• Rosan Nijhof

Weinig buik, veel been

Rond de 15 weken zijn Guus en ik naar Babypark geweest. We waren er mooi op tijd bij ;) Zo leuk om vast dingen te kopen voor dat kleintje en inspiratie op te doen voor de babykamer. Het is trouwens echt een immens grote winkel, weyo! En Je moet ineens zoveel spullen kopen. Guus en ik waren er echt verbaasd over. Als je daar binnen komt kun je zo’n lijst krijgen waar op staat wat je moet hebben, wat handig is en wat je eventueel kunt kopen. We zijn toen alle paadjes langs gegaan en konden dan afvinken wat we al hadden.

Die van de consumentenbond is ook heel handig, mocht je de spullen ergens anders willen kopen:


Die babykamers zijn bij Babypark ook heel leuk ingericht. Ik zat nog heel erg te twijfelen of ik een behang daar wilde kopen, met allemaal leuke dino’s in zwart/wit. Toen ik dat aan het kijken was, was Guus alleen maar aan het kloten. Het duurde hem allemaal te lang. Hij zette van die letters van zo’n treintje in de volgorde: F*ck You, probeerde mij met alles te irriteren en was steeds aan het bedenken welke grap hij kon maken, dus echt een beslissing maken over het behang moest maar een andere keer.…

We hebben daar toen ook een babyfoon gekocht. Je hebt daar dus vet veel verschillende soorten van. Guus had ergens gelezen dat de babyfoons met camera een tijd geleden gehackt konden worden. Er konden dan onbekende mensen meekijken in de babykamer en ook tegen het baby’tje praten. We hebben dus maar besloten om er een zonder camera te kopen. Alhoewel dat nu zeer waarschijnlijk allemaal zo goed is aangepast waardoor dit soort gekke dingen niet meer kunnen gebeuren. Stel je voor zeg! Alleen het idee al, iel.

Je moet vóór de 16 weken al aangemeld zijn bij kraamzorg blijkbaar en een kinderdagverblijf regelen. Dat vond ik echt zo ontzettend vroeg! Men, ik was net bijgekomen van het feit dat ik wist dat ik zwanger was.

Als kraamzorg hebben we gekozen voor Naviva, omdat een vriendin en schoonzus dat ook via deze organisatie hadden geregeld en heel tevreden waren.

We hadden twee kinderdagverblijven aangeschreven, omdat we graag wat vergelijkingsmateriaal wilden hebben. Eigenlijk was ik er al wel uit: Ik wilde graag dat ons kindje bij mijn oude werk terecht zou komen. Alles goed geregeld en het is er super leuk. Toch niet onverstandig om eens verder te kijken. Guus is leerkracht en is ook wel wat kritisch op dit soort dingen, wat natuurlijk ook juist goed is.

Deze dingen konden we dus afvinken!

Oke, tijdens het schrijven van deze blog denk ik steeds: Wat ruik ik toch de hele tijd? Ligt er schuin onder mijn neus nog een poepluier. Hmm, niet zo chill… Maar dat even ter zijde.

Tijdens de eerste periode van de zwangerschap had ik vet veel eczeem. Ik heb sowieso een gevoelige huid, maar toen was het wel echt heel heftig, vooral in het gezicht. Natuurlijk, waarom ook niet op een plek waar het niet opvalt… Ik zag er echt niet uit. Op een gegeven moment zouden we bij een vriendin van mij gaan helpen met schilderen omdat zij ging verhuizen. Ik heb toen helaas af moeten zeggen. Het deed me echt te veel pijn en ik schaamde me gewoon ontzettend voor hoe ik eruit zag. Ik heb toen huilend aan de telefoon gehangen om af te zeggen. Klote-hormonen! Daarnaast had ik toen even ook best last van bandenpijn, vooral met opstaan en niesen. Ik kon moeilijk rustig aan doen toen nog, dus dat merkte ik dan lichamelijk ook direct. Was dus beter om even rust te houden.


Om niet alleen maar aan de stomme dingen te denken en de vervelende dingen te voelen, is het belangrijk om met je partner vast te fantaseren over de leuke dingen die komen gaan. Dat vonden wij tenminste. De volgende vragen zijn leuk om aan elkaar te stellen:

Welke eigenschappen hoop je dat het kindje van jou mee krijgt?

- Uiteindelijk werd de combi aan eigenschappen: Sportief, actief, bescheiden, eerlijk, respectvol, vrolijk, enthousiast, gedreven, gezellig, jezelf niet te serieus nemen en houden van eten (is dat een eigenschap? Nee, wel belangrijk =D).

Een perfect kind dus, hahaha!

- Welke eigenschappen kan het kindje beter niet meekrijgen?

Uiteindelijk mocht hij dit niet van ons mee krijgen: overpefectionistisch, onzeker, koppig, laks/lui. (Dit zijn veel minder eigenschappen eigenlijk en nu lijkt het alsof we onszelf fantastisch vinden. Valt mee hoor)

- Welke dingen wil je je kindje meegeven?

Dat hij respect moet hebben voor elke cultuur.

Dat hij respect moet hebben voor de diversiteit aan, en in, mensen.

Dat hij altijd zichzelf mag zijn en perfect is zoals hij is.

Dat hij altijd op moet komen voor de kinderen die buiten de groep liggen.

Dat hij altijd, maar dan ook altijd, op ons kan rekenen. (Alleen niet als we zijn wezen feesten de avond ervoor. GEINTJE NATUURLIJK)

Dat fouten maken mag, als je er maar van leert.

Zulke dingen komen daar dan uit. Je krijgt er ook best diepgaande gesprekken door. Het is goed om het daar met elkaar over te hebben. Het is een soort basis waar je dan alvast mee begint. Genoeg serieuze shit? Klopt, next!

Of ik inmiddels een dikke pens had, met 20 weken? Nope! Je zag er nog steeds niks van. Als ik dan vertelde dat ik zwanger was kreeg ik dan reacties als: ‘Oh echt? Dan ben je zeker nog maar net zwanger?’ Of: ‘20 weken al? Je ziet er niks van.’NEE DUHUH, DAT WEET IK ZELF OOK WEL!!!’ Haha. (toen minder haha) Elke dag stond ik weer hoopvol voor de spiegel om te kijken of mijn buik die nacht al was gegroeid, maar tot en met 20 weken zag je echt vrijwel niets. Ja, aan mijn benen en billen wel trouwens, nondeju. Komt ook door vocht hoor, daar heb ik nou eenmaal vaker last van, maar zeker ook vet. Iedereen zei dan dat dat logisch was, die zwangerschapskilo’s. Nou geloof me, dat kwam echt niet alleen door de zwangerschap. Al die M&M’s (vooral de bruine), Kinderchocolade, snoep en noem maar op, die deden hun werk wel op mijn heupen. Ik was juist zoveel afgevallen voor de bruiloft, jammerrrrr…

Wel voelde ik kleine Kees al vrij vroeg. Met 17 weken ofzo. Het is een heel apart gevoel. Een beetje alsof je darmen bezig zijn, maar dan net anders. Moeilijk uit teleggen! Ik vond het heel leuk dat ik Kees voelde. Ik appte dit dan ook gelijk naar Guus en daarna naar mijn ouders en Guus zijn ouders. (@Kees: Zo’n bijzonder moment. Helemaal leuk om daar aan terug te denken. Kusje van je moeder) Het duurt dan nog wel een hele poos voordat je het vanaf de buitenkant kan voelen.

Ik kon rond de 20 weken nog steeds mijn gewone kleding aan. Op de spijkerbroeken na. Ik gebruikte toen al wel van die zwangerschapsbroeken met zo’n band. Die band zat nog wel vet slok, maar ik had dat echt nodig vond ik toen, haha.

Ondanks dat je niks aan mijn buik zag, zette ik wel de auto al vanaf heel vroeg in de zwangerschap altijd op de zwangerenparkeerplaats bij de Jumbo. Dat was echt altijd super chill. De hele parkeerplaats knetter vol en ik kon dan zo, huppa, vooraan parkeren. Ik had toen veel lol met mezelf, omdat er waarschijnlijk genoeg mensen waren die niet geloofden dat ik zwanger was…

Vanaf 21 weken begon de buik wat te groeien. Charmante foto he? Tnx... Voor mijn gevoel groeide mijn buik in fases ofzo. Soms heel snel en dan ineens weer een heel tijdje niet. Dan kreeg je een reactie van iemand die je een paar dagen niet had gezien: ‘Huh?! Hoe kan je buik ineens zo groot zijn?!’ Heel geinig!

Ik was vet bang dat ik striae op de buik zou krijgen, dus smeerde ik mijn buik heel vaak in met speciaal spul die je hiervoor kunt kopen. Ik denk dat het weinig helpt, maar dan heb je er in elk geval alles aan gedaan. En elke dag keek ik of het er al was gekomen. Gelukkig heb ik het uiteindelijk niet gehad! Je kunt er zo weinig aan doen als je het krijgt. Nouja, je hebt dan wel een mooi wondertje op de wereld mogen brengen. Maar zou me enigszins wel kunnen voorstellen dat het voor jezelf niet leuk is.

Rond de 22 weken ging ik bij Zwangerfit. Hierbij werd ik begeleid door een bekkenbodemfysiotherapeut en had ik een uur lang sporten samen met andere zwangere meiden. Ik ging samen met een vriendin. Zij liep 5 weken achter op mij. Heel leuk om hierin samen op te trekken!

Ik heb heel erg getwijfeld of ik me wel bij zoiets wilde aansluiten. Ik hield totaal niet van de zwangere praat en al helemaal niet van het ophemelen ervan. Toch viel me dit 100% mee. Eigenlijk was het best fijn om over je onzekerheden te praten en ook over de leuke dingen die je tegenkwam.

Naast de zwangerfit wilde ik zo lang mogelijk blijven hardlopen zodat ik zo fit mogelijk de bevalling in zou gaan. Dat mag officieel tot 28 weken, dus hier heb ik me ook keurig netjes aan gehouden.

Toen ik trouwens voor het eerst bij Zwangerfit kwam, daar kende ik niet echt iemand nog, toen moest ik op de hardloopband. Ik ging daar dus in een lekker tempo op hardlopen. Ik zag ze ineens allemaal wel raar opkijken. Bleek dat iedereen daar op ging, ging wandelen in plaats van hardlopen. Wist ik veel! Ik ben een fanatiekeling en houd van sporten (ja, die mensen bestaan, haha!). Na de tijd had ik niet echt het idee dat ik lekker gesport had, wat ik van te voren wel had gehoopt. Sterker nog, we gingen juist hele rustige ademhalingsoefeningen enzo doen. Ik heb toen serieus overwogen om niet meer te gaan, want daar houd ik totaal niet van. Gelukkig deed ze dit maar zelfden. Ik voelde me namelijk vet ongemakkelijk tijdens het uitvoeren van deze oefeningen. Je moet dan je ogen dichtdoen en dan denken aan iets moois en je ademhaling in de gaten houden. Ik vind dat echt niet fijn om te doen en heb dan de hele tijd zin om grappen te maken. Tevens had ik een flinke scheet dwars zitten, dus de focus lag niet op het ontspannen van alle spieren, maar vooral op het aanspannen van mijn kringspier zeg maar.

Over scheten enzo gesproken, er gebeurde genoeg daar beneden. Ik had heel vaak ineens van die steken in mijn poes. Of andere rare klachten. Elke keer dacht ik dan weer: ‘Huh, wat is dit nou weer?! Hoort dit er wel bij?!’ Je kunt soms best onzeker worden van die rare kleine klachtjes, had ik tenminste.

Ik kreeg op de helft van de zwangerschap ook last van onrustige benen, van die restless legs. Ken je dat? VERSCHRIKKELIJK! Dan heb je het gevoel dat er allemaal rode mieren over je benen heen lopen. Dat is vooral als je wilt gaan slapen. Dat lukt dan dus totaal niet…

Over slapen gesproken: De hel! Het was niet de buik die daarvoor zorgde hoor. Ja, op het einde wel, maar in dit stadium nog niet bij mij. Het lag ook niet aan het vele plassen, want dat had ik totaal niet. De hele zwangerschap niet gelukkig. Nee, bij mij lag het dus aan de restless legs en aan de nachtmerries. Die nachtmerries waren zo heftig en intens. Ik sliep super slecht, terwijl slaap tijdens de zwangerschap heel belangrijk schijnt te zijn. Meiden die ik kende gaven ook aan dat het fijn is om overdag af en toe wat te slapen en dat dat ook heel goed is voor het kindje. Rust pakken vond ik, zoals ik al aangaf, sowieso heel erg moeilijk.

Door het weinige slapen, doorgaan zoals ik altijd deed en al die hormonen begon ik me steeds minder en minder mezelf te voelen. Ik werd best wel down eigenlijk. Eerst geef je dat niet toe, niet aan jezelf, maar helemaal niet aan de buitenwereld. Ik kreeg best vaak opmerkingen op mijn werk en vragen of het wel goed met me ging. Maar NATUURLIJK ging het allemaal prima. Bij anderen ging dat toch ook allemaal wel goed? Waarom zou ik dan ‘opgeven’, ‘de zwakkeling’ zijn?!

Uiteindelijk kon ik niet op dezelfde voet verder. Ik ging er anders compleet aan onderdoor. Het vervolg hierop lees je in mijn volgende blog!

570 keer bekeken

© 2023 by NOMAD ON THE ROAD. Proudly created with Wix.com