• Rosan Nijhof

Wordt het een jongen of een meisje?!

Wat komt er veel op je af zeg, als je zwanger bent. Naast al die lichamelijke veranderingen en ongemakken moet je over van alles nadenken. Dat komt in de verschillende blogs nog wel voorbij. Waar ik even bij stil wil staan nu is: ‘Moeders voor Moeders’. Deze organisatie zamelt urine in van pril zwangere vrouwen in Nederland om zo stellen met vruchtbaarheids-problemen te helpen.

Ik had voor de zwangerschap al eens gehoord van ‘Moeders voor moeders’ en wilde hier graag aan mee doen. Ik vind dit een super mooi initiatief en heb me hier dus voor aangemeld. Er kwam een vrijwilliger langs om uit te leggen hoe het in zijn werk gaat. Blijkbaar moest je dan opnieuw een zwangerschapstest doen. Ook al had ik er al genoeg gedaan, toch was ik zenuwachtig toen die mevrouw er was en me vroeg de test te doen. Gelukkig nog steeds positief ;) Het gaat als volgt: Je plast bij voorkeur in de ochtend in een maatbeker en giet dit dan over in een blauwe fles. Ik hield trouwens altijd mijn adem in bij het overgieten, want je urine ruikt echt vet goor ineens joh! En ik was namelijk zo al misselijk genoeg. Vervolgens vang je de rest van de dag, als dat mogelijk is, nog meer urine op zodat de fles goed vol is. Dit doe je dan 4x per week. Deze flessen zet je dan ergens buiten neer, zodat een chauffeur dit op kan halen. Hij/zij zet er dan weer nieuwe lege flessen neer. Aangezien je dit al heel vroeg in de zwangerschap doet, en nog bijna niemand het weet dat je zwanger bent, moet je een goeie verstopplek afspreken. Zo werden mijn flessen bij mijn ouders opgehaald, zodat niemand in de buurt het kon opmerken.

Dit kun je dan doen tot 16 weken doen en dat het ik ook zeker vol gemaakt.

Tip: Zorg dat je de flessen goed neerzet in het krat, en het krat stevig vastzet in de auto, mocht je het moeten vervoeren. Ik ging een keer ietwat te snel door de bocht. SPLASH! Daar vloog de pis door de auto en ving mijn achterbank dit op. SHITZOOI! (Of piszooi in dit geval) Ik heb geprobeerd het goed schoon te maken, maar wist niet heel goed hoe. Ik heb dit bij de verkoop van de auto niet vermeld…

Zoals ik in de vorige blog vermeld heb, gaat het deze blog over de bekendmaking van het geslacht. Guus en ik wilden ontzettend graag weten of we een jongetje of meisje zouden kunnen verwachten. Dat leek ons gewoon makkelijk en ook heel erg leuk. Wij vonden de verrassing al groot genoeg als ons kindje geboren zou worden!

Als je aan iemand vraagt of ze willen weten wat het wordt, dan wordt er nooit over voorkeuren gepraat. De meesten zeggen: ‘Het maakt me echt totaal niet uit wat het wordt, als het maar gezond is! Ja, natuurlijk wil je dat je kindje gezond is!’ Dat lijkt me nogal logisch. Niet perse nodig om dat er bij te zeggen, denk ik. Wie wil er nou niet dat je kindje volledig gezond is, toch?

Ik kan me niet voorstellen dat er niemand is die een (lichte) voorkeur heeft voor een jongen of een meisje. Er zijn er vast zat die ook geen voorkeur hebben hoor, dat zal echt wel, maar heus niet iedereen.

Nou, ik gooi ‘m er maar in: Ik had wel een voorkeur. Eerder wilde ik altijd heel graag een jongetje. Ik heb bij een BSO (buitenschoolse opvang) gewerkt, wat FANTASTISCH was, en daar vond ik het heerlijk om met de jongens te ravotten. Ik bedacht vaak grappige, maar ook wel debiele, buitenspelletjes, en de jongens vonden dat altijd super leuk. Ze deden dan ook altijd zo leuk mee! Dus ik wist het zeker: Ik wil later een jongen. Maar aan het begin van de zwangerschap werd dat helemaal anders. Ik wilde ineens zooo graag een meisje! Het komt denk ik ook omdat ik zelf twee zusjes heb, mijn moeder ook twee zusjes heeft en mijn vader ook een zus heeft. Veel meiden in de familie. Ineens zag mezelf niet echt met een jongetje voor me. Ik zag mezelf alleen maar met een meisje voor me. Ik was in de winkels al bij de meisjeskleding aan het kijken. Die rokjes, jurkjes en die haarbandjes, hoe gaaf! Eerlijk gezegd is de collectie aan kleding voor meiden ook wel wat leuker dan die voor de jongens.

Ik hoor van veel vrouwen dat ze voelen dat het een jongen of een meisje wordt. Dat had ik totaal niet Het zou een pure gok zijn en als dat dan moest, dan gokte ik op een meisje.

Zo rond de 16 weken hadden we weer een echo. Dat zijn zulke leuke momenten. Je ziet je kindje daar dan bewegen en tot die tijd voel je nog niks. Heel onwerkelijk dus allemaal nog! Toen de verloskundige bezig was en had verteld dat het er allemaal goed uit zag,vvroeg ik of ze al kon zien wat het zou worden. Officieel hoor je dat pas bij de 20 weken echo, maar hey, ik kon het proberen! Ze moest even zoeken en toen gaf ze het verlossende woord: ‘Het wordt zeer waarschijnlijk een jongetje.’ Guus keek mij aan en wist genoeg. Ik was stil. Guus vulde gelukkig de stilte in de ruimte.

Die tekst die ik er ook bij heb gezet, hahahaha! Ik heb dat helemaal niet weer gezien. Ik heb een leuk boekje gekregen van Guus waar we alle foto's van de echo's in kunnen plakken. Vet leuk! Wel echt een rare tekst erbij... ;)

We liepen de praktijk uit en daar kwamen de tranen. Een jongetje… Een jongetje… Omg, wat moest ik er mee (@Kees: Nu ben ik HELEMAAL SUPER BLIJ met een jongetje. En al helemaal dat jij dat lieve kleine jongetje bent, want je bent helemaal perfect. Hormonen en verwachtingen zijn geen goeie combi samen. Dikke. Vette. Sorry! Kusje van je moeder).

Ook Guus moest het even laten bezinken. Hij had ook een lichte voorkeur voor een meisje, maar Ik kwam thuis en ging huilend op de bank zitten. Als ik daar nu aan terugdenk was ik echt zo’n ontzettende aansteller. Jezus! Maar toen voelde ik me echt intens verdrietig. Guus kon er niks mee en werd boos op mij. Terecht hoor! Hij moest eigenlijk snel weer door omdat hij moest werken, en ging boos weg. Later appte hij mij wel hoe het ging en dat hij niet zo boos weg moest gaan.

Toen Guus na zijn werk thuis kwam, was ik nog steeds die dramaqueen. Aangezien ik helemaal in zak en as zat en Guus niet wist wat hij met mij moest, besloten we mijn moeder te bellen om het geslacht vast te vertellen. Ik belde mijn moeder op, in tranen en een trillende stem: ‘Hoi mam (snik snik).’ Mama: ‘Wat is er?!’ Helemaal ongerust natuurlijk. Ik zei haar dat ze moest komen omdat ik haar iets wilde vertellen wat niet aan de telefoon kon. E kwam er gelijk aan. Eenmaal binnen zei ik: ‘Het wordt waarschijnlijk een jongetje!’ Mama: ‘Oh… Huh, is dat het? Ik dacht dat er iets ergs was gebeurd!’ Ze vond dat ik raar deed. Snap ik, haha!

Ook mam wist niet wat ze met me aan moest. Zij is ook geen jongens gewend, en het het stiekem ook over prinsessenjurken, maar ze vond het bericht dat echt een jongetje zou worden hartstikke leuk!

Om me op te vrolijken nam ze me mee naar de Prénatal. Ik was namelijk vet teleurgesteld omdat ze voor jongens bijna geen leuke kleren hadden en voor meisjes wel. Eenmaal in de Prénatal konden we niets leuks vinden voor jongens. Had vast niets met mijn stemming te maken, ahum… Dat opvrolijken was dus mislukt.

Nu ik dit aan het typen ben, schaam ik me vet erg voor hoe ik me heb gedragen. Ik heb nu zo’n mooi kereltje! Maar op dat moment was ik ook gewoon echt niet mezelf en kon ik niet helder denken. Ik reageer blijkbaar nogal heftig op die hormonen, en ik sliep vet slecht. Daar vertel ik in een andere blog nog over.

Een paar weken later hadden we de 20 weken echo en alles bleek in orde te zijn. Zo fijn! Ik was toch wel zenuwachtig hoor. Daar werd bevestigd dat het een jongen werd. Ik was er al wel wat meer aan gewend, maar toch hoopte ik ergens nog steeds dat de verloskundige het niet goed had gezien.

We hadden die avond de gezinnen en opa en oma uitgenodigd om te laten weten wat het geslacht zou worden. Dat deden we door kleine cakejes te vullen met blauw spul. Heel leuk en iedereen enthousiast. Mijn enthousiasme kwam pas een stuk later (ondankbaar kreng he, echt erg!).


Even tussendoor: Hier schopt Kees me eventjes... Wel leuk, ik voelde Kees vanaf een week of 17-18. Dat was zo'n grappig gevoel. Alsof je iets in je darmen voelt, maar dan lichter en zachter ofzo. Ik weet niet hoe ik het uit moet leggen. Ik belde gelijk Guus en appte gelijk met familie hierover. Bijzondere momentjes zijn dat!


Aan de buitenwereld liet ik ook eerlijk weten dat ik liever een meisje wilde, maar dat ik nu wel gewend was aan het idee. Mensen keken daar heel erg van op, dat ik dat zo zei. Toch iets te eerlijk denk ik. Ik kreeg dan reacties van: ‘Nou, als het maar gezond is toch, het geslacht maakt niet uit! Je kunt toch niet zeggen dat je een meisje wilt?! Dat kan echt niet!’ Maar ook reacties zoals: ‘Dus je vindt mijn jongens ook niet leuk?’ Dat was totaal niet wat ik ermee wilde zeggen. Ik zag mezelf gewoon echt met een meisje voor me. Ik heb niets gezegd over dat ik andere jongetjes dan niet leuk vindt. Mensen betrekken het dan ineens heel snel op hunzelf. Dat was nooit mijn intentie.

En ook voor mensen die heel veel moeite moeten doen om zwanger te raken, of bij wie het niet lukt, kan het heel ondankbaar overkomen. Het is nooit mijn intentie geweest iemand te kwetsen, echt NOOIT! Ik was me juist heel erg bewust van het feit dat ik gezegend ben dat ik zwanger mocht worden en ook dat de 20 weken echo er zo goed uit zag. En het is ook niet zo dat als ik liever een meisje wil dat ik dan alle jongens op de wereld haat ofzo. Helemaal niet! En ook niet dat ik er anderen mee wilde kwetsen. Ik had dit dus beter wat meer voor me kunnen houden… Net als het feit dat ik zwanger zijn echt niet altijd zo leuk vond. Iedereen beleeft en denkt toch op zijn/haar eigen manier? Later zei ik dus heel vaak dat het gewoon goed ging en praatte ik er veelal positief over tegen anderen. Dan kon ik in elk geval geen rotopmerkingen krijgen en dat mijn eigen gevoel de kop in werd gedrukt.

Ik heb daarna alleen tegen mijn vriendinnen en directe familie nog eerlijk de dingen benoemd. Die kennen mij goed en weten dat ik juist altijd rekening met iedereen wil houden.

Uiteindelijk wende ik steeds meer aan het idee dat er een lief klein jongetje in mijn buik groeide. Zelf had ik allerlei leuke dingen voor een vet stoere babykamer weten te scoren. Dat was vet leuk om mee bezig te zijn.

Guus had al wat leuke kleren op internet gekocht en mij ermee verrast, zodat ik kon zien dat er wel degelijk stoere jongenskleding is. Lief hè?

Hoe de verdere voorbereidingen verliepen en de rest van de zwangerschap lees je in de volgende blog!



792 keer bekeken3 reacties

© 2023 by NOMAD ON THE ROAD. Proudly created with Wix.com