• Rosan Nijhof

Nachtmerries en nesteldrang

Nachthengsten, euh merries

Ik ben meerdere malen met tranen wakker geworden, zo eng of verdrietig waren de nachtmerries. Verschrikkelijk! Op een gegeven moment durfde ik nog amper te slapen, omdat ik bang was voor de dromen die zouden komen.

Ik ben van mezelf een echte dromer. Ik kan ook heel vaak mijn dromen onthouden. Soms heel geinig, soms ook helemaal niet. Hoe vaak ik Guus nog allemaal dingen kwalijk nam de dag nadat ik heb liggen dromen, zijn niet meer op twee handen te tellen. Arme kerel. Kan er niets aan doen. Kan er ook niks mee.

Tijdens de zwangerschap begon ik steeds levendiger te dromen. In de eerste weken was het eigenlijk nog wel prima te doen. Vanaf een week of 15 begon het steeds heftiger te worden. Ik heb toen ook aan de verloskundige gevraagd of dit normaal is en of ze een advies had hoe ik hiermee om kon gaan. Ze gaven daar aan het niet veel vaker te horen, maar dat ze ooit de tip had gehad om een stuk zeep onder het bed te leggen. Hmm, voelde me niet heel serieus genomen, maar legde dat stuk zeep er maar onder. Hielp natuurlijk voor geen meter.

De nachtmerries werden steeds heftiger. Waar ik over droomde? Van alles! Dat Guus ervan door ging, dat hij allemaal erge dingen deed en dat ik hem dan iedere keer vergaf en alles voor hem deed, dat mijn vader overleed en daarna mijn moeder, dat ik niet voor mijn baby kon zorgen, dat iedereen die ik lief heb me negeerde, dat mijn vriendinnen niet meer met mij om wilden gaan, dat iedereen op mijn werk tegen mij deed alsof ze me heel goed vonden maar achter mijn rug om mij uitlachten en zeiden dat ik een vet slechte hulpverlener was, etc. etc.

Eén nachtmerrie kan ik me nog vet goed herinneren. Wel een heftige hoor… Ik droomde toen dat ik thuis was en naar boven liep om mijn tanden te poetsen. Ineens was ik dat vergeten en ging in bed liggen. Toen werd ik wakker en bedacht me dat ik mijn tanden nog moest poetsen, dus deed ik een poging om op te staan. En ineens, allemaal bloed. Het hele bed zat eronder, ik zat eronder, de vloer, echt een grote bloederige bende. Ik riep Guus, maar Guus zei dat ik me niet moest aanstellen en dat mijn telefoon ging. Ik pakte op, en toen had ik mijn zusje aan de lijn die zei dat ze in het ziekenhuis was en dat ze kanker had. Daarna werd ik met een schok wakker en had helemaal tranen over mijn wangen! Gelijk voelde ik aan mijn buik en aan mijn benen en het bed of die nat waren van het bloed. Gelukkig, niets van dit alles. En dan is het dus nog maar 4.00u en moet je nog gaan slapen tot dat het 7u is. Niet te doen hoor!

Op een gegeven moment durfde ik niet meer te gaan slapen. Na het avondeten voelde ik dan al een soort spanning, omdat ik wist dat ik een paar uur later naar bed zou moeten gaan.

Paranormaal

Op een gegeven moment wist ik echt niet meer wat ik ermee aan moest. Ik had al melatonine genomen (maar dit is meer placebo, dus niet zelf mee gaan stoeien), had van die kalmeringsolie, deed geen scherm een uur voor het slapen, ging een luchtig boek lezen (en ik heb nooit geduld om te lezen) en probeerde dus van alles om maar beter te slapen.

Ik heb er zelfs voor gekozen om naar een paranormaal iemand te gaan. Ik vroeg mijn moeder mee. Ik heb zelf niet heel veel met het paranormale, maar baat het niet dan schaadt het niet. Mijn moeder staat er altijd wel heel erg voor open en vindt zulke dingen heel interessant. Zij vond het dus helemaal interessant om mee te gaan.

Eenmaal daar stelde die vrouw eerst enkele vragen. Een van de vragen was waar ik woonde. Ze heeft toen het huis getekend en ging naar met een ketting met een steen overheen. Guus en ik lagen op een aardstraal en ook nog eens op een kruising. Dat ik zwanger was geworden was blijkbaar een wonder, omdat dat heel vaak niet lukt als je hierop ligt gaf ze aan. Maar ja: ‘Wie zegt dat het daar gebeurd is?! Daar weet jij helemaal niets van!’ =P (@Kees: dit wil jij niet eens lezen he? Haha, sorry! Kusje van je moeder)

We moesten dikke vuilniszakken onder ons bed leggen. Dat zou helpen.

Daarna moest ik op de behandelbank gaan liggen. Ze streek met haar handen boven mijn lichaam om dingen te voelen. Er zouden zich een man en een vrouw aan mij hebben vastgeklampt. Waar ons huis staat is een plek waar vroeger veel gevochten is. Zij had de beste mensen bij mij weg gestuurd gaf ze aan.

Ik ging hoopvol naar huis. Hoopvol de nacht in. Helaas, het werkte niet…

Naast dat ik last had van de nachtmerries had ik dus ook restless legs (zoals vermeld in mijn vorige blog). Voordat ik naar bed ging, lag ik altijd op de grond met mijn benen omhoog, rustend tegen de deur. En als ik dan eenmaal in bed lag, altijd eerst met de benen hoog, tegen de muur. Het schijnt goed te zijn om je benen hoog te hebben, zodat het vocht wat naar beneden kan zakken. Uiteindelijk hielp dit ook niet echt, maar bleef het wel stug volhouden.

Ik kreeg nog een tip om Zechsal magnesium olie te sprayen op mijn benen. Schijnt vet goed te werken. Resultaat: Allergisch reactie, en mijn benen helemaal onder de bulten. Nóg onrustiger dan ze al waren. Heerlijk!

Gesprek met de bedrijfsarts

Zoals eerder vermeld had ik op het werk aangegeven dat ik nauwelijks sliep en als ik sliep was ik super onrustig. Dit heeft heel veel met hormonen te maken. Wat een m*therfuckers zijn dat! (@Kees: Hiervoor moet jij je excuses aan mij maken. Tnx! Kusje van je moeder)

Op het werk toonden ze veel begrip. Na de vier weken vrij, was besloten dat ik een gesprek bij de bedrijfsarts zou hebben. Ik had hier trouwens hele andere verwachtingen van. Ik ging er vanuit dat ik met hem hierover in gesprek zou gaan en hij wat tips zou aandragen zodat de nachtmerries wellicht wat minder zouden worden.

Uiteindelijk was het een gesprek van 20 minuten waarbij hij tot het plan was gekomen om mij 20 uur te laten werken, i.p.v. 36 uur, en dat ik alleen de ochtenden zou gaan werken. Op deze manier kon ik in de middag wat rust pakken en eventueel bij slapen.

Dat viel me dus even tegen. Aan de andere kant vond ik het wel fijn dat ik nu duidelijk had hoe de rest van de werkweken eruit zouden gaan zien. Ik kon zo goed bij collega’s aangeven wat ik wel en niet op kon pakken. Ook was het fijn dat ik mijn cliënten wat meer duidelijkheid kon geven.

Toch vond ik het wel pittig dat ik veel werkzaamheden al eerder op moest geven dan ik van te voren had bedacht. Beter was het wel.

Als je al eerder in de zwangerschap minder gaat werken, betekent dat automatisch dat je 6 weken van te voren moet stoppen met werken, i.p.v. 4 weken. Je hebt altijd recht op 16 weken verlof. De meesten kiezen dan voor 4 weken voor de tijd en 12 weken na de tijd, zodat je zo lang mogelijk met je kindje hebt.

Zo had ik dat anders ook gedaan, maar ik moest dus al 6 weken van te voren stoppen.

Nesteldrang?

Of ik nesteldrang had? Helemaal niet =P Haha, arme Guus. Ik had bedacht dat ik het beneden helemaal anders wilde. Ik vond het veel te saai. We hadden op advies van meerdere mensen de muren in 9010 laten schilderen. Dit viel heel geel uit naar mijn mening. Saai was het ook. Tijd voor iets nieuws! En natuurlijk moest dat dan ook gelijk gebeuren.

We hadden er uiteindelijk voor gekozen om de ene muur, tot en met de keuken voor drie kwart oud roze te schilderen en het bovenste gedeelte wit/grijs-achtig. De rest van de muren kreeg ook de wit/grijze kleur en de muur in de soort van nis kreeg een donkergroene kleur.

We hadden de vader van Guus opgetrommeld en onze zwager. Ik mocht niets doen van Guus, dus ik werd naar het huis van mijn ouders gestuurd, samen met Henk. Mijn ouders waren dat weekend weg, dus kon ik daar mooi chillen.


Naast dat de woonkamer aan werd gepakt, is ook gelijk de babykamer mee gepakt. Twee muren werden tot iets onder de helft okergeel geverfd. Mijn moeder heeft later nog een muur behangen met VET mooi behang, al zeg ik het zelf.

Zoals ik al aangaf, mocht ik dus niets doen in huis. Wat ik wel mocht doen, is de catering verzorgen. Daarnaast moest ik bij de Action nog wat schilderspullen kopen die ze in huis tekort kwamen.

Mijn schoonvader had zin in panini’s met tonijn en andere shit er op, dus ik ging naar de Aldi omdat dit daar te verkrijgen was. Ze hadden er alles, behalve de panini’s. Oké, ik naar de Emté.

Ook daar geen panini’s. Ondertussen was ik echt vet moe en gefrustreerd, omdat het mega druk was in het dorp. Het was rond de kerst, dus iedereen deed inkopen voor deze feestdagen. De Jumbo was dus totaal geen optie.

Nou, dan op naar de Plus. Kijken of ze daar de panini’s hadden. En wat bleek: OP! Ook daar niet te koop. En wat denk je wat er gebeurde? Ik begon te huilen. Ja echt!! OM F*CKING PANINI’S! Ik belde Guus terwijl ik daar in de Plus stond. Hij nam op. Ik heel treurig: ‘Guus, ze hebben geen panini’s *snik snik*.’ Aan de andere kant was het even stil. Daarna: ‘Maar dat is toch helemaal niet erg meisje?’ Ik gaf een heel pleidooi hoe erg het was dat die panini’s er niet waren en hoe ik toch mijn best had gedaan in mijn zoektocht naar deze broodjes. Guus stelde me gerust en gaf aan dat ik gerust ander soort brood mee kon nemen.

Ietwat gekalmeerd kocht ik Turks brood en reed ik terug naar ons huis. Ik schaamde me kapot toen ik aan kwam rijden. Guus kwam er gelijk aan om mij te helpen. Je snapt wel dat ik mijn schoonouders, zwager en schoonzus niet echt onder ogen durfde te komen…


Een paar dagen daarvoor moest ik trouwens ook boodschappen doen, en ging ik ook gauw naar de Plus. Ik had maar een paar dingetjes nodig. Toen ik moest afrekenen, bleek ineens dat mijn mobiel kwijt was. In mijn hoesje zat mijn pinpas, dus afrekenen ging nogal moeilijk. Ken je dat, dat je dan zo’n scheut in de buik krijgt? Jep, dat had ik. Ik vlug naar de servicebalie om te vragen of mijn mobiel daar was. Ja hoor! Op het moment dat ik dat vroeg, bedacht ik me dat ik mijn sleutels ook niet meer in de hand had. Ik vroeg die vrouw dus maar gelijk of ze toevallig ook een autosleutel hadden gevonden. Ze antwoordde: ‘Ja, dat is wel afgegeven. Maar is deze wel van jou? De mobiel lag namelijk bij het brood en de sleutel bij het fruit (compleet aan de andere kant van de winkel).’ Ik werd rood: ‘Ja, die sleutel is ook van mij.’ Met een ongemakkelijke lach pakte ik mijn spullen en ging ik vlug naar de auto. Awkward!

Het huis is echt vet mooi geworden trouwens. Zo veel meer sfeer! Het was wel even spannend met al die kleuren, maar we waren er beide super blij mee. Ook was er een begin gemaakt aan de babykamer. Zo leuk! De kast, commode en het ledikant konden er mooi in staan zo.

Een week later had mijn moeder het behang op de muur geplakt. Ze vond het wel spannend, aangezien het zulk duur behang was. Gelukkig merkte ze dit ook aan de kwaliteit en zat het er blijkbaar zo op. Helemaal blij mee!

Die nesteldrang had ik zelf eerst niet zo door. Als ik terugdenk begon dat al aardig vlot. Ik ging namelijk al redelijk op tijd naar de Ikea om allerlei bakken te kopen, zodat ik alles op zolder mooi kon sorteren en netjes weg kon zetten. Later dus de kamer die halsoverkop een metamorfose nodig had en dan heb ik het nog niet eens gehad over het wassen van de babyspullen en alles op kleur en maat etc. sorteren.

Vanaf het moment dat de babykamer wat meer af was en beneden alles was gedaan, werd alles een stuk echter ofzo. Je kreeg steeds meer het besef dat je echt nog maar even met z’n tweeën was.

Dat is leuk, maar ik vond dat ook wel echt mega spannend hoor. Hoe verhoud je je dan tot elkaar? Vinden we onze weg hier wel in? Gaat de kleine baby ons niet uit elkaar drijven? Allerlei onzekerheden kwamen wel voorbij.

We moesten er dus nog maar even van LEKKER GENIETEN. Dus gingen we een weekend weg. Onder andere hierover lees je meer in de volgende blog!

340 keer bekeken

© 2023 by NOMAD ON THE ROAD. Proudly created with Wix.com