• Rosan Nijhof

Naam kiezen en bijzondere voorbereidingen

Rondleiding ziekenhuis

Daar gingen we, gezellig met z’n tweeën naar het ziekenhuis MST voor informatie over de bevalling en een rondleiding zodat we konden zien waar ik zou gaan bevallen. Grappig om dan eens om je heen te kijken en zoveel verschillende mensen te zien met verschillende vormen en groottes van buik. Je gaat dan helemaal nadenken over hoe die personen als ouders zouden zijn. Lekker in hokjes plaatsen, erg!

We kwamen aan en er stond koffie en thee, met cake. Ik houd dus altijd heel erg van die kleffe cakeplakken. Aangezien we mooi op tijd waren (komt niet vaak voor), en er dus nog niet veel mensen waren, kon ik er later nog een pakken. Viel niet op. Chillings!

Als je dan koffie en thee pakt ga je aan zo’n statafel staan. Als het dan wat drukker wordt, komen er meerdere mensen bij staan. Dan is het óf awkward omdat je niks tegen elkaar wilt zeggen en beide maar een beetje de andere kant op kijkt en probeert een gesprek gaande te houden met je partner, óf je komt in zo’n awkward gesprek over het weer. In dit geval hielp het nog wel aardig dat je met allemaal zwangeren bent. Heb je daar een standaard gesprekje over.

Uiteindelijk mochten we de zaal betreden en kregen we uitleg over de bevalling. We kregen een filmpje te zien over hoe een baby geboren wordt. Dat was een animatiefilmpje hoor, niets engs, maar ik werd me daar toch een partij bang van, jezus! Het filmpje was afgelopen en die vrouw ging verder met haar verhaal. Ik was nog in shock. Guus ook, bleek. Hij stootte mij aan en fluisterde: ‘Vond jij dit ook een heftig filmpje?’ ‘Euh JA!’ Ik voelde het daar beneden al helemaal zeer doen in mijn gedachte. Dat dat hoofdje dan ook een bocht om moet enzo, iel. Maar goed, we luisterden maar een beetje verder naar die vrouw.

Op een gegeven moment had ze het ergens over en ik snapte het niet. Soms vergeet ik dan na te denken en steek ik mijn hand al op om een vraag te stellen. Dat resulteert er dan in dat je een microfoon krijgt, iedereen beneden jou omhoog kijkt en de rest boven jou ook aan het kijken is wie degene met de vraag is en je dus zelf de vraag stelt en vervolgens het antwoord misschien toch wel denkt te weten. Maarja, als iedereen zijn mond houdt is het ook zo wat. Ik fluisterde daarna tegen Guus: ‘Oké, was dit een rare vraag?’ Guus een beetje lachend: ‘Nee hoor, maar je kunt zoiets ook best na de tijd vragen.’ ‘O ja…’

Na de uitleg kregen we de route naar de verloskamers te zien en daarna de kamer zelf. Was wel even fijn vond ik. Ook hier ging weer mijn hand omhoog. Jep. Volgens mij ging dat over zo’n ding wat je van beneden ingebracht krijgt als ze je kindje in de gaten moeten houden. Ik weet dus niet meer hoe het heet en kan het op internet ook zo 1,2,3 niet vinden, maar ook dit vond ik een nare gedachte en riep dus vragen op.

Na de verloskamer te hebben gezien kregen we nog uitleg van een kraamverzorgster. Dat was echt helemaal niks vonden wij. Had geen meerwaarde en was zeker een type waarvan wij wisten dat we die niet als kraamverzorgster zouden willen. Gelukkig duurde het niet lang.

Wat een enerverende avond.

Partnerles

Zoals de meesten vast hebben gelezen zat ik tijdens de zwangerschap ook op Zwangerfit. Ook hier konden we uitleg over de bevalling krijgen en over de ademhaling etc., samen met je partner. Dus gingen Guus en ik hier ook naartoe. We waren te laat, maar dat mocht de pret niet drukken.

Ook hier weer van die enge plaatjes met dat hoofdje om die bocht enz. Nou ja, de plaatjes zijn niet eng, maar gewoon het idee erbij.

Een ding dat ik heb onthouden en tijdens de weeën ook heb uitgevoerd: Je moet ademen zoals het kapsel van Bart Simpson. Dus adem diep in, veel zuchtjes en dan weer een lange adem uit.

Naderhand kreeg je nog een naslagwerkje om door te nemen mocht je dat willen doen. Heb ik ook zeker gedaan, want alles waar ik me ook maar iets op kon voorbereiden wilde ik aanpakken.

Die Bart Simpson adem heb ik ook daadwerkelijk toegepast tijdens de bevalling, haha! Alleen zeiden ze op het ziekenhuis dat ik dat niet moest doen, aangezien dat vermoeiend is en niet werkt. Oké, ja weet ik veel, ik doe ook maar wat (ik lach nu om mezelf als ik eraan terug denk. Benen wijd op zo’n bed, pijn als een malle en je hoort: ‘Tegenhouden, hij mag er nog niet uit’. En dan denk je: Hoe dan?! Hey wacht, dan moet nu die Bart Simpson, door Guus aangemoedigd, en dan hoor je dus dat je dat juist niet moet doen. O… Hahaha). Het uitgebreide bevallingsverhaal komt nog hoor!

Naviva

Vlakbij deze afspraken stond ook de intake bij Naviva Kraamzorg op de planning. We hadden van te voren al even nagedacht over wat we zochten in een kraamverzorgster, en ook wat we juist niet wilden. Dat kreeg ik als tip van anderen. Heel fijn, want zelf zou ik hier helemaal niet eens over nadenken.

We gingen ervan uit dat zo’n beetje alle kraamverzorgsters wel lief en zorgzaam waren. We wilden daarbij iemand die ons veel zou leren over de verzorging en niet perse veel in het huishouden zou doen, iemand die mij sterkt in mijn rol als moeder, iemand die Guus babymassage zou willen uitleggen (heel lief, dit wilde Guus super graag). Wat we niet wilden: Iemand die rookt en het liefst iemand die er de hele kraamweek was, dus geen wisselingen.

De mevrouw van Naviva was super aardig en nam onze wensen mee voor zo ver dat kon. Ook kon ik nog even wat vragen stellen over bepaalde dingen waarvan ik niet zeker wist of ik dat moest aanschaffen of sommige dingen die nog aangevraagd moesten worden waar dat dan kon. Ze nam de tijd voor ons en dat was heel fijn.

Kaartje

Alles stond deze twee weken echt in het teken van de baby, want ook hadden we een afspraak met iemand die ons kaartje zou ontwerpen. Ik wist precies wat ik wou en kon het op internet nergens vinden. Op zich gek, want er staan 100.000 geboortekaartjes op internet.

Ik wilde heel graag dat er iets van het behang van de kamer van Kees terug zou komen op de kaart. Het moest dus iets zijn met een superhelden thema. Ook vond ik het mooi als het een langwerpig kaartje zou zijn met van dat kraft papier.

De jongedame die bij ons kwam heeft ook onze trouwkaart ontworpen, dus we hadden er alle vertrouwen in dat ze goed mee zou denken en met iets perfects zou komen.

De ontwerpster had een computer mee zodat ze vast wat wensen in de computer kon zetten. Zo had ze wat lettertypes als try-outs laten zien aan ons. De naam die ze gebruikte was niet Kees.

Ik kreeg de tip van een collega om op de proefdruk van het geboortekaartje wel de gekozen naam te zetten. Zij had namelijk hierdoor toch voor een andere naam gekozen, omdat ze het ineens toch niet mooi vond staan. Dus vertelden we de ontwerpster de naam. Dat was voor het eerst dat we de naam hardop zeiden tegen iemand anders. Zo gek! En heel grappig, want haar kat heet Kees. Dat wisten we, want we hadden al eens op deze kat gepast, haha!


Naam

Hoe we op de naam Kees zijn gekomen? We hadden beide de volgende app gedownload: Kinder. Dit is Tinder, maar dan met kindernamen. Je kunt de app aan elkaar koppelen, en dan swipen met de namen. Naar links swipen is niet leuk, naar rechts swipen is wel leuk. Echt zo grappig om te doen! Als je dan beide een naam naar rechts hebt geswiped dan krijg je een match. En die namen die een match zijn kun je terugvinden in een lijst. Daar stond de naam Kees tussen.

De naam hadden we al redelijk vlot. Toch hebben we daarna nog wel lang getwijfelt. Deze naam moet hij immers de rest van zijn leven dragen. Uiteindelijk zijn we super blij dat we deze naam hebben gekozen. (@Kees: Hopelijk ben jij er ook content mee. Anders dan… Pech! Kusje van je moeder)


Weekendje weg

Na al die regelshit voor de baby was het nog even tijd voor ons samen. We hadden een weekend weg geboekt. Mensen vroegen dan: Oh, gaan jullie op babymoon? Dat is dus blijkbaar ook zo’n term. Verschrikkelijk vind ik dat. Waarom moet dat een speciale naam hebben? Wij gingen dus niet op babymoon, maar een weekend weg.

We hadden een van der Valk hotel in Tiel geboekt, met zwembad. Ik vind het super chill om te zwemmen, maar zou hier in de buurt niet snel gaan. Te beschamend vind ik het. Nu ik Kees heb, ben ik wel een paar keer geweest, maar ik zit me dan continue te schamen, dus dat is niet echt fijn.

Daar zou ik niemand kennen, dus dat maakt het iets minder awkward.

In Tiel heb ik dus voor het eerst (en ook voor het laatst trouwens) zwanger gezwommen. Even serieus, hoe fijn was dat?! Je bent ineens vet licht, of nou ja, je voelt je licht en helemaal relaxed. Dat had ik eigenlijk veel eerder moeten doen.

Op de kamer hadden we ook een bad. Heel chill ook. Niet gedacht, want ik houd helemaal niet van in bad gaan. Met zo’n dikke pens dacht ik daar blijkbaar toch anders over.

Het was een SUPER leuk weekend. We hadden trouwens een arrangement daar, dus er zat eten bij in. We konden uit een beperkt menu kiezen. Ik koos als hoofdmenu voor de tonijn. Dat mocht ik dus blijkbaar niet. Even vergeten. Guus zat tegenover mij met zijn oog, dus koos ik gauw voor wat anders…

Het einde is steeds meer in zicht. Kees lag in een stuit. Natuurlijk, waarom ook ‘normaal’ doen. Hierover meer in mijn volgende blog!

356 keer bekeken

© 2023 by NOMAD ON THE ROAD. Proudly created with Wix.com