• Rosan Nijhof

Ons kleine stuitje (ging mee carnavallen)

Jep, Kees lag in een stuit. Eigenlijk al best een hele tijd. Met 32 weken hadden we een echo en toen bleek dat Kees nog steeds in een stuit lag. Wat dat precies is? Even wat uitleg:

Aan het einde van de zwangerschap liggen de meeste baby’s met het hoofdje naar beneden. Dit heet een ‘hoofdligging’. Als je baby met zijn billen naar beneden ligt noemen we dat een stuitligging. Een stuitligging geeft meer kans op complicaties tijdens en na de bevalling.

Baby’s bewegen regelmatig in het vruchtwater en veranderen vaak van ligging. Rond de 36 weken liggen de meeste baby’s in hoofdligging en nog 3-4% in stuitligging. Rond 30 weken ligt nog ongeveer 25% van de kinderen in stuitligging. keizersnede

“Bij een stuitligging is er meer kans op een keizersnede en op complicaties dan bij een hoofdligging.”

(www.deverloskundige.nl)

Je hebt verschillende soorten stuitliggingen. Kees lag in de ‘Onvolkomen stuitligging’. Dat bekent dat zijn benen omhoog lagen naast het lichaam, zoals op dit plaatje:

Bij de 32 weken echo was het dus even balen dat Kees dit nog steeds een chille houding vond. Ergens ook wel naar. Ik heb weleens van een stuitbevalling gehoord, maar wist er verder niet veel van af. Ook hoorde ik dat de baby’s die in een stuit liggen vaak via een keizersnede worden geboren.

Je hebt dus net een beetje extra nadenkwerk. (@Kees: Thanks kerel, gelukkig maakte ik me al totaal nergens zorgen over... Kusje van je moeder)

Afgesproken was dat we met 35 weken terug zouden komen voor een echo, zodat ze konden zien of Kees nog steeds in een stuit zou liggen. Dat was belangrijk, omdat je dan eventueel nog de keuze hebt om het kindje via een versie in een hoofdligging te laten komen. Bij een versie proberen ze het kindje te laten draaien (door geduw en getrek).

In de tussentijd kon ik er niet veel aan doen. Iets wat weleens werkt is Moxa (volgens de westerse geneeskunde wordt door moxa-therapie de baarmoeder beter doorbloed. Daardoor rijpt hij beter en is de kans groter dat het kindje spontaan draait).

Mijn vader is osteopaat en heeft super veel cursussen gevolgd. Zo is hij ook bekend met Moxa en had deze sticks nog thuis. Zo’n stick ziet er zo uit:

Het lijkt dus op een soort dikke sigaar. Het ruikt wel anders. Ook niet lekker trouwens, pff. We moesten dan die stick aansteken en dan een paar seconden aan de buitenkant van de kleine teen houden. Als het dan heet werd dan moest je naar de andere kleine teen, en dan dus steeds om en om. Die plek bij de kleine teen zou de stimulans aan de baarmoeder geven waardoor Kees misschien zou gaan draaien. Jep klinkt vaag, maar beter iets doen dan niets doen.

Dus daar zaten Guus en ik, elke avond, aan de Moxa. Ik liggend op mijn rug (en met 33 weken zwanger lig je dan echt niet heerlijk) en Guus met zijn neus boven die Moxa. Lekker zweverig ook.

Afwachten maar en duimen dat hij nog zou draaien voor de 35e week.

Carnaval olé

In de tussentijd was er natuurlijk ook tijd voor wat afleiding. Kwam dat even goed uit dat er carnaval gevierd moet worden. Ik houd echt ontzettend veel van dit feest. De gezelligheid, de optochten, de muziek, maar vooral: Het VERKLEDEN. Dat vind ik echt fantastisch. Kan ik me ook altijd helemaal op verheugen.

Nu ik zwanger was, moest mijn outfit natuurlijk iets daarmee te maken hebben. Maar wat? Ik heb heel internet afgestruind en Pinterest afgegaan. Uiteindelijk de knoop doorgehakt: Ik ga als … Ja, hoe noem je zo iemand?! Ik heb er wel een foto van:

De blouse is een oude van Guus, het hemd van mijn vader, net als de broek en de bretels. De pruik, de snor en het buikhaar heb ik bij Carnavalsland gekocht. Hoe simpel!

Carnavalsland is dus ook echt helemaal fantastisch. Ik voel me daar altijd zo blij als ik er rondloop. Ik zou er vaker naartoe moeten gaan bedenk ik me nu. Ik ging er naartoe voor een pruik, een snor en wat vlassig haar wat ik op mijn buik kon plakken. Je zou denken dat je dan met 5 minuten klaar bent. Ik heb er iets van 1,5 uur rondgelopen (waarvan ik trouwens ook een hele poos in de rij heb gestaan). Je hebt bij Carnavalsland daar beneden de griezelafdeling. Zo vet! Ik heb al een paar keer mee gedaan en gedacht met een spooktocht. Daar kun je altijd zoveel gave dingen bij bedenken! Dus ik was helemaal in mijn element daar beneden.

Iemand laten schrikken is sowieso heel erg geinig vind ik. In die ruimte kon ik dus helemaal bedenken hoe het zou zijn om mijn moeder te laten schrikken met dat ene masker, of Guus kon laten schrikken als ik dat enge ding in zijn bed zou leggen, etc. etc. Maar goed, dit even ter zijde. Terug naar de carnavalsoutfit.

Eindelijk was het zaterdag. Op zaterdags is altijd de carnavalsoptocht bij ons in het dorp. Ik kleedde me die ochtend aan en was er eigenlijk niet helemaal compleet tevreden over. Guus kwam boven en zag mij en moest keihard lachen. Oké, missie toch geslaagd. Klaar om te gaan! Maar toen: HATSJIE! Een keiharde nies. En de broek vol. Met pis. IELLLLLLLL! Godsamme. Kon ik dus die bretels weer los doen, de broek uit en een nieuwe panty en broek aandoen. Zucht…

We hebben met carnaval altijd de traditie om stamppot te eten bij de moeder van een vriendin van mij, samen met de rest van de vriendinnen.

Op naar de winkel (Lilium) om bloemen te halen voor de moeder van mijn vriendin. In die outfit? Ja hoor. Geen gêne. Ik bestel dan altijd een carnavalsboeket en dan vullen ze in de winkel wel in wat dat dan inhoudt =D

Het stamppot eten is zo super gezellig altijd. Mijn vriendin heeft twee broers en die nemen ook altijd wat vrienden mee. Die moeder is ook altijd helemaal in haar sas als iedereen er is, zo leuk! Eén gezellige bende dus!

Na het heerlijke eten moest ik nog even twee vriendinnen schminken en daarna waren we klaar om te gaan.

We staan altijd op dezelfde plek naar de optocht te kijken. Er is ieder jaar weer harde muziek bij, genoeg te drinken en er staan vet gezellige mensen. Daar passen we dus mooi bij. Inkoppertje (humor hè, deze meid).

Na de optocht ben ik nog even mee geweest de tent in. Ik houd dus zo erg van die muziek! Ik luister doorgaans ook vaak naar carnavalsmuziek. Ik weet niet, word er altijd zo vrolijk van. Die teksten zijn te simpel en vaak super geinig. Ik bedoel, luister eens naar: De Kneu ;)

Tijdens de optocht had ik eerlijk gezegd al best veel last van de bekken, maar mooi niet dat ik de tent over zou slaan. Maar na daar een tijd te zijn geweest, was het genoeg voor mij. Het was ook echt op zo’n moment dat je merkte dat je niet meer helemaal mee kon gaan met de omgeving. Alcohol, je weet wel. Maar was echt een TOP feestje! (@Kees: Later luisteren we samen carnavalsmuziek en jij houdt daarvan. Dan weet je dat vast.)

De volgende dag was wat minder… Die heupen, pijnlijk! Ik mocht er niet over zeuren van Guus, want hij vond eigenlijk dat ik al veel te lang rond had gewaggeld. Oké Guus, ik zeg er niks van.

Begin verloftijd

Aangezien ik nog halve dagen werkte, moest ik met 34 weken stoppen met werken en dus mijn verloftijd in. Ik had van te voren verwacht dat ik het heel naar zou vinden om mijn werk te laten liggen. Toch viel het me mee. Ik had natuurlijk ook al best veel werk over moeten dragen.

Mijn collega’s hadden een hele mooie mand gekocht, die staat nu op de babykamer voor de vieze was, en daar hadden ze allemaal cadeautjes in gedaan. Met leuke kaartjes erbij. Zo konden Guus en ik elke dag een cadeautje open maken tot het op was.

Een van de collega’s deed een leuk woordje en gaf me toen de mand. Is altijd awkward hè, als je dan ineens op die manier in het middelpunt staat? Dan weet je nooit echt wat je moet zeggen en doen…

Maar echt heel lief van ze!

Toen ik verlof kreeg, voelde het allemaal nog veel meer alsof het ieder moment kon gaan gebeuren. Niet alleen voor mij, maar ook voor Guus. Rond deze week werd ook de box bezorgd. Guus heeft het nog direct die week opgezet. Net als het autostoeltje, die moest ook ineens geïnstalleerd worden in je auto. Je weet immers nooit wanneer het zou gaan gebeuren he!

Als cadeautje had ik van Guus Videoland gekregen. Super lief. Zo had ik ook mooi wat te doen als ik languit op de bank lag.

Ik had allerlei leuke plannen voor tijdens mijn verlof. En toen? Corona… Die hele Corona heeft heel wat roet in het eten gegooid, om het maar even op een luchtige manier te verwoorden.

Hoe was mijn verlof in de Coronatijd? Nou, KUT! kan ik je zeggen. Mijn vader kreeg Corona en niet zo’n beetje ook.

Daarnaast golden overal vet strakke regels en kon dus niks doen van alle plannen die er lagen.

Guus mocht het trouwens ook absoluut niet krijgen, anders zou hij niet bij de geboorte kunnen zijn van zijn eigen kind. Spannende tijd was dit allemaal. En dan lag Kees nog steeds in een stuitligging. Meer hierover lees je in mijn volgende blog!

324 keer bekeken1 reactie

© 2023 by NOMAD ON THE ROAD. Proudly created with Wix.com