• Rosan Nijhof

Tongriempje/lipbandje doorbranden, iel!

Daar ben ik weer! Ik lag er even een poosje uit. Zoals de meesten wel weten was het nogal een pittig jaar en ik had een hele tijd echt weinig tijd over zeg maar. Op een gegeven moment had ik wel weer wat meer tijd, maar had ik geen energie om nog achter de computer te kruipen. Klinkt dramatisch, en dat is het ook. Haha nee hoor, zo dramatisch is het niet. Het is alleen soms wel echt zwaar. Ook iets met: Niet zo lekker in mijn vel de laatste tijd. Hierover schrijf ik misschien ook nog wel een keer…

Voor nu pak ik het weer op waar ik ben gebleven. Er zijn nog wat thema’s op de plank blijven liggen, dus die heb ik opgepakt! Het lijkt me ook leuk om wat meer over deze tijd de bloggen, maar er zijn nog thema’s die ik wel wil delen, omdat het wellicht sommigen die er midden in zitten kunnen helpen.


Mijn vorige blog ging over borstvoeding en verwees ik naar de volgende blog die zou gaan over het tongriempje en lipbandje doorbranden. Klinkt vies he? Nou, dat was het ook eigenlijk wel. Maar ook broodnodig.

Borstvoeding liep niet, maar ook aan de fles kon Kees nauwelijks drinken. We hebben Kees daarom twee weken gevoed met onze pink in zijn mond en een spuitje met voeding. Het lukte anders gewoon echt niet.

Ik was met hem bij de lactatiekundige geweest in Hengelo. Zij weet alles over borstvoeding en heeft geprobeerd te helpen om het toch te laten slagen. Uiteindelijk zag ze gelijk dat het niet ging werken voor Kees op deze manier, omdat zijn lipbandje te strak was en zijn tongriempje te kort. Hierdoor kon hij de tepel of speen niet vacuüm trekken (oké, klinkt raar, haha) en niet op de goeie manier zijn tong bewegen. Conclusie: Kees moest naar Groningen naar de Tongriemkliniek. Even serieus, bestaat dit?!?!?!

Kees had een ‘verborgen te kort tongriempje en lipbandje’. De lactatiekundige gaf aan dat ik beter naar Groningen kon gaan met Kees dan dat ik naar het ziekenhuis zou gaan met hem. In het ziekenhuis kennen ze vaak de term ‘verborgen tongriempje’ niet. Daarbij nemen ze het lipbandje niet mee in het ziekenhuis, terwijl dit vaak wel degelijk nodig is. Ook knippen ze het riempje daar door en is er geen nazorg. In Groningen branden ze het door en is er nazorg, wat heel belangrijk is. Het kan namelijk heel gemakkelijk weer aan elkaar groeien / terug groeien en dan heb je er dus weinig aan.


Diezelfde dag belde ik naar Groningen om een afspraak te maken. Het is het beste om te laten doen beneden de 12 weken, omdat ze er dan nog weinig van voelen. Het doorbranden doet even zeer, maar daarna heelt het ook al heel gauw en hebben ze weinig pijn schijnt.

Helaas was het druk. Voor baby’s beneden de 12 weken houden ze wel een maximale wachttijd van 2 weken aan, dus wij hadden twee weken later een afspraak.


Guus en ik konden niet wachten! Heel veel klachten die Kees had konden te wijten zijn aan dit tongriempje/lipbandje (wat irritant om deze woorden steeds te typen, haha!). We hoopten dus heel erg dat er weer wat meer rust zou komen na deze ingreep.


Guus had vrij gevraagd en we gingen dus met z’n drieën naar Groningen. Een hele onderneming met zo’n kleintje op pad. Hebben we dit wel bij ons? Zijn we dit niet vergeten? Hoe laat moeten we ook alweer stoppen onderweg voor een voeding? Etc. etc. Stress…

Eenmaal daar kwamen we bij een heel mooi herenhuis waar de tongriemkliniek bij in zat. Deze arts was hierin gespecialiseerd. Voor ons was een stel uit Denemarken en zo heeft ze vaak mensen uit allerlei landen, omdat er niet zo veel zijn die hierin gespecialiseerd zijn. Ze was een vrij jonge dokter die echt heel erg lief en leuk was. Heel fijn! Er was ook een lactatiekundige aanwezig, omdat zij de nazorg uitlegt.


Kees mocht op de bank komen liggen en ik mocht erbij zitten op de bank. De arts keek in zijn mond en zei gelijk dat het goed was dat we er waren. Ze vond het logisch dat hij niet goed kon drinken. Daarbij zei ze dat hij ook spruw in zijn mond had. Spruw is een infectie bij je baby die wordt veroorzaakt door een gist. Spruw kan witte plekjes of een wit laagje in de mond van je baby geven of pijn bij de moeder tijdens het geven van borstvoeding. (https://www.opvoeden.nl/spruw-2323/). Ik vond dat er best wel vies uit zien. Een soort van stukken brie op die tong enzo, iel…

Een baby hoeft geen last van te hebben, maar kan wél last hebben van spruw. En Kees had blijkbaar best wel veel spruw in de mond, dus er was wel een kans dat hij daar last van had zei ze. Dat kan vanzelf over gaan. Je kunt ook een handje helpen, door het in te smeren met kokosolie. Dat moesten we voor de nabehandeling ook gebruiken, dus dat kwam goed uit! Mocht het dan met een week nog niet weg zijn, dan kon je bij de huisarts een middeltje krijgen.

Daarna legde de lactatiekundige uit dat het heel erg belangrijk is dat je de wondjes voorziet van goeie nazorg. We moesten twee weken lang, 4x per dag, oefeningen doen om de wondjes soepel te houden. Het beste was om dit voor de voeding te doen, zodat ze getroost/beloond zouden worden door de fles.

De oefeningen waren:

- Open de mond van het kindje. Als de tong omhoog gaat, duw je je twee wijsvingers onder de tong (onderaan) en lift je de tong op. Dat doe je 3x. En serieus, dat moet echt hoog en hard vond ik!

- Je moest 5x met je wijsvinger door de wond onder te tong heen gaan. Je moet dan echt heel hard duwen. De mevrouw deed het op mijn hand voor hoe hard het moest en dan moest ik het daarna bij haar doen. Dat moest ook echt zo hard!

- Het lipbandje moest je een paar keer 3 seconden omhoog duwen en ook met de vinger door (geloof ik. Deze weet ik niet meer zo goed hoe die moest).


Ze deed dit ook bij Kees voor en ik kon het vervolgens na doen. De filmpjes kon ik vinden op hun site (www.tongriem.com).


Uiteindelijk was het moment daar: Het doorbranden! De arts liet het brandertje zien en legde uit hoe ze te werk ging. Kees zou echt maar een paar seconden pijn hebben en dan mocht ik hem oppakken en gelijk de fles geven om hem op die manier troost te bieden.

Nou, het brandertje ging aan en de lactatiekundige hield het mondje van Kees open. Daar ging ze, hup, zo door dat lipbandje onder de tong door (Als je je tong omhoog doet, dan heb je zo’n floebeltje zitten. Die werd dus doorgebrand). En direct daar achteraan werd de bovenlip omgeklapt en werd dat bandje ook door gebrand. Kees moest echt keihard huilen. Zo zielig! Er moesten ondertussen trouwens foto's gemaakt worden zodat ze konden zien of het goed was gegaan. Een van de minst erge foto's heb ik hier:



Vlug nam ik hem op schoot en troostte hem. Daarna mochten we hem meenemen en in de wachtruimte konden we de fles geven.

Toen Kees de fles op had konden we terug naar huis. Kees viel redelijk vlot in slaap. Dat arme kleine snoetje ook echt!


We reden terug en Guus was helemaal flabbergasted over de hele gebeurtenis. Guus zat dus op een stoel in de ruimte waar we waren en had echt zoiets van: ‘Weyo, wat gaat er gebeuren?!?!’ Guus dacht voor de tijd alleen maar: ‘We gaan ff naar Groningen, en dan zijn alle problemen weg. Chill!!’ (@Kees: Je hebt er een super goeie vader aan hoor, geloof me. Hij denkt echt niet alleen maar aan zichzelf ;) Kusje van je moeder) Maar die Guus die kneep hem toch even daar op de stoel! Hij werd er dus blijkbaar helemaal naar van en vond het heel heftig wat er allemaal met Kees gebeurde. Guus had er van te voren een heel ander beeld bij. Zien jullie hem al zitten?! Hahaha, ook hij moest dus getroost worden.

Op de terugweg was ik al helemaal bang voor als we uiteindelijk terug zouden zijn. Dan moest ik namelijk die oefeningen door die wondjes doen. IELLLLLLL!! Hoe vies, en hoe zielig!!

Mijn moeder had ondertussen kokosolie op de tafel gezet en daar konden we dus mee aan de slag. Hier moest je je vingers mee insmeren, want dat houdt het wondje ook soepel. Kees huilen joh, maar ik nog 10x erger!

Guus zo: ‘Moet ik het anders doen Rosan?’ Waarschijnlijk durfde hij dit nog minder goed dan mij, maar oké… Ik zei tegen hem dat dat geen zin had. Ik had liever dat hij nu even mee zou kijken, omdat hij de volgende dag naar zijn werk was en ik het toch dan de hele dag moest doen. Ik moest er maar even door heen.

Twee weken lang dus 4x per dag. Daarna een week 3 keer per dag en de vierde week nog 1-2 keer per dag. Vreselijk vond ik het.


Na een week moesten we trouwens nog terug voor controle. Dat was dus weer in Groningen, bij de lactatiekundige. Guus kon niet nog een keer vrij vragen. Ik vroeg mijn moeder dus mee. Ik ging echt niet alleen met een baby naar Groningen. Doodeng.

De wondjes zagen er goed uit, maar toch waren de wondjes al wel wat terug gegroeid, weer wat aan elkaar gegroeid zeg maar. De lactatiekundige gaf aan dat ik er harder door heen moest. Ze deed het nog even een keer voor hoe hard je moest doen op mijn hand. En daarna deed ze het nog een keer voor bij Kees. Direct allemaal bloed.

Ook zag ze aan mij dat ik het zwaar had. Ik vertelde dat ik zo had gehoopt dat dit de oplossing zou zijn voor zijn pijn en al dat gehuil. Ze vertelde uiteindelijk hoe zij de tijd met baby’s had ervaren en dat ze ook een huilbaby had. Ze vertelde me dat ik een bikkel was en dat ik naar mijn gevoel moest luisteren. Iets wat ik toen niet kon en nu nog steeds wel moeilijk vindt. Maar ze nam me heel serieus en was heel prettig om mee in gesprek te gaan.

De lactatiekundige zag ook dat de spruw nog niet weg was en adviseerde de huisarts te bellen voor medicatie. Dat heb ik dus ook gelijk gedaan op de terugweg.


Kees kon hierdoor eindelijk goed drinken. Dat was wel echt heel fijn! De spuitjes konden weg en hij kon eindelijk gewoon uit de fles drinken J


Al met al was dit niet de oplossing voor het gehuil de hele dag. Waarschijnlijk had Kees gewoon ook echt last van de reflux en van darmkrampjes. Hierover meer in de volgende blog!


Trouwens: Vet leuk dat jullie (weer) de moeite namen om mijn blog te lezen! Het was heel leuk om weer te schrijven in elk geval!



Groetjes!!

133 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Aan de tiet