• Rosan Nijhof

Reflux

Vandaag dus het thema: Reflux. K*t-reflux, echt waar. Ik durf haast niet meer terug te denken aan die tijd. Het was zo’n onrustige tijd met allemaal moeilijke dingen, pff. Wat is reflux? Reflux is het terugstromen van maaginhoud in de slokdarm. Bij baby’s komt reflux met teruggeven van voeding (‘spugen’) veel voor. Het is normaal en ze hebben er zelden last van. (https://www.thuisarts.nl/refluxklachten/mijn-baby-heeft-reflux)

Helaas had Kees er wel last van. En dus wij ook ;) Door de reflux was Kees echt heel onrustig de hele dag. We kregen medicatie voor hem, maar of dat nou echt hielp. Refluxmedicatie is er ook niet echt. Er is alleen medicatie dat ervoor zorgt dat de maaginhoud minder zuur is. Je kunt je voorstellen dat de zure maaginhoud dat naar bovenkomt kan irriteren in de slokdarm en dit kan ook ontstoken raken en wondjes maken. Dus die medicatie was daar in elk geval wel goed voor.

Verder was het echt een heuse zoektocht om voeding te vinden die binnen bleef. Daarbij blijf je jezelf ook steeds afvragen: Is het reflux of is hij allergisch? Als kindjes allergisch zijn kunnen ze ook spugen. Kees had veel eczeem (nog wel hoor) en het kon dus ook goed een allergie zijn. Al die vragen die in je hoofd hangen, pff, vermoeiend.


We kregen veelal de boodschap dat het rond de 6 maanden echt wel minder wordt en over gaat met de tijd. Maar als je erin zit wil je die onrust niet. Je hormonen gaan alle kanten op, je hebt geen slaap, je hersenen draaien overuren en je wilt ook je dagelijkse dingen daarnaast kunnen doen. Geen lekkere combi begrijp je.


De reflux zorgde voor een zware tijd, en heb de lastige dingen even onderverdeeld onder verschillende kopjes. Bij deze:


Spugen

Nogal een logische. Elk baby’tje spuugt eigenlijk wel. Kees meer dan gemiddeld. Hele plassen lagen op de grond. Het was altijd zo zielig. Ik denk ook dat hij veel moest huilen, omdat hij heel veel honger had. Kees is een propje, die wel wat eten nodig heeft. Ik denk achteraf gezien dat hij ook best vaak behoefte had aan meer eten.

Kees kon echt soms echt heel veel spugen. Dan kwam er een hele harde straal uit, die dan een meter verder ofzo terecht kwam.

Daarbij spuugde hij echt de hele dag door. Was hij lekker aan het spelen op de mat, draaiend naar de buik: BURP! Daar ging weer een plens. De hele mat zat er altijd onder na 10min spelen. Gezellig bij oma op schoot? Huppaaa, oma weer nieuwe kleding aan doen. Logisch dat hij onrustig was. Sliep hij net (EINDELIJK), kwam er weer voeding omhoog waar hij weer wakker van werd. Dat vond ik trouwens heel vaak doodeng. Dan lag hij in zijn bedje te slapen en dan kwam er wat omhoog en begon hij zo eng te kokhalzen. Dan rende ik naar boven om te kijken of hij daarna wel kon ademen.

Je hoort weleens van die enge verhalen toch, dat baby’s stikken in hun eigen spuug? Nou, ik was er doodsbang voor. Ik controleerde dus non-stop of Kees nog leefde.

We hebben hem ook heel erg veel in de draagzak laten slapen, zodat de voeding wat meer in zijn buik bleef. Scheelde ook steeds dat controleren ;) Elk nadeel heb z’n voordeel.


Gebruiksaanwijzing voor flesje geven

Ik vond het altijd heel leuk om iemand Kees de fles te laten geven. Zo gaf je anderen een beetje tijd met Kees (en aan de fles huilde hij tenminste niet) en zo leerde Kees ook dat Guus en ik niet de enige zijn waar hij eten van kan krijgen. Het was alleen best wel een gedoe, omdat Kees altijd wat rechtop gevoed moest worden (en het liefst in een bepaalde stand zeg maar), het boeren na de tijd met een grote doek moest en niet op vloerkleed en hij na de fles ook altijd direct de speen in moest krijgen omdat hij anders direct zou huilen. Ze kregen dus nogal wat instructies. Ik schaamde me dan, omdat ik ‘er dan dus niet zo makkelijk mee was’. Het leek dan dat ik zo’n moeder ben die haar kind niet aan anderen durfde te geven. En als ik iets niet wilde, was dat mensen dat dachten! Want dat was niet zo. Nu denk ik echt: So what?! Op dat moment was dat het beste voor mijn kindje. Wat maakt het uit wat anderen hierover denken?! En toch was het zo.


Indikken

Zijn groei ging wel goed gelukkig. Dat kwam ook wel door het indikken van de voeding. Door het indikken van de melk bleef het beter binnen, dus dat was fijn. Toen we dat niet deden zagen we in de groeicurve dat hij niet zo goed groeide als toen we over zijn gegaan op indikken.

We waren begonnen met de Johannesbroodpitmeel. Wat een troep was dit voor Kees. Het werkte wel echt goed hoor, het werd dik en bleef best goed binnen. Je kunt het zo dik maken als je zelf wilt. Maar doordat het zo dik werd, en ook in de buik uitzet, kreeg Kees vet erge buikkrampen. Het zat daar binnen zo vast als wat. Er kwamen toen ook hele harde keutels uit zijn anus. (Haha, ineens: uit zijn anus). Ik weet nog dat ik om 20.30u naar de etos in Goor belde om te vragen of ze daar een laxeermiddel voor baby’s hadden. Ze adviseerde mij om de dokter te bellen. Ik had schijt. En Kees had schijt vast zitten. Als een malle reed ik daar naartoe om te kopen en hebben we dat hij kees beneden ingebracht. Geloof me: Ik heb zo vaak van die rare acties gehad in die tijd! Als ik aan sommige acties terug denk dan schaam ik me echt met terugwerkende kracht.

Zo stond ik ook een keer helemaal verstrooit bij de consultatiearts na zijn werktijd om te vragen of hij ook spenen voor op de fles verkocht, aangezien Kees niet goed kon drinken. Helemaal wanhopig vroeg ik of hij please wist waar in de buurt dat dan wel te vinden was, nu direct. Hij keek me helemaal verschrikt aan toen ik binnenstormde. Snap ik wel. Hahaha!


Uiteindelijk gaf de Kinderarts de tip om over te stappen op Gelilact. Blijkbaar werkt de combinatie Omeprazol (dat is de medicatie voor het maagzuur) en verdikken niet goed, aldus de arts. Toch hielden wij de combinatie wel aan, want we durfden het niet aan om met een van de twee te stoppen.

De Gelilact werkte wel echt veel beter dan de Johannesbroodpitmeel. Je kindje krijgt van Gelilact geen buikkrampen etc., dus dat is heel fijn.


Voedingsgedoe

Naast het verdikkingsmiddel gingen er ook nog andere dingen door de voeding. Zo hadden we Sab simplex (tegen krampjes, had niet het idee dat het hielp) en Orthiflor (voor de darmflora, ook niet idee dat het hielp) en Forlax (receptje van de kinderarts voor het makkelijker kunnen poepen. Hielp zeker wel). En we kookten het water omdat kalk ook kan zorgen voor extra last van de buik. In de ochtend moest daar dan nog de vitamines bij in (dat moet elke baby) en de Omeprazol moest dan ook in de ochtend.

De verdikkingsmiddel moest je echt goed met een garde roeren, omdat je anders dikke vette klonten kreeg. Dus alles ging in een kom, werd met een garde geroerd en werd dan met een trechtertje in de fles gegoten. Wat een werk altijd.

Als ik ergens op visite was, en mensen zagen dat, werd ik er ook weleens om uitgelachen. En ik snap het ook, dat mensen denken: Weyo, wtf doet zij dan weer?! Maar als dat gebeurde vond ik dat eigenlijk wel heel vervelend. Achter dat papje zat een hele berg aan struggles, veel zorgen en ook wel verdriet eigenlijk. Van binnen dacht ik dan echt: ‘Men, je moest eens weten!’ Dat zei ik nooit hardop hoor. Wat ik al zei, ik kan me voorstellen dat mensen lachen, het zag er ook heel debiel uit.

Daarnaast moest je ook altijd goed checken welke speen er op de fles moest, omdat Kees uit speen 1 en 2 dan vaak niks kon drinken. Soms was het met 3 ook lastig en met 4 juist veel te makkelijk. Wat een gedoe!


Darmkrampen

Kees had echt heel erg veel last van darmkrampen. Je ziet vaak dat kindjes met reflux ook meer last hebben van de darmen. Dat die darmflora dan ook achter loopt. Hem zien creperen van de pijn was echt zo vreselijk om te zien (@Kees: Ik heb je heel vaak in mijn armen gehad en met je mee gehuild. Als het had gekund, had ik alle pijn van je overgenomen. Kusje van je moeder). Je voelt je dan zo onwijs machteloos. Dat ben je in principe ook. Het enige wat je kunt doen is troosten en hopen dat het met de tijd over gaat.

Nu heb ik makkelijk praten, want als hij weer in zo’n buikpijnbui zat, dan kon ik natuurlijk niet denken: Oh, dit gaat ooit wel over met de tijd. Dan weet je gewoon echt niet waar je het moet zoeken.

De darmkrampjes zijn bij baby’s vaak op de piek rond de 6 weken en met 3-4 maanden zijn de meeste kindjes er wel van af. Er is helaas ook een groep die nog tot 9 maanden last heeft van de darmen en 10% nog tot een jaar of langer. Kees behoorde tot de groep die er tot ongeveer 9-10 maanden last van had. Kees kreeg met 8-9 maanden ook nog de potjes van 6 maanden, omdat hij gewoon echt nog niet klaar was voor die van 8 maanden.


Tips voor ouders van Refluxkindjes

- Het is echt heel erg zwaar. En misschien zit je ook de hele dag door met de handen in je haar, omdat je alle tips die op internet staan toepast en het idee hebt dat niets werkt. En dan mag je ook even heel hard huilen. Met gesnik. En even onredelijk zijn tegen je partner. Maar: HOU VOL! Er komt écht een einde aan. Ik geloofde daar zelf niks van als mensen dat zeiden, maar het is echt zo. En het wordt ook echt wel leuker! De tijd van ‘lekker genieten’ komt later wel. Meer dan je best kun je niet doen. Zorg dat je zelf af en toe ergens gaat logeren (of de baby laten logeren) en dat je zelf even bijtankt.

- Ik kom niet met: Bedje iets schuin, rechterop voeden of op de linkerzij, tussendoor laten boeren, vaker voeden met minder melk etc., want die standaard tips die gebruik je waarschijnlijk al en ik werd gek van iedereen die mij dat zei ;)

- Voor Kees werkte Gelilact echt wel goed. Schijnt voor veel baby’tjes fijner te zijn dan Johannesbroodpitmeel. Je kunt het op internet bestellen. Begin met een half schepje op een hele fles, want het spul dikt echt goed in. En roer het echt met een garde ofzo, want anders komen er dikke kloetens in de voeding.

- Doordat we Kees gingen inbakeren had hij wel meer rust. Later gingen we over op een slaapzakje van Fedde&Kees in combinatie met het Nunki lakentje. Dat lakentje kunnen ze nog heel lang onder liggen en zorgt voor rust.

- Bij Kees hielp het ook als hij wat rechterop sliep. In de box lag hij met zijn hoofd op een voedingskussen en dan de voetjes op het babynestje (zie foto).

Verder hadden we hem mega veel in de draagzak. Daar werd hij rustig van en de voeding bleef ook beter zitten. Moet je wel zelf willen, want het is wel intensief. We moesten veel lopen met hem in de draagzak, want zo gauw dat we gingen zitten, dan werd hij weer wakker. Voor ons werkte dat dus wel, maar het moet bij je passen. Extra tip: Leg op je borst dan een hydrofiele doek, zodat je niet de hele tijd met natte tieten rondloopt en van shirt hoeft te wisselen.


- Volg alleen de adviezen die voor jou goed klinken en probeer je niet te veel aan te trekken van de mening van anderen. Iedereen doet het op haar eigen manier. Jij doet onwijs je best het beste voor je kindje te doen en dat is waar het om draait.

- Hou vast aan de gedachte dat je kindje voelt dat jij er voor hem/haar bent, vooral als je je machteloos voelt. Gooi al je liefde op je kindje. Meer kun je niet doen.


De Refluxtijd was een heftige en ben blij dat dit er op zit. Hij Kees duurde die tot ongeveer 7-8 maanden denk ik. Ik telde de weken af tot de 6 maanden, aangezien Reflux dan bij de meeste kindjes een stuk minder is. Ik even teleurgesteld dat het nog wat langer aan hield, haha! Maar uiteindelijk is het dus helemaal goed gekomen. Fijn!

Geen gedoe nu meer met eten. Ja, hij smeert het overal en nergens en wil alles zelf doen, maar daar heb ik vrede mee! Alles beter dan die onrustige tijd.


Aangezien Kees zo onrustig was, hebben we hem ook nog een paar dagen laten opnemen in het ziekenhuis ter observatie. Dat was zo’n moeilijke beslissing.

Aangezien ik toentertijd heel erg op zoek was naar ervaringen van anderen, maar dat niet kon vinden, zal mijn volgende blog over deze ziekenhuisobservatie gaan. En dat was me wat!


Leuk dat je (weer) een kijkje nam. De volgende blog lees je onze ervaring over de opnameweek. Kees heeft namelijk 5 dagen ter observatie in het ziekenhuis gelegen. Ik kon in de tijd dat Kees zo onrustig was geen ervaringen vinden van andere ouders over zo’n opnameweek, dus heb ik besloten hierover te schrijven. Interessant? Tot de volgende blog dan!

142 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven