• Rosan Nijhof

Joehoe, waar blijf je?!

Vet moeilijke keuze

Thuis bevallen? Nooit dat ik dat durfde. Laat mij maar mooi in het ziekenhuis bevallen. Dat had ik al bedacht. Nu Kees in een stuit lag hadden we niet meer de keuze om thuis te bevallen.

Aangezien de draaipoging was mislukt, had ik de verloskundige praktijk gebeld en gevraagd hoe nu verder. Zij gingen de doorverwijzing naar het ziekenhuis maken en er zou met mij contact worden opgenomen voor een controle afspraak en uitleg over een keizersnede / stuitbevalling.

We werden gebeld door het ziekenhuis en er stond een afspraak voor mij gepland. Alleen voor mij. Guus mocht niet mee. Dat zou ik normaal niet heel erg hebben gevonden, maar toen wel! Ik vond het een keuze die van ons samen zou zijn. Niet eentje die alleen van mij was. Helaas kon het niet anders toen. Ik heb gevraagd aan de receptioniste of Guus mocht inbellen, zodat we zo toch samen de informatie konden horen. Na even overleg te hebben gehad, bleek dit prima.

Ik kwam aan in het ziekenhuis en liep naar de poli voor gynaecologie. Nou ja, het was meer waggelen maar oké. Wat lijken die gangen toch ineens lang als je zwanger bent…

Ik ging er met het idee in dat ons besluit voor een keizersnede al vast stond, maar wat extra informatie is altijd fijn. Hoe beter ik me kon voorbereiden, hoe fijner ik dat vond. Guus en ik hadden van te voren allerlei vragen opgesteld in een lijst op de telefoon.

Ik was aan de beurt. Een redelijk jonge gynaecoloog kwam me ophalen. Ze kwam heel rustig en open over en gaf me een goed gevoel. Ze ging nog even op de echo kijken hoe de baby lag, want soms kunnen ze dus toch op het laatste moment nog draaien. Kees lag nog heerlijk rechtop.

Daarna gingen we weer zitten en vroeg ze Guus (die dus telefonisch aanwezig was) en mij of we al wisten hoe we wilden dat de bevalling zou gaan: een natuurlijke stuitbevalling of een keizersnede. Ik gaf aan dat ik voor een keizersnede wilde gaan, maar dat ik hier wel wat meer informatie over wilde.

Ik zal jullie alle details besparen, maar het kwam er uiteindelijk op neer dat een natuurlijke stuitbevalling voor zowel mij als het kindje ‘beter’ zou zijn. Ik probeerde nog wel steeds richting de keizersnede te praten, maar zij wist mij op een professionele manier toch te doen twijfelen. Ik durfde alleen niet meer ‘natuurlijk’ te bevallen. In mijn hoofd zat al helemaal een plaatje van hoe de keizersnede zou gaan. Geen gepuf, geen weeën, niet wachten op wanneer het zal komen, omgaan met al die stress, etc. etc. Een keizersnede is een heftige buikwond en je hebt als vrouw een hele lange hersteltijd, maar op de een of andere manier zag ik dit mij beter doen dan een stuitbevalling. Ik had ook een aantal dames gesproken die een geplande keizersnede hebben gehad en die waren er vrij positief over moet ik zeggen. Het idee dat dit ineens allemaal heel anders zou gaan verlopen beangstigde mij echt ontzettend!

Aan de telefoon gaf Guus aan, na de uitleg, dat zijn voorkeur dan meer naar de stuitbevalling zou gaan. JA HALLO, JIJ HEBT MAKKELIJK PRATEN!!!

We moesten eigenlijk die dag al een keuze maken, maar ik vroeg of ik er even over na mocht denken en of het goed was dat ik de volgende dag terug zou bellen. Dit was oké, maar ze moesten het wel redelijk op tijd weten i.v.m. het aanvragen van een OK voor een eventuele keizersnede.

Onderweg terug tolde mijn hoofd van links naar rechts en weer terug. Ook was ik doodsbang. Eenmaal thuis gingen we er samen voor zitten en maakten we een lijst met voor- en nadelen van zowel de keizersnede als de stuitbevalling. Meer voordelen bij stuitbevalling…

We kregen ruzie. Of nou ja, ik kreeg ruzie tegen Guus, en hij snapte mijn reactie niet echt. Ik ging stampvoetend en huilend naar boven en ging in bed liggen. Guus kwam er na enkele minuten aan en zei dat ik het echt niet hoef te doen als ik dat niet wil. Ik heb toen echt KEIHARD gehuild. Ik heb denk ik nog nooit zo hard gehuild. Gewoon uit angst voor het onbekende, bang voor een paniekaanval tijdens de zwangerschap (dat heb ik 3x eerder gehad en dat was vreselijk), bang voor de pijn, bang om alsnog een keizersnede te moeten als het niet lukt, bang dat ik het niet kon, gewoon pure angst en onzekerheid. Daar lag ik, keihard huilend in Guus zijn armen. Na de huilbui keek ik Guus aan en zei: “Oké, ik ga het doen. Ik ga voor de stuitbevalling.” Guus keek vet verward naar mij en gaf 100x aan dat het echt niet hoefde. Maar ik was ervan overtuigd: Ik ga voor de stuitbevalling.

De volgende dag hebben we dit aan het ziekenhuis laten weten en waren ze helemaal blij verrast met mijn keuze. Het schijnt dat maar weinig vrouwen deze keuze maken.

Aftellen

De rest van de tijd was het dus vooral wachten, wachten en wachten. Het was echt super saai. Door Corona was er niet veel te doen. Ik heb dus veel gewandeld (voor zo ver dat nog kon), gebakken en Netflix en Videoland gekeken.

Het hoogtepunt was thuis uit eten. Dus bestellen bij een restaurant en dit dan thuis opeten met een kaarsje erbij. Ach ja, je maakt er samen dan ook maar het beste van!

Ik heb trouwens ook 100x mijn vluchtkoffer in- en uitgepakt. Ik móest er gewoon zeker van zijn dat ik alles had wat ik nodig zou hebben!



Tussendoor werden de laatste dingen voorbereid. De box stond al en ook het wiegje kreeg een plekje naast ons bed. We hadden de box en het wiegje bekleed met folie en ballonnen zodat Henk hier niet ineens zijn domein van ging maken. Werkte als een trein!

Het slapen was nog steeds ruk. De nachtmerries waren er nog steeds, net als de onrustige benen en mijn bekken werden steeds pijnlijker. Dat maakte het omdraaien in bed niet makkelijker.

Ik moest elke week een controle op het ziekenhuis. Het is volgens mij gebruikelijk om in de laatste weken elke week een controle te krijgen, ook bij een verloskundige praktijk. In het ziekenhuis is dat in elk geval wel hoe het gaat.

Ik lag ergens in week 39 op de bank en ging zitten omdat Guus het eten klaar had. Guus kookt trouwens altijd bij ons thuis. Ik word zoooo boos van koken. Ik weet niet waarom, maar ik vind het gewoon vreselijk. In elk geval: Guus had dus het eten klaar. Ik ging zitten en moest ineens niezen. Wat denk je? Broek vol! Met pis. GADVERDAMME! Ik gilde keihard. Guus schrok zich kapot en zei dat ik me niet zo moest aanstellen Het eten is klaar dus ik moest in de benen en het eten ophalen.

Nou, makkelijker gezegd dan gedaan. Ja hallo, ik heb mezelf helemaal onder gepist. IELLLLLLLL! Guus keek op en lachte me keihard uit. Logisch, ik lachte mezelf ook uit. Daarna ging ik direct op internet zoeken hoe ik pis uit de bank moest verwijderen…

Ik belde in de avond met mijn ouders en vertelde dit vet gênante verhaal. Mijn ouders waren in een keer helemaal in de stress omdat ze dachten dat mijn vliezen waren gebroken. Ik moest van hun bellen naar het ziekenhuis. Ja doei, onzin.

Ondertussen hadden ze ook Guus geappt en toen zei Guus dat ik toch echt naar het ziekenhuis moest bellen. Zucht, oké. Ik bellen en ook die medewerker dacht dat het gewoon urine was. Ik kon het anders wel ruiken. SERIEUS?! Ik ga toch niet in die string lekker lopen snuffelen en hup met de neusvleugels erin?! Wel dus… Geen zoete geur. Blijkbaar ruikt vruchtwater heel zoet.

Twee dagen later moest ik naar het ziekenhuis voor controle, dus zouden ze het sowieso even checken. Uiteindelijk was het niets, dus gewoon pis. Awkward.

Bij die controle keken ze inwendig. Ze gaan dan met een eendenbek erin en ook met de vingers. Ik vond dat heel logisch. Guus blijkbaar niet.

We hadden een keer een extra echo op het aller laatst en Guus ging mee. Dit hadden we niet overlegd, maar gewoon gedaan. Ik kon namelijk zelf niet meer heel goed rijden en dat hele stuk lopen naar de juiste afdeling zou een uur duren. Dus Guus ging mee als chauffeur en rolstoelduwer. We hadden de grootste lol toen ik in die rolstoel ging. Zoals te zien op deze zeer charmante foto (jep, een dik zwangerschapsgezicht had ik ook)…


Ik zei tegen Guus dat we een afspraak hadden bij de dokter die naar buiten kwam lopen. Een jonge man. Toen ik zei dat er een grote kans was dat hij inwendig bij mij moest kijken, keek hij mij met grote ogen aan. “Hij?!?!” Toen ik ook nog zei dat hij misschien ook moest voelen om te kijken of er al beweging in zou zitten, was hij al helemaal verbaasd. Ik ging helemaal stuk.

Ik vertelde Guus dat er nog heel veel mensen zouden volgen die in mijn poes zouden moeten kijken en voelen. Guus had daar dus nooit bij stil gestaan. Hij vond dit een heel heftig gegeven. Toen pas. Ik dacht er al maanden over na ;)

Je zit als man denk ik ook veel minder in de bevallingsmaterie dan de vrouw. Dat is ook logisch, want mannen hebben het hier onderling ook veel minder over dan vrouwen.

Is dit het begin?

In de laatste weken had ik ook vrij vaak harde buiken. Een soort krampen en het idee dat je buik uit elkaar knalt. Ik ging dan in bad, want dat zorgde toch voor een beetje ontspanning.

Af en toe voelde het zo alsof het op knappen stond, dat ik dan dacht: Is het nu begonnen? Haha, je weet ook gewoon echt niet wat je moet verwachten…

Uiteindelijk was het week 40 en er kwam maar niks. We hadden gehoord dat na week 41 de kans op geboortesterfte steeds vrij vlot hoger werd. Dit hebben we nagezocht en ook met het ziekenhuis besproken. Het bleek dat ze in Zweden een onderzoek hebben gedaan die dit bevestigd, maar daar zit de zorg heel anders in elkaar. Het klopt dus voor daar, maar dat kun je niet met hier vergelijken. Toch voelde het voor mij naar. Ik wilde dan ook eigenlijk niet heel veel langer wachten dan 41 weken. Alleen werd dan de kans op een keizersnede wel groter. Bij een stuitbevalling moet alles namelijk wel zo’n beetje via het boekje gaan. Ze gaan namelijk vrij vlot over op een keizersnede, omdat er net wat meer risico’s aan vast zitten.

Ik kreeg die weken vet veel berichtjes over hoe het ging en of er al beweging was. Super lief. Sommigen vinden dat heel irritant, maar ik vond het juist heel lief dat iedereen zo betrokken was. Daarnaast had ik ook echt bij mezelf bedacht dat ik het echt wel ging laten weten als ik iets zou voelen. Waarom niet? Mensen zouden anders toch wel weten dat de baby bijna geboren zou worden.

Uiteindelijk voelde ik met 40 weken en 6 dagen wat krampen. Eigenlijk overdag al wel, maar goed, je weet niet wat je moet verwachten. Ik dacht dus wel: Oeh, gaat het nu beginnen? Maar dit dacht ik eigenlijk heel vaak, haha!

Eind van de middag kwam de moeder van Guus langs om even te kijken hoe het ging. Guus was toen beneden en zei tegen haar dat ik boven in bed lag met krampen. Ze kwam even boven om mij een hart onder de riem te steken.

Vanaf 19.00u in de avond ben ik de krampen bij gaan houden, want ze werden steeds wat heftiger. Ik heb mijn moeder gebeld en die is ook even langsgekomen. Ik moest het toch zelf doen, dus heel veel kon ze op dat moment niet voor me doen.

Om 19.00u hielden we het dus bij. Guus was op zolder aan het werk en ik zei tegen Guus dat ik toch echt dacht dat het begonnen was. Guus werd helemaal zenuwachtig.

Hij had toen nog een videogesprek met een collega. We hadden beide zo’n app gedownload, maar Guus wilde perse de krampen timen. Ik moest dan ja roepen als het begon en ja als het eindigde. Ondertussen dus boven aan het werk. Ik vond dat niet echt chill en wilde het liever zelf bijhouden, maar oké.

Super spannend! Wat gaat er komen? Hoe lang duurt dit? Wordt de pijn heftiger? Wanneer echt aan de bel trekken? Oh mijn God, als ik eraan terug denk was het allemaal zo intens.

Hoe het allemaal verder gaat lezen jullie in mijn volgende blog, die onder het kopje Bevalling zal komen. Het lijkt me heel moeilijk om die blog te gaan schrijven, maar ga ontzettend mijn best doen om het bevallingsverhaal zo eerlijk en volledig mogelijk te beschrijven!

435 keer bekeken

© 2023 by NOMAD ON THE ROAD. Proudly created with Wix.com