• Rosan Nijhof

Rust, wat is dat?

Bijgewerkt: aug 19

Tijdens deze blog zou ik nog terugkomen op de nachtmerries en het punt dat ik echt niet lekker in mijn vel zat. Ik kreeg vaker huilbuien en voelde me steeds meer gesloopt. Wel kon ik nog aardig doen tegen Guus. Gelukkig voor hem, haha! Je hoort weleens dat vrouwen echt kunnen bitchen tegen hun man als ze zwanger zijn. Wat dat betreft heeft Guus redelijk geluk gehad, al had ik vast wel zo mijn momenten.

Iets te veel allemaal

Het moment dat ik echt zeker wist dat het niet meer ging weet ik nog goed. We gingen naar een verjaardag van de oom en tante van Guus. Super lieve mensen, en die verjaardagen zijn altijd wel gezellig. Je weet wel, soms heb je ook van die verjaardagen waarvan je hoopt dat de tijd een paar uur vooruit wordt gezet en als je dan thuiskomt je voelt dat die neplach je spierpijn in de kaken heeft weten te brengen… Terug naar mijn verhaal.

We liepen naar de verjaardag toe en ik voelde aan mijn lichaam dat het vermoeid was. We liepen dus wat langzamer. Van Guus moest dat dan in slakkentempo, aangezien hij nog steeds overbezorgd was. Ik had dan vooral last van de heupen. Niet dat ik niet kon lopen ofzo hoor, maar het was gewoon een beetje een naar gevoel. Ik vertelde Guus tijdens het lopen, half huilend, dat ik me niet heel fijn voelde en dat ik best wel op zag tegen de werkweek. Dat ben ik niet gewend van mezelf, en Guus ook niet. Ik hou van bezig zijn en ook van mijn werk! Guus zei dat het misschien verstandig was om aan te geven bij mijn manager dat het niet zo lekker gaat. Nouja, dat zou kunnen, maar ik kon ook nog wel even kijken hoe het deze week zou gaan met slapen. Wie weet gaat het ineens een stuk beter.

We kwamen aan bij de verjaardag en ik ging eerst aan de statafel staan. Guus keek al een paar keer met zijn oog naar me, en dan weet ik dat het menens is, om te hinten dat ik moest gaan zitten. Ik deed alsof het allemaal super was.

Uiteindelijk ging ik wel even zitten. Mensen waren tegen mij aan het praten, en ik wist ineens helemaal niet wat ik terug moest zeggen. Het ging over het werk en er werden wat grapjes tussendoor gemaakt, en ik kon niet echt lachen en niets bedenken om te zeggen. Ik kreeg ook amper woorden uit mijn mond. Raar he?! Ik schrok daar toen ook best wel van. Alsof mijn hersenen uitschakelden.

Ken je dat, dat je langs een weiland loopt en een koe je aankijkt? Je lacht dan maar wat ongemakkelijk en kijkt weg. Kijk je terug, kijkt zij nog steeds. Je voelt je ongemakkelijk en bekeken. Kijk je achterom, kijkt ze nog steeds. En dan echt met zo’n stalen blik. Ik voelde me dus die koe. Dat je naar de mensen om je heen kijkt en zit te staren maar niet tot woorden komt. Of tot loeien. Oke, misschien rare vergelijking, maar hey je snapt waar ik heen wil.

Op de verjaardag waren ook allemaal kinderen. Die waren lekker aan het rondrennen en spelen en doen. Alle volwassenen vonden het leuk om ze te zien spelen. Ik kon de drukte even niet handelen. Gelukkig zei Guus op een gegeven moment dat hij wel naar huis zou willen.

We liepen terug naar huis en Guus zei: ‘Dat was echt gezellig hè? Over een paar jaar rent die van ons er ook bij mee. Bla bla bla.’ Ik keek alleen maar naar de grond. Dat doe ik trouwens altijd. Dat wist ik eigenlijk nooit, tot mijn zusje dat voor 3 jaar geleden ofzo een keer zei. Ze zei dat als ze mij ergens zag, ik nooit naar haar zwaai omdat ik altijd naar de grond kijk. Als ik met haar mee ga wandelen dan zie ik nooit wat omdat ik altijd naar de grond staar. Dat vond, en vindt ze nog steeds, heel raar. En soms irritant. Maarja, gewoonte hè!

Guus vond dat ik stil was en vroeg of het wel ging. Toen begon ik te huilen (alweer, oeps). Maar nu echt huilen. Ik gaf aan dat ik me heel naar voelde op de verjaardag. Dat ik er helemaal niet bij was en niet eens kon praten. Guus vond het super vervelend en voelde zich schuldig omdat hij niks gemerkt had. Alsof hij daar iets aan kon doen!

Guus drong er toen op aan dat ik de volgende dag de manager zou zeggen dat ik een gesprek wilde en dat ik uit moest leggen dat het echt niet kon zo. Hij had gelijk, dat moest ik ook doen. Ik voelde me echt een zwakkeling. Ik zag om me heen genoeg zwangeren die gewoon doorwerkten tot het einde. Dat wilde ik ook! Waarom lukte mij dat dan niet?!

Eerlijkheid op het werk

De volgende ochtend belde ik mijn manager op. Het bleek dat ze een lang weekend weg was. Shit, en nu? Ik belde onze regiebehandelaar. Een vrouw met super veel kennis, heel veel inlevingsvermogen, kan je goeie inzichten geven en is gewoon heel fijn om mee te praten. Ik belde haar op en voor ik het wist zat ik met een trillerige stem aan de telefoon. Ze had om 10.30u tijd om af te spreken, het was toen bijna 9.00u, en voor de tijd mocht ik van haar niet op het werk komen.

We gingen in gesprek en ze was zo lief. Ze vroeg wat ik zelf zou willen. Ik wist het echt niet. Had het daar wel meerdere malen met Guus over gehad, maar je kunt dan zo moeilijk inschatten wat je wel en niet kunt behappen. Ik gaf toen aan dat ik bijvoorbeeld minder uur kon gaan werken. Dat ik om de dag een halve dag ofzo vrij zou zijn (of hele, ik weet het niet eens meer). En toen zei ze iets van: ‘Rosan, wat zou je ervan vinden als ik jou nu naar huis ga sturen?’

Ik schrok me kapot…

Dat was nou ook weer niet de bedoeling. Dus ik: ‘Oh nou, dat hoeft niet hoor. Ik heb zo nog best wat te bespreken in de vergadering en cliënten en blablabla.’ Ze luisterde naar wat ik zei. Toen ik uitgepraat was, zei ze: ‘Ja, dat snap ik. Maar ik ga je toch naar huis sturen.’

Oké dan. Het was misschien ook maar beter. Huilen natuurlijk. Ze vroeg wat maakte dat ik er zo verdrietig van werd. Ik gaf aan dat ik me een zwakkeling voelde. Ze zei, terecht, dat ieder lichaam anders reageert op een zwangerschap en dat ik heel vaak niet weet/zie hoe het bij anderen gaat. Er zijn met genoeg mensen afspraken gemaakt over hoe en wat, maar dat is gewoon niet altijd bekend. Zo had ik het nog niet bekeken.

Toen vroeg ze of ik iets had wat ik thuis kon doen, iets waar ik rustig van zou worden. Ik had bij iemand gezien dat ze vet goed kon haken en dat leek mij ook wel leuk. Voor degenen die mij kennen, jullie zullen wel denken: Rosan aan het haken?!?!? Haha, snap ik. Ze gaf aan dat het voor de pre-hechting ook goed is om nu vast bezig te zijn met iets voor de baby, en dat haken daar heel mooi bij paste.

Ik had tot 13.00u de tijd om voor de zorgadministratie en collega’s een overdracht te schrijven. Uiteindelijk werd dat 14.30u, maar ik ben toen dus wel echt weggegaan.

De regiebehandelaar sprak af dat ze donderdag zou bellen om te vragen hoe het ging.

Toen ik thuis was, wist ik echt niet wat ik ermee moest. Ik belde Guus, en daarna mijn moeder, om te vertellen hoe het gesprek ging. Ze waren beide blij dat mijn collega mij naar huis had gestuurd.

Guus en ik hebben haakspullen gekocht: verschillende haalstokjes, verschillende kleuren wol en een mooi boek. Ik had verschillende mensen van wie ik het kon leren. En heb serieus ook een poging gedaan. Hmm, toch niks voor mij. Geen geduld voor. Jammer geld dus…

Rust pakken; wat is dat?

Thuis zijn en niks doen past echt niet bij mij, dus ik vroeg mijn moeder of ze mee ging naar de Ikea. Ik kocht allerlei dozen en spullen zodat ik thuis de boel netjes kon maken. Iets met nesteldrang?!

We zijn ook nog langs wat andere winkels gereden en eenmaal thuis was ik kapot van al dat lopen met die (niet zo) soepele heupen.

Guus boos op mij, je weet wel, dat oog bij thuiskomst zei genoeg.

De volgende dag heb ik de hele zolder op de kop gezet om op te ruimen. Serieus, wat een werk! Ik wist dat ik een kei was (haha lekker degelijk spreekwoord) in zooi maken, maar zelfs ik had mezelf overtroffen.

Guus kwam thuis, weer met dat oog.

De dag erop ging ik verder met opruimen van de kledingkamer en de babykamer. Ik had bij Ikea ook allerlei haakjes gekocht en kon dus alles goed kwijt en verder ook mooi opruimen.

In de middag was ik helemaal gesloopt. Al dat bukken, poetsen, traplopen etc. bleek voor mij toch niet meer handig om te doen.

(@Kees: Die onrust die je nu hebt, heb je denk ik van mij. Sorry! Kusje van je moeder)

Mijn collega belde me in de middag op en gaf aan dat ze had overlegd met de manager en me nog een week thuis wilden houden. Daarna had ik twee weken vakantie en na mijn vakantie zouden we wel verder kijken.

Heel gek, maar het gaf me rust. Vanaf dat telefoontje had ik ook de rust in de kont gevonden om thuis te zitten en op de bank te liggen zonder me schuldig te voelen.

Al met al ben ik dus eigenlijk wel te lang doorgelopen, met de ziel onder mijn arm af en toe. Over doorlopen gesproken: Ik heb nog hardgelopen met mijn vader tot aan de 28 weken. De sportkleren zaten voor geen meter, maar hardlopen zou ik blijven doen. Of nouja, hardlopen, het was eerder zachtlopen, achteruit lopen. Ik vind het heel erg leuk om dit samen met mijn vader te kunnen doen. Echt even een momentje met z’n tweeen. Mijn vader is de liefste vader die ik me maar kan wensen. En fijn om mee te hebben met hardlopen, zodat hij de honden bij mij uit de buurt kan houden. Dat vind ik altijd doodeng: een loslopende hond die je als hardloper dan moet passeren.



Een keer hadden mijn vader en ik dat we langs een achteraf weggetje gingen hardlopen en iets verderop stond een boerderij. We waren wat aan het kletsen en in een keer hoorden we wat gestorm. We keken wat verder weg en we zagen daar twee grote sterke honden keihard op ons af gelopen. OMG! Ik wilde wegrennen, maar pap zei dat we door moesten. De honden kwamen dichterbij en begonnen te springen, te grommen, keihard te blaffen en hun tanden te laten zien. Zo eng! Pap ging ervoor staan, balde zijn vuist zoals een echte superheld en schreeuwde (lees schold ze compleet uit) tegen deze honden. Toen kwam de eigenaar van de honden eraan gerend en riep de namen van deze honden steeds. De honden deden er weinig op uit. Pas toen de man er was, werden de honden een beetje rustig. Ik was boos op die man joh! Als je honden niet los kunnen, hou ze dan aangelijnd. Is toch niet normaal?! Zo gevaarlijk ook.

Wat dit te maken had met de zwangerschap weet ik ook niet. Even een klein uitstapje. Moet kunnen toch?!

Ik hou dus van lekker actief zijn, ook tijdens de zwangerschap. Alleen ben ik dit keer wel iets te lang doorgelopen met klachten. Is weer een leerpuntje. Ik ben heel blij dat Guus me (soms iets té) goed in de gaten hield en met me mee wilde denken.

Dat slechte slapen had ook veel te maken met nachtmerries. Daarover meer in de volgende blog!

405 keer bekeken

© 2023 by NOMAD ON THE ROAD. Proudly created with Wix.com