater zou hebben.


Maandag 7 februari --> 36 weken en 3 dagen zwanger

We reden naar huis en Guus zette mij thuis af, samen met alle spullen. Daarna ging hij Kees ophalen. Ik was boven in bed gaan liggen, want ik moest rustig aan doen en had wat harde buiken.

Na ongeveer een half uurtje begonnen de harde buiken wat heftiger te worden. ‘Hmm, zullen de weeën zijn begonnen nu?’ Ik had in het ziekenhuis soms ook wel van die steken in de buik enzo, maar dit schaalde ik wel onder weeën. Ik kon ze nog wel prima opvangen. ‘Was dit dan het begin van de bevalling?’ Na nog een poosje werden ze weer wat heviger en had ik het idee dat er niet heel veel tijd zat tussen de weeën. Ik downloadde een ‘weeën-tel-app’. Van Guus had ik een berichtje gekregen dat hij even koffie ging drinken bij zijn ouders. Toen Guus eenmaal thuis was, riep ik hem en gaf ik aan dat ik vrij regelmatige weeën had. In de regel geldt: Bij weeën die elkaar opvolgen tussen de 3 – 5 minuten, gedurende een uur, moet je het ziekenhuis bellen. Daar zat ik nog niet helemaal op.

Guus was ondertussen druk met koken voor ons en Kees. Ik lag dus boven in bed de weeën op te vangen.

Toen Guus en Kees hadden gegeten, belde ik mijn moeder op. Ik had met Guus van te voren besproken dat ik het fijn zou vinden als mijn moeder bij de bevalling zou zijn. Daar had ik het bij de zwangerschap van Kees ook al over nagedacht, maar toen wist ik nog niet hoe ik zelf zou zijn. Zou wat zijn, dat ik zo’n mega bitch zou zijn tegen mijn moeder dat we na de geboorte van het kindje geen contact meer zouden hebben ;)

Mijn moeder was ook bij de bevalling van mijn zusje. Toen ik hoorde hoe dat was gegaan, en nu ik wist dat ik best een lieve bitch was tijdens de bevalling, besloot ik dit met Guus te bespreken. Guus zag het ook wel zitten, dus vroegen we mijn moeder. Ze vond het een hele eer.


Mijn moeder kwam eraan en ik vroeg aan haar of dit wel echt weeën waren. Ik was er een beetje onzeker over, omdat ik niet te vroeg naar het ziekenhuis wilde bellen. Mijn moeder zag aan mij en de app dat dit wel echt weeën waren. Toen de tijd erop zat hebben we toch maar gebeld naar het ziekenhuis in Winterswijk. We mochten komen.

Kees werd weer opgehaald. Was welgeteld 2,5u thuis ofzo. Zielig. Guus had de koffer weer ingepakt en we gingen richting Winterswijk. Mijn moeder ging met eigen auto.


Onderweg lukte het me best goed om de weeën op te vangen. Guus en ik waren blij dat het nu toch uit zichzelf ging gebeuren. Anders zouden we de woensdag en donderdag om 11.00u terug moeten komen om aan de CT-scan te gaan en dan zou ik vrijdagochtend ingeleid worden. Anders zou ik te lang een ‘open verbinding’ hebben (te lang gebroken vliezen). ‘Open verbinding’, wie verzint deze naam?! Iel…

Ik kon de weeën nog steeds wel goed opvangen gelukkig. Onderweg hield ik met twee handen een handvat vast waarin ik heel hard kneep. En puffen als een malle natuurlijk.

Eenmaal in het ziekenhuis ging ik aan de CT-scan om zo weer de weeën te monitoren en ook de hartslag van mij en van de baby.

Wat denk je? Na ongeveer een uurtje zwakten de weeën af en gingen ze weg. Ik voelde me zo’n enorme idioot. Het was onwijs druk in het ziekenhuis. Er moest zelfs iemand extra vanuit huis komen en dan zette het niet door. Had ik dan toch geen weeën? Was ik gek geworden?!

Ik vroeg of we weer naar huis konden gaan. Ze gaven daar aan dat het goed zou kunnen dat er in de nacht toch nog wat zou gebeuren, dus we mochten blijven. Mijn moeder ging naar huis.


Dinsdag 8 februari --> 36 weken en 4 dagen zwanger

De volgende ochtend werden we wakker door de ontbijtservice. Super goed geregeld hoor (!), maar waarom om 7.30u? ;)

De verpleegkundige kwam binnen en vroeg hoe het ging. ‘Nou, ik voel niks meer. Ik lijk wel gek!’ Ik moest nog even aan de scan. Daarna moest ik gaan douchen en even gaan lopen over de gang om te kijken of dit nog iets zou doen. Of de weeën dan toch weer zouden starten. Ik ging onder de douche en kleedde me om. Tijden het omkleden voelde ik ineens weer die steken opkomen. Ik durfde ze geen weeën meer te noemen…

Ik ging ook door alsof er niks aan de hand was, haha. Uiteindelijk was ik aangekleed en klaar om te gaan wandelen. De steken werden heviger. Ik vroeg Guus of hij toch even een rolstoel wilde pakken. Mocht ik dat eind dan toch niet meer terug kunnen lopen, dan hadden we in elk geval het hulpmiddel bij de hand.

Guus was onderweg om de rolstoel op te halen en mijn weeën werden heviger. Het lukte me niet meer om te gaan wandelen. Ik ging in het bed liggen om de weeën op te vangen.

Joepieeeeeeeee, de buikweeën gingen over in rugweeën. Vreselijk.

Ik had Guus gevraagd de grote colafles mee te nemen. Dit had ik ook gebruikt bij de bevalling van Kees. Deze vulde Guus dan met knetter heet water (op mijn verzoek) en drukte dit dan tegen mijn rug. Deze pijn was beter dan die weeën namelijk.

Wat denk je: Guus had het eruit gehaald tussendoor en niet weer ingepakt. Ik was er zo boos om. ‘Mijn enige redmiddel?!’

We hadden twee kleine flesjes water. Deze vulde Guus steeds met heet water en ik drukte ze dan tegen mijn buik en rug. Uiteindelijk was de oplossing: ‘GUUS DUWWWW!!!’ Hij moest dan keihard met zijn duimen op mijn rug drukken. Haha.


Ondertussen had ik geen idee of er daar beneden ook maar iets gebeurde. Omdat ik dus ‘een open verbinding’ had, mochten ze niet voelen of er al ontsluiting was. Dat was frustrerend. Al helemaal omdat ik eerst gebroken vliezen had (en ik dacht dat het toen zou gebeuren) en daarna steeds weeën had en het weer wegging etc. ‘Was er dan wel of niet iets gebeurd?’


De verpleegkundige vroeg mij of ik onder de douche wilde gaan om de weeën op te vangen. Ik had dat bij Kees ook gedaan, maar dat was een soort laatste redmiddel. Ik zei haar dat ik dat wel wilde, maar dat ik het nog even wilde uitstellen. Ik was nog niet super lang bezig en ik weet nog hoe traag de vorige bevalling verliep.

Uiteindelijk hield ik het niet meer goed en ging ik onder de douche. Even voor jullie beeldvorming: Rond 11.00-12.00u begonnen de heftigere weeën en rond 14.00u ging ik onder de douche.

Guus zat er bij op een afstandje. Ik kon geen goeie houding vinden. De verpleegkundige zei me dat ik op het stoeltje kon zitten. In mijn hoofd: ‘Ga er zelf zitten trut, weet je hoe fucking veel pijn ik heb?!?!’ Maar in het echt: ‘Ik kan daar niet zitten. Ik heb echt veel pijn.’

Ik zat uiteindelijk in mijn nakie op handen en knieën en tijdens een wee helemaal vastgeklemd aan de leuning bij die douche. Het was erg charmant kun je je voorstellen. Ik hoop dat Guus dit beeld uit zijn geheugen kan wissen ;)

De verpleegkundige kwam eraan met een ‘beval-bal’: ‘Hier, probeer dit eens. Mijn gedachte: ‘Donder op met die fucking beval-bal! Wat denk je nou, dat ik in een of andere lekkere yoga houding hierop kan zitten?!’ In het echt probeerde ik de bal netjes uit: ‘Sorry, dit is het niet voor mij’.


Om 14.45u hield ik het niet meer. Ik zei tegen Guus dat ik écht een ruggenprik wilde. Hij ging de verpleegkundige halen. Zij vertelde dat ze de verloskundige al had gevraagd bij mij langs te komen en dat we dit dan ook konden bespreken. Ik wilde dat ze NU kwam en niet PAS om 15.00u. De verpleegkundige lachte voorzichtig en beloofde me dat ze écht om 15.00u zou komen.

Ik kleedde me om tussen de weeën door en ging in bed liggen. Om 15.05 was de verloskundige er nóg niet (haha, erg he) en vroeg ik de verpleegkundige waar ze bleef.

Daar waren ze (het waren er ineens twee. Eentje werd ingewerkt). Ze wilden voelen hoe ver ik was. Ze hadden van te voren al gezegd dat ze pas gingen voelen hoe veel centimeter ik was als ik een ruggenprik zou willen, of als ik het gevoel had dat ik zou moeten persen (of als er iets mis zou zijn op de scan).

Ik lag op mijn rechterzij en de verloskundige wilde voelen, maar door die weeën lukte het mij niet om op de rug te gaan liggen. Na een wee lukte het me toch. Maar toen ze in mijn vagina zat te porren kwam er alweer een. Ik rolde weer naar mijn zij en klampte het bed vast zo hard als ik kon. En: ‘GUUS DUWWWWWWWWWWWW!!! HARDERRRRR’ Guus had vet veel last van zijn duimen en armen, maar durfde dit natuurlijk niet te zeggen. Na elke wee zag ik hem zijn handen uitschudden, haha!

De verloskundige voelde en zei dat ik op 7 centimeter ontsluiting zat. Yes, het had dus zeker wat gedaan.

Ik zei: ‘Ik wil graag een ruggenprik’. De verloskundige keek me aan en zei: ‘Je bent nu al te ver voor een ruggenprik. Dat kan dus niet meer.’

Volledige paniek…

‘Mag ik dan alsjeblieft een morfinepomp?!’ ‘Dat hebben we hier niet’ ‘Oh nee! Mag ik dan lachgas?!’ ‘Dat kan ook niet. Maar hoe mooi is het als je het helemaal zelf kunt doen, samen met jouw man’. Sorry, maar daar dat vond ik echt geen mooie gedachte…

‘Ik kan dit echt niet langer!’ ‘Rosan, je doet het hartstikke goed. Bij een eerste kindje zeggen we altijd dat het vanaf dit moment ongeveer 1cm per uur is. Bij een tweede zwangerschap gaat dat echt sneller.’

‘Hoe snel dan?’

‘Dat kan ik niet zeggen.’ Ik keek haar met paniekerige puppy ogen aan. Toen vervolgde ze: ‘Je moet eerder aan minuten denken dan aan uren.’ Een kleine opluchting en de verloskundige glimlachte naar me. Het was een hele leuke meid.


Op het moment dat we hoorden dat ik op 7cm ontsluiting zat, werd mijn moeder gebeld. Na ongeveer een half uurtje de weeën, die super snel achter elkaar kwamen, opgevangen te hebben kreeg ik persdrang. ‘Ze moet eruit!’ De verloskundigen werden erbij geroepen. Guus hoorde ze nog tegen elkaar zeggen dat ik nog even moest wachten met persen omdat oma er nog niet was. Guus bemoeide zich er even mee dat dat niet uitmaakte, maar dat ik gewoon moest persen.

De verloskundige moest weer voelen en ik mocht op mijn zij blijven liggen. Yes, 10cm! Op het moment dat zij zeiden dat ik op 10cm zat kwam mijn moeder binnen. Ik mocht gaan persen.


Ik mocht op mijn zij persen. Guus stond achter mij (te duwen als een of andere idioot, haha), de verloskundigen stonden in mijn poes te loeren en mama stond bij mijn hoofd. Ik moest mijn been omhoog doen en vasthouden. Mama hielp me met het vasthouden van dat been. Dat scheelde 300kilo tillen =P

Daar ging ik, persen als een malle. De weeën kwamen best vlot achter elkaar. Kin op de borst en gaan! Zo’n raar gevoel joh. Ik kende dat nog niet, want bij Kees was ik toen volledig verdoofd van onderen…

Tijdens het persen maakte ik echt serieuze geluiden. Ik schaamde me dood. Na zo’n wee en geluid zei ik tegen de mensen in de ruimte: ‘Weyo, ik maak zo veel geluid! Ik schaam me dood. Ik zei altijd dat ik dat echt niet ging doen.’ Ze moesten lachen en zeiden dat het heel normaal is en ik dat gewoon moet doen. Ok.

Na een paar keer persen vond ik dat het heel lang duurde. Ik was nog maar net bezig. Chill vooruitzicht.

Uiteindelijk ging het echt heel vlot. De verloskundige zei op een gegeven moment: ‘Oké, het kan zo zijn dat ik tegen je ga zeggen dat je moet stoppen met persen en dat je moet zuchten. Dat doen we omdat je huid rondom de vagina op spanning komt te staan. Er komen dan kleine scheurtjes en dit kan gaan branden. Luister goed naar mij en probeer te doen wat ik zeg.’ Ineens kwam er een warme doek tegen mijn anus. Ok.

Ik moest zuchten en deed netjes wat ze zei. Ik dacht ook: ‘Oef, dat is dus die ring on fire waar ze het over hebben. Ik ben bang.’

Bij de volgende wee mocht ik weer persen en in 1 pers kwam ze er helemaal uit. Guus was net op tijd met kijken hoe Puck ter wereld kwam.

Heel geinig nog, omdat Puck in 1x eruit kwam, kwam er ook heel veel vruchtwater mee. Dit squirtte ik zo over mijn moeder heen, HAHAHA! De verloskundige zo: Oh oma, u bent geloof ik helemaal nat geworden. Mijn moeder keek naar haar broek en schoenen en zag dat ze helemaal nat was. IEL! Hahahaha.

Puck werd direct bij mij neergelegd en moest heel hard huilen. Wat was ik blij dat ze zo moest huilen. Zo totaal anders als bij Kees toen.

Guus had de tranen in de ogen staan en we knuffelden samen ons kleine kindje. Puck ging aan de borst en heeft wel 45min aan de borst gesabbeld.

Ondertussen stelde ik de grote hamvraag aan de verloskundige: ‘Heb ik gepoept?!’ Het antwoord was nee. Yesssssss!


Daarna werd Puck aangekleed en werden er kleine testjes bij haar gedaan. Wij kregen beschuit met muisjes en wat te drinken. Helemaal gelukkig waren we.

Puck was om 15.52u geboren en woog 2730 gram.




Wat een bijzondere ervaring weer, wauw! Zo’n klein dropje in je armen na zo keihard gewerkt te hebben. Ik was trots op mezelf =)




We moesten blijven totdat Puck 37 weken zou zijn. Uiteindelijk zijn we samen met Puck van dinsdag tot en met zaterdag gebleven. Puck kon zichzelf moeilijk op temperatuur houden, viel veel af en zag wat geel. Op de laatste dag werd het hielprikje afgenomen en ook de geeltest. Toen de geeltest goed was, mochten we naar huis. Dat was een opluchting!


Zaterdag 12 februari --> Niet zwanger meer ;)

Het was fijn weer thuis te zijn. Kees kwam thuis en ik was echt heel blij om hem weer te zien en tegen hem te kunnen zeggen dat mama echt thuis is en ook niet meer naar het ziekenhuis gaat. Er waren veel mensen bij ons thuis en dat kwam echt heftig binnen. Dat had ik niet verwacht! Toen ze weg waren moest ik heel hard huilen. Helemaal overprikkeld ofzo…


Kees moest erg wennen aan de nieuwe situatie. Vooral dat ik veel boven was en niet alles kon doen zoals voorheen. Ik voelde me schuldig en was er ook echt wel verdrietig om. Ik moet ook eerlijk zeggen dat de kraamtranen die week rijkelijk vloeiden. Om alles kon ik huilen, de mooie en de minder mooie momenten.


Woensdag 23 februari

De bom werd gedropt…

Toen we eindelijk allemaal wat aan de nieuwe gezinssituatie gewend waren, belde de huisarts: ‘Hoi Rosan. We hebben net de uitslag van het hielprik binnen gekregen. Zou ik even langs kunnen komen?’ Na een korte stilte reageerde ik: ‘Oh dan is het niet goed he?’ ‘Euh… Nee klopt, maar ik vertel je zo alles. Ben je alleen thuis?’ ‘Nee, Guus is er ook.’ ‘Oke, dan kom ik er nu aan.’


Guus keek mij met grote ogen aan en ik vertelde wat de huisarts zei en begon heel hard te huilen. ‘Dit is echt erg nieuws Guus, dit gaat echt erg nieuws zijn.’ Gauw ging ik naar boven om Puck uit bed te halen. Zij moest bij mij zijn.

Een paar minuten later arriveerde de huisarts. Guus was ondertussen naast mij en Puck gaan zitten. De huisarts was een vervanger en ze was nog jong. Ergens onze leeftijd gok ik. Ik zag dat ze zelf ook aangedaan was. Ze ging zitten op de bank en zei: ‘Ik kom maar direct het nieuws vertellen. Puck heeft zeer waarschijnlijk Cystic Fibrosis (CF) oftewel Taaislijmziekte.’



Fuck.


De dokter vroeg of we wisten wat de ziekte inhield. Ik kende het wel, niet helemaal goed natuurlijk, maar wist wel ongeveer wat het was. Guus kende het niet. De dokter legde het Guus uit.

Ik had dat kleine Puckje vredig in mijn armen te slapen en keek haar aan terwijl ik intens verdrietig was. Mijn kleine dropje ligt hier zo lekker in mijn armen, je ziet niks aan haar, en toch is ze eigenlijk heel ziek.

Even een klein stukje uitleg, zodat jullie weten waar we het over hebben:

Wat is taaislijmziekte?

Taaislijmziekte is een erfelijke en ongeneeslijke ziekte met een gemiddelde levensverwachting van 50 jaar. Als je cystic fibrosis hebt dan is het slijm door het hele lichaam heen te taai. Hierdoor werken diverse organen zoals de longen, alvleesklier en voortplantingsorganen niet goed en wordt de functie van deze organen steeds slechter.

Wat is de oorzaak van taaislijmziekte?

Taaislijmziekte wordt veroorzaakt door een foutje in het erfelijk materiaal, het CFTR-gen. Als je van beide ouders zo’n fout erft dan heb je CF. Als je één foutje erft, dan ben je drager. Taaislijmziekte is niet besmettelijk!

Ongeveer 1600 mensen in Nederland hebben taaislijmziekte en er worden zo’n 29 kinderen per jaar geboren met deze ziekte. Naar schatting is 1 op de 30 Nederlanders drager van een foutje in het CFTR-gen.


Uit het CFTR-gen wordt het CFTR-eiwit gemaakt. Door de fouten in het gen is de water- en zoutbalans bij mensen met CF niet meer goed.

Waar kun je last van hebben als je taaislijmziekte hebt?

Als je taaislijmziekte hebt, kan je klachten in je hele lijf hebben. Dit komt doordat het CFTR-eiwit in veel organen en plekken van het lichaam zit. Én juist dat CFTR-eiwit werkt niet goed bij mensen met taaislijmziekte. De ernst van de klachten en de hoeveelheid verschillen per persoon. Enkele (veelvoorkomende*) symptomen zijn:

· Luchtwegklachten, zoals vastzittend slijm ophoesten, infecties van de luchtwegen*

· Groeiachterstand door o.a. minder goed werkende voedselvertering*

· Verminderde vruchtbaarheid (met name bij de mannen met CF)*

· Darmproblemen, zoals buikpijn*

· IJzertekort in het bloed

· Leverziekte


https://ncfs.nl/over-taaislijmziekte/cf-de-basis/


Dit is de info die staat op de site: www.ncfs.nl. Dit is een site met betrouwbare informatie. Mocht je schrikken van de levensverwachting: Voor Puck is er onwijs veel hoop dat dit er veel beter uitziet. Dat ze ook een veel beter leven gaat lijden dan de mensen die nu al stukken ouder zijn. Later hierover meer.


Terug naar het moment van het nieuws

Het was onwerkelijk.

De dokter legde van alles uit, maar ik kreeg het niet mee. Ik keek naar Puck, dacht aan haar toekomst. Daarna aan die van Kees, van ons als gezin. Wat hield het allemaal in?! Waar ging dit naartoe?! Kan Puck wel naar school later? Kan ze sporten? Wordt ze ouder dan 40? Gedachten schoten van hot naar her en weer terug.

Guus staarde aangedaan vooruit met wat tranen over de wangen.


De dokter raadde aan om niet te gaan Googelen. Ze had een folder meegenomen met betrouwbare informatie. De volgende dag was er al een afspraak voor ons ingepland in Nijmegen. Niet omdat het ernstige spoed was, maar omdat dit nieuws inslaat als een bom en ze zo snel mogelijk ons op weg willen helpen.

Na een tijdje ging de huisarts weg. Guus en ik knuffelden elkaar en konden onze oren niet geloven. Het leek wel alsof het niet waargebeurd was. Alsof het zich in een droom afspeelde.


Ik zei tegen Guus dat ik graag iemand wilde bellen die ik goed ken, die ook een meisje met CF heeft. Zij is altijd heel realistisch en lief en ik had heel erg de behoefte aan iemand die me even net wat meer kon vertellen. Me kon aangeven wat me een beetje te wachten staat en iemand die begrijpt hoe het is om zo’n bericht te ontvangen.

Het was een fijn gesprek en we waren ook wel wat gerust gesteld.

Daarna hebben we onze directe naasten gebeld om het nieuws te vertellen. Dit viel bij hun natuurlijk ook rauw op hun dak.


Men, wat waren we kapot na deze dag. En dan te bedenken dat je de nacht in gaat met een onrustig baby’tje in de nacht (die alleen maar op je wil slapen) en een mega vol hoofd die je waarschijnlijk ook niet met rust laat. Chill.


De volgende dag bracht Guus Kees naar zijn ouders en pakte ik de tas in voor die dag. Rond 10.15 reden we naar mijn moeder. We kregen de tip om een extra iemand mee te nemen, aangezien ik net was bevallen, er veel emoties bij komen kijken en je ook nog druk bent met de baby.

Het was best een eind rijden. Ondanks dat we dachten mooi op tijd weg te zijn gegaan, waren we om 12.10u ter plaatse, terwijl we om 12.00u een afspraak hadden. Ok.

Daar zit je dan, in de wachtkamer van Amalia Kinderziekenhuis in Nijmegen. Ik keek de wachtkamer rond en zag allerlei kindjes rondlopen. Wat zal er allemaal achter schuil gaan?

Ik was zenuwachtig. Guus ook merkte ik.

We werden opgehaald door een verpleegkundig specialist. Ze was mega lief. We liepen mee naar de kamer die ons toegewezen werd en gingen zitten. Mijn moeder was illegaal mee, want we hadden dit niet overlegd, maar het was gelukkig geen probleem.

Toen we uiteindelijk zaten vroeg de verpleegkundig specialist aan ons hoe het ging zo na het nieuws van gisteren. Ze straalde enorm veel rust uit. Ik begon te huilen. Het waren de zenuwen en de onzekerheid samen die er op dat moment even uit kwamen. Guus en mijn moeder waren ook verdrietig.

Ik deed het woord en Guus luisterde mee. Ik merkte aan hem dat hij het fijn vond dat ik het voortouw nam.

De mevrouw nam echt uitgebreid de tijd voor ons verhaal. Vroeg veel door, ook over de klachten van Puck.

We kregen daarna kort wat uitleg over de ziekte. Blijkbaar zijn Guus en ik allebei drager van het gen en is er een kans van 1 op 4 dat we het aan onze kinderen meegeven. Met Kees hadden we dus geluk gehad.

Hierna moest Puck een zweettest ondergaan. Hieruit kon definitief gemaakt worden of Puck CF heeft of niet. De verpleegkundig specialist gaf al wel aan dat de klachten van Puck en wat ze zo in het bloed aantroffen eigenlijk al wel duidden op CF, maar definitief maken was nog nodig. Er werden twee kleine soort van elektrodes op de arm van Puck geplaatst en die gaven hele lichte schokjes gedurende 5 minuten. Daarna moest ze 30 minuten onder de warmtelamp (op mijn arm) blijven. Ze vingen dan met zo’n speciaal dingetje de zweetdruppels van Puck op. Blijkbaar is het zoutgehalte van kindjes met CF veel hoger, dus vandaar dat ze dat zo meten.

Een baby zweet natuurlijk vrij weinig, dus het kon goed zijn dat de test niet zou lukken.

Ondertussen konden wij al onze vragen stellen en gaf de mevrouw overal antwoord op. Ik verbaasde me dat ze er steeds bij bleef. Had verwacht dat we vooral veel moesten wachten. Dat was niet zo. Er was continue iemand bij ons. Heel fijn.

Het kleine beetje zweet dat opgevangen was werd naar het lab gebracht en het zou ongeveer 30-45min duren voor de uitslag er was.

Daarna werd een plaszakje geplaatst bij Puck om zo wat urine af te nemen. Helaas was dit uiteindelijk niet gelukt, maar het was ook niet direct nodig zeiden ze. Het was mooi als het zou lukken, maar ook oke als het niet zou lukken.


Na een half uur was de uitslag er en werd de kinderlongarts erbij gehaald. Ze gaf het nieuws dat Puck definitief CF had. Hier gingen we ook al van uit. Het is de vorm die het meeste voorkomt in Nederland en omliggende landen. Dit is opzich positief nieuws, want dat betekent dat ze enorm veel kunnen doen met medicatie.

Toen ze vroeg hoe we er nu in stonden gaf ik aan: ‘We gaan dit samen wel rocken.’ Toen zei de longarts: ‘Dat is goed om te horen en dat zeg je mooi. En weet je: We gaan dit SAMEN doen. Echt waar.’ De manier waarop ze dit zei raakte me. Het gaf vertrouwen, maar het was ook confronterend: We hebben hun nodig om ons kind op een fijne manier groot te laten worden. Het greep me wat naar de keel en werd er emotioneel van.


We kregen een hoop uitleg. De belangrijkste punten:

- We zullen het eerste jaar verschillende professionals gaan ontmoeten. Er is een heel team die mee gaat denken in de mogelijkheden en hulp gaat bieden op verschillende vlakken. Voorbeelden:

· De fysio kijkt mee en leert op latere leeftijd hoe je het taaie slijm kan weghoesten bijvoorbeeld.

· De diëtiste gaat uitleggen hoe je de medicatie straks moet gaan gebruiken wanneer ze vast voedsel gaat krijgen.

· De Maag Darm Lever arts draait mee om te kijken hoe het in dat gebied gaat.

· De klinisch geneticus zal eens langskomen om uitleg te geven over de genen en wat het ook inhoudt voor bijvoorbeeld de zusjes.

· Maatschappelijk werk + psycholoog in eerste instantie voor ons en later ook voor Puck.

· Daarnaast zullen de verpleegkundig specialist en longarts vooral veel contact met ons hebben.

- We zullen het eerste half jaar 1x in de maand naar Nijmegen moeten, het tweede half jaar 1x per 2 maanden en daarna 1x per 3 maanden. In de tussentijd kunnen we dag en nacht bellen met de verpleegkundig specialisten of de longartsen en ook altijd mailen.

- Puck zal verschillende onderzoeken moeten ondergaan en scans enzo moeten maken om alles goed in de gaten te houden.

- We moeten de poep goed in de gaten houden. Ze móet tenminste 1x per dag poepen, anders moeten we bellen. Als we iets niet helemaal vertrouwen wat betreft de ontlasting dan moeten we gelijk aan de bel trekken.

- Puck zal haar hele leven medicatie moeten gaan slikken. Ze krijgt nu hele kleine speciale korreltjes die ze voor elke voeding moet krijgen. Daarnaast krijgt ze ook extra vitamines en extra zout.

Puck poepte elke luier wel 3x vol. Het leek dat wanneer ze dronk het er zo weer aan de onderkant uit kwam. Haar darmen namen niks op blijkbaar. De korreltjes zorgen ervoor dat de voedingsstoffen vanaf nu wel uit de voeding gehaald gaat worden.

- Ze zullen makkelijker antibiotica voorschrijven. Ook al bij bijvoorbeeld een verkoudheid. Als een verkoudheid langer dan een week aanhoudt, dan zal ze dit al moeten slikken waarschijnlijk. Er kunnen dan namelijk bacteriën actief gaan worden en die kunnen zich in het taaie slijm gaan nestelen en daar kan Puck dan heel ziek van worden.

- Er is sinds januari een nieuw medicijn beschikbaar die onwijs hoopvol is. Dit medicijn is er nu voor de 12+ doelgroep. De jongeren die dit nu slikken merken heel veel verschil en de kwaliteit van leven is er enorm op vooruit gegaan. Ze hopen dat eind van het jaar dit medicijn beschikbaar is voor de doelgroep 6+ en het jaar erop voor de doelgroep 2+. Dat zou voor Puck natuurlijk geweldig zijn! En uiteraard ook voor alle andere CF kindjes!

De artsen legden veel uit over de medicijnen en dingen die Puck zou moeten ondergaan als ze wat ouder is, maar zeiden er steeds wel bij dat ze niet weten of dat ook nodig is als dat medicijn gebruikt mag gaan worden. Ze waren echt heel enthousiast over dit medicijn, dus we gaan duimen dat ons Puckje hier ook op jonge leeftijd gebruik van mag gaan maken!


De verpleegkundig specialist en de longarts waren super lief en heel betrokken. Ze wilden ons ook graag beter leren kennen, zodat we een fijne band op kunnen bouwen. Ook gaven ze duidelijk aan dat we écht aan de bel moeten trekken als we iets niet helemaal vertrouwden. Als een van ons ook maar iets twijfelt om te bellen en de ander niet wil bellen, dan moet degene die niet wil bellen luisteren naar de ander. Fijn dat ze zo voor ons klaar staan.

Vlak voor we weggingen maakten we nog kennis met de andere verpleegkundig specialist, omdat we haar ook wel veel aan de lijn zouden krijgen. Zo hadden we een gezicht bij degene aan de andere kant van de lijn.

Daarna kregen we een luiaard knuffel voor zowel Puck als Kees. Heel lief, maar ook wel weer confronterend. Het is zo’n knuffel die je alleen in een ziekenhuis krijgt als een kind écht iets heeft, weet je wel?



Rond 16.00-16.30u liepen we het ziekenhuis weer uit. Een hoop te verwerken.


Etenstijd! We reden langs de Mac en konden daar eten en Puck voeden. Daarna terug in de auto en gingen bij mij de ogen dicht ;)


Guus bracht Puck en mij thuis en haalde Kees op van zijn ouders. We waren allebei gesloopt.

Later die avond hebben we alle familie/vrienden/collega’s en goede bekenden geïnformeerd over de situatie rondom Puck. We kregen zulke mega lieve reacties van iedereen. Echt hartverwarmend.


Puck is een kindje met een chronische ziekte, maar het is ook gewoon Puck. Een lief, klein, soms pittig meisje die de wereld aan haar voeten heeft. Ik gun haar de wereld en die gaat ze krijgen ook! Er staat ons heel wat te wachten, maar zoals ik al aangaf: We gaan het samen rocken!


793 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Reflux