• Rosan Nijhof

Ziekenhuisopname ter observatie

Na 4 maanden nauwelijks slaap te hebben gehad en veelal te maken hebben gehad met gehuil de hele tijd, trokken we het niet meer. Ik had een meid die ik ken gevraagd eens langs te komen. Ze werkt in het ziekenhuis op de kinderafdeling en heeft ervaring met onrustige baby’s. Toen ik vertelde wat de klachten zijn, ze even mee kwam kijken en alles aanhoorde, gaf ze als advies dat ze het echt niet gek vond als hij een week ter observatie langs zou komen. Ze zei: ‘Als ik zie hoeveel moeite jullie al doen met alleen de voeding, dat is al een hele dagtaak…’ Ze gaf aan dat sommige baby’s een reset nodig hebben. Dat er soms niets gevonden wordt, maar door de andere omgeving en ritme etc. uit de negatieve spiraal kunnen komen.

Als je daar kwam, dan nemen zij de zorg even helemaal over en beginnen ze weer bij 0. Dus bijvoorbeeld ook normale voeding, zonder van alles erbij door. Ouders durven dit vaak niet aan, maar in het ziekenhuis zijn zij verantwoordelijk en kunnen ze goed observeren wat er gebeurt als je bepaalde dingen weglaat. Dat leek me wel heel erg fijn, als iemand hierin mee zou kijken. Daarbij krijg je als ouder echt even de rust en mag je ook een of twee dagen helemaal niet komen. De ouders kunnen dan thuis echt even bijtanken. Hier ging het mij dan weer helemaal niet om. Ik had echt zoiets van: ‘Ik heb gekozen voor een kindje, dan moet ik niet zeuren!’ Het ging mij er voornamelijk om dat ik niet meer wilde dat Kees zoveel last van ‘geen idee wat’!


Die dag besprak ik met Guus wat ze gezegd had. Het ging ineens die avond best goed, zul je altijd zien, dus dachten we: Ach het is waarschijnlijk toch niet nodig. Een dag later was het weer precies zoals daarvoor: K. U. T. We besloten toen toch maar voor een opname te gaan. We belden in de avond naar Winterswijk. Helaas konden we daar niet terecht, omdat we al onder behandeling van Enschede stonden. Dan zou er eerst overleg plaats moeten vinden etc. etc. Dus toen besloten we toch maar Enschede te bellen. We kregen te horen dat we opnieuw konden bellen de volgende ochtend en dat we dan iemand van de afdeling konden spreken. Ik kreeg een meneer aan de lijn die naar ons luisterde en aangaf dat ze bij heel veel kindjes niets kunnen vinden, maar dat een paar dagen observatie in het ziekenhuis soms wel heel goed werkt bij baby’tjes. Wel gaf hij duidelijk aan dat het dus kan zijn dat ze niets vinden en dat het thuis ook niet altijd beter gaat. Toch besloten we wel te gaan.


We hadden in de avond al wel veel in de tas gepakt en die ochtend deden we de overige dingen er nog bij in. Het voelde heel gek om de tas te pakken en Kees in de auto mee te nemen richting het ziekenhuis, wetende dat je hem die avond niet mee terug neemt.


Dag 1

Eenmaal in het ziekenhuis kregen we uitleg over hoe de komende 5-7 dagen eruit zouden komen te zien. Een verpleegkundige en de pedagogisch medewerker vertelden ons hierover. We konden al onze vragen stellen en ik kon mijn tranen even laten gaan. Kees zat toen bij mij op schoot en ik voelde me steeds zo schuldig tegenover hem. Schuldig over dat hij nu hier is, dat hij pijn heeft en ik steeds niet kan helpen, dat ik hem heel vaak ‘irritant’ vond (door dat gehuil enzo) en dat ik zo zit te huilen in zijn bijzijn.


Eigenlijk gingen ze daar de eerste twee dagen in het ritme mee die wij voor hem hadden. De voedingen bleven hetzelfde en dat zou ook zo blijven. In dit ziekenhuis brachten ze dit dus niet terug naar de basis. Dat vond ik zelf eigenlijk wel jammer, want daar was ik juist wel nieuwsgierig naar. Hoe Kees dan zou reageren en wat wel of niet nodig was. Maar goed, elk ziekenhuis werkt natuurlijk op een andere manier.

(Zie hier: iemand die lacht als een oververmoeide boer met kiespijn, zich schuldig voelend over de hele situatie maar die toch een 'leuke' foto naar het thuisfront wil sturen... En eentje van Kees die daar het eerste flesje kreeg. Zo vermoeid vind ik hem eruit zien. Viel me eigenlijk toen nooit echt op)


Guus en ik zijn die dag de hele dag gebleven en hebben alle zorg over Kees zelf uitgevoerd, zonder dat er iemand bij was. Er hangt een soort babyfoon achtig iets bij het bedje en als dat af gaat dan horen ze dat en dan roepen ze je. Dan konden we dus naar Kees toe om hem te voeden of troosten o.i.d.

Er lag een formulier op de kamer en daar konden we op bijhouden hoeveel tijd Kees sliep, at, wakker was en huilde. Dit moesten we dus bijhouden.

Toen alles een beetje duidelijk was, belden we met onze ouders. Die waren natuurlijk ook heel benieuwd hoe het ging. Toen Guus met zijn moeder belde, werd hij ook wel even emotioneel. Hij maakte toen maar even een dom geintje om zichzelf er weer een beetje bovenop te helpen.


Guus is tussendoor nog even gauw naar huis gegaan om de vergeten spullen mee te nemen. Hij nam ook wat te eten mee voor ons voor tussen de middag. Ik zat zelf maar een beetje in die ouderkamer te wachten tot Kees zich meldde.

In de wakkertijd van Kees mochten we in de speelkamer en rondwandelen. In de middag gingen we naar de speelkamer. Kees ging toen daar in die grote speelbox ineens voor het eerst schaterlachen. Dat was zo lief! Toen wilde ik eigenlijk de spullen pakken en hem weer meenemen naar huis…

In de middag kwam ook nog even de kinderfysio langs. Ze voelde dat hij een korte spier had in de nek. Daar zou wat onrust vandaan kunnen komen. Kees leek het ook niet fijn te vinden toen ze eraan zat. Dat zou dus meegenomen worden in zijn dossier.

In de avond gingen we een rondje wandelen. Toen de verpleegkundige vroeg of we de tuin mooi vonden om in te wandelen, zeiden we dat we een rondje door de stad waren gegaan. Hij slikte even. Dat was namelijk niet de bedoeling. We moesten in de tuin van het ziekenhuis blijven, in verband met de verzekering enzo. Wij begonnen te lachen, want we hadden het onszelf geprobeerd gezellig te maken.


Het was heel naar om hem uiteindelijk zelf in bed te moeten doen. Het liefst was ik voor die tijd weggegaan. Het voelde zo verrot om hem daar achter te laten.

Om 20.30u vroegen we of het oké was dat we weg gingen. ‘Tuurlijk mogen jullie gaan!’ Zei een verpleegkundige.

We waren écht helemaal gesloopt. Het was zo’n emotionele dag en tevens ook zo’n lange dag.


We hadden ook andere verwachtingen. We dachten dat ze de zorg in het begin wat meer over zouden nemen i.v.m. de observatie. Uiteindelijk hebben we alles zelf gedaan en had ik totaal niet het idee dat ze mijn kind ook maar iets ‘gezien’ hadden. Ik had verwacht dat ze ons zouden observeren, dingen eventueel over zouden nemen, maar dat was dus totaal niet zo. Het is dan ook heel vervelend om te vragen of je weg mag. Het voelt al zo rot dat je daar bent omdat je de zorg zelf niet aan kunt. Moet je ook nog zelf vragen of je weg mag. Dan lijkt het al helemaal alsof we niks om hem geven. Voor je eigen gevoel dan he… We waren namelijk kapot. Het was zo emotioneel en we hadden zo veel nadenkwerk die dag.

Toen we om 21.00u bij mijn ouders waren om nog wat te eten, bespraken we dit en was mijn voornemen dit ook aan te geven morgen bij het ziekenhuispersoneel.

Maar eerst maar eens naar huis voor een nachtje doorslapen! Tijdens het eten moesten Guus en ik echt ons best doen de ogen open te houden en nog wat zinnigs uit te kramen.


Ondanks de vermoeidheid duurde het wel even voor ik in slaap viel, want ik dacht alleen maar: ‘Hoe zou het nu met Kees gaan? Hoe vaak zou hij wakker worden? Laten ze hem dan niet te lang huilen daar in z’n eentje in een vreemd bed?’ Ik voelde me als moeder ook echt gefaald. Wie doet haar kind dit nou aan?! Maar uiteindelijk wist ik dat het voor een goed doel was. Ik was zo onwijs moe, dat ik toch prima heb geslapen die nacht.



Nu ik dit typ denk ik echt: Wow, dat we hem daar hebben kunnen achterlaten? Ik pink een traantje weg. Ik kan me dit nu helemaal niet meer voorstellen eigenlijk. Ik merk aan dit verhaal ook echt dat we in zo’n totaal andere periode leefden. Maar ook dat de moederliefde echt nog lang niet zo sterk was zoals dat nu voelt. Het was overleven. Dat klinkt misschien overdreven, toch was het wel zo voor mijn gevoel. Even een klein besef momentje dit wel.


Dag 2

We hadden afgesproken om rond 8.30 weer in het ziekenhuis te zijn. Eenmaal aangekomen op de afdeling hoorden we Kees al van een afstandje kreunen en steunen. We wísten gewoon zeker dat hij het was. Toen dacht ik ook al direct: Oh zielig, ligt hij daar alleen te steunen in dat kamertje in de box. Ff een tandje extra op dat loopje waren we vlot in zijn kamer. Eenmaal daar aangekomen was hij vet hard aan het lachen daar in zijn eentje in die box. Haha, zo geinig was dat!

Kees had eigenlijk goed geslapen die nacht. Hij was van 2.00-2.30 heel hard aan het huilen geweest. Ze hebben hem getroost en heeft toen van 2.30 tot 6.30 geslapen. WALHALLA! Ik wist niet wat ik hoorde. Ik was heel blij, want ik gunde hem zo dat hij wat meer rust zou krijgen!


Als we daar waren dan zorgden wij gewoon voor Kees. Als hij dan sliep, dan konden we daar wat lezen oid. We maakten de poedertjes zoals we altijd deden en zetten die dan klaar voor de avond/ochtend, zodat de verpleegkundigen die konden gebruiken als wij er niet waren.


Die dag kregen we een gesprek met een medisch maatschappelijk werkster. Die stelde dan allerlei vragen over allerlei zaken zoals de financiële situatie, of we bekend zijn met psychische problemen etc etc. Wel goed dat ze dit allemaal checken. Uiteindelijk vond ze ons liefdevolle ouders en zag ze geen reden voor een vervolg.

Ook moesten we een hele lange vragenlijst invullen over Kees en ook over de zorg daar. Toen de pedagogisch medewerker en verpleegkundige langskwamen om die op te halen en om bij te praten, vertelde ik over hoe ik de dag ervoor heb ervaren. Ik vertelde dat het fijn zou zijn als zij wat meer ‘the lead’ zouden nemen. Dat wij als ouders niet goed wisten wat er van ons verwacht wordt. Het voelt al heel erg alsof je je kind in de steek laat. Dan is het fijn dat zij wat meer kaders aan ons geven en zeggen: ‘Tot dan en dan zijn jullie hier…’ Je wilt namelijk als ouder liever niet zelf bedenken dat je weg wilt gaan, want dat is heel gekkig ofzo. Ze snapten wat we bedoelden en gaven aan dat ze het inderdaad die dag onwijs druk hadden en te weinig tijd aan Kees hebben geschonken. Dat ze zagen dat wij er waren en zich daardoor voor patiënten inzetten waar de vader of moeder niet bij was. Dat snapte ik ook helemaal hoor, maar toch fijn dat ze zich excuseerden. Ze gaven aan dat ze graag wilden dat we in de middag even naar huis gingen, dat we dan bijvoorbeeld in de avond nog even konden komen en dan de volgende middag om 12.00u pas weer hoefden te komen. Dat was even fijn.


Eind van de ochtend kwamen de ouders van Guus en mijn moeder even langs om te knuffelen met Kees. Dat kon mooi in die tuin waar we mochten lopen ;). Nadat we Kees in de middag in bed hadden gedaan zijn we naar huis gereden. Rond 18.00u kwamen we weer terug en hebben we Kees in bad en in bed gedaan.

Na de tijd liepen we terug, door de stad, naar de auto. Die stond een heel eind verderop geparkeerd, want het parkeren in Enschede is echt heel duur.

We liepen over de oude markt en ik zei tegen Guus: ‘Zullen we even wat gaan drinken?’ Guus: ‘Is dat niet heel raar om nu te doen?’ Ik: ‘Ja klopt. Is ook raar, maar laten we dat maar even doen.’ We zijn op het terras gaan zitten met een biertje en bitterballen en hebben nagepraat over de dag. Het voelde aan de ene kant heel raar, want: Hallo?! Je hebt net je kind achtergelaten in het ziekenhuis! Die ligt daar zielig in zijn eentje bij allemaal vreemden. En wat doen jullie?! Op het terras een biertje drinken?! Schaam je! Toch was het wel fijn dat we dit even hebben gedaan. Het was fijn om de dag en de afgelopen tijd met elkaar te ‘evalueren’ zeg maar. Echt even samen stil te staan bij de situatie.


Dag 3

Die nacht konden we dus ook echt weer even heel goed bijslapen. De volgende ochtend belde ik even naar het ziekenhuis omdat ik graag wilde weten hoe het was gegaan en kon niet wachten tot 12.00u, haha! Wat bleek? Kees had de HELE NACHT DOORGESLAPEN tot 6.15/6.30!!! Mijn oren klapperden en viel keihard naast mijn bed. Haha, nee geintje, maar ik wist niet wat ik hoorde. Yes, lekker klein pikkie! Je kunt het wel!


Die dag ging eigenlijk heel lekker. Kees zat in een heel fijn ritme met slaaptijden en wakkertijden en helemaal niet veel huilen. Zo fijn! Ik had ook het idee dat hij echt minder last/pijn had dan thuis. Blij dat we deze beslissing gemaakt hadden! Hij zag er ook ineens veel fitter uit in zijn koppie. Mijn zusje kwam die dag langs, en ook zij merkte op dat zijn ogen wat groter waren. Hij was gewoon echt veel meer uitgeslapen zeg maar.

Mijn zusje had trouwens allemaal lieve dingetjes meegenomen voor Kees, waaronder zo’n heliumballon. Kees vond die geweldig!

We kregen te horen dat we bij Kees op de kamer konden komen slapen als we dat wilden. Ik was trouwens alleen deze dag, want Guus moest werken. Ik besprak het telefonisch met Guus. Guus appte en belde steeds tussendoor als hij er ook maar even tijd voor had. Lastig in zulke situaties als je moet werken terwijl je hoofd er niet echt naar staat.

We vonden het heel spannend om te blijven slapen. Straks ging het helemaal niet goed als we erbij waren. Dan kreeg je direct weer die negatieve spiraal. Aan de andere kant zat hij nu in een mooi ritme en voelde het ook wel oké om het te gaan proberen. Mocht het drama worden, dan had je altijd iemand om op terug te vallen namelijk.

Ik ben naar huis gegaan en Guus en ik pakten onze spullen in. We hebben toen bij de ouders van Guus gegeten. Na het eten zijn we richting het ziekenhuis gegaan zodat we nog even met Kees konden spelen en hem daarna de avondfles konden geven. Guus ging daarna een wedstrijd voetballen. Hij wilde dat eigenlijk niet, maar ik vond het belangrijk dat hij ook even stoom afblies, dus eiste (een soort van) dat hij gewoon met de voetbal mee ging.

Toen ik in de ouderkamer zat te wachten totdat het eindelijk 22.00u was, kwam er een vader binnen gelopen. Zijn dochter was die dag opgenomen, omdat ze een ernstig ongeluk had gehad. Ze had waarschijnlijk hersenschade opgelopen. Het was zo’n erg en heftig verhaal wat hij vertelde. Ik schaamde me toen een soort van. Ik zat daar omdat mijn baby zo onrustig is en zijn dochter was aan het vechten voor haar leven. Wat zeurde ik dan?! Ik kon ook wel weer gelijk bedenken dat wij er ook niet zo maar zijn. Aan de andere kant besef je wel hoe dankbaar je mag zijn met een gezond kindje…


Om 22.00u hebben we de laatste voeding gegeven en toen zijn we zelf ook in bed gekropen. Ik heb echt elk uur van de klok gezien. Toch wel wat zenuwachtig denk ik.


Dag 4

De volgende dag had Kees echt heel goed geslapen. Aan een stuk door tot 6.00u, toen hebben we hem even een speentje gegeven en sliep hij nog tot 7.00u.

Wat goed he?! En wat een goeie ervaring ook voor Guus en mij. Helemaal blij knuffelden we elkaar en hem terwijl hij lekker de fles aan het drinken was.

Daarna moest ik trouwens vet nodig naar de wc. Ik was alleen vergeten de deur dicht te doen. Dus ik had net de broek op de enkels en toen kwam de verpleegster langs om even te kijken hoe het ging. Je kunt je bedenken hoe awkward zij en ik elkaar aankeken ;)

De rest van de ochtend waren we weer veel bij Kees in afwisseling met de ouderkamer als hij sliep. In de middag moesten we naar huis, want we hadden in deze periode ook nog even een nieuw huis gekocht en moesten ons eigen huis in de verkoop doen. Alles moest thuis dus opgeruimd en schoongemaakt worden. Er zou namelijk iemand langskomen voor het maken van de foto’s. Dus: keiharde muziek op (Bizzey, bubblingmuziek en carnavalsknallers) en verstand op 0. Dit was eigenlijk best even fijn. Echt even niet denken aan alle dingen/emoties die spelen op het moment.

Ik had trouwens ook gelijk een hemeltje besteld voor om het bedje van Kees. In het ziekenhuis had hij ook een gordijntje om zich heen. Misschien voelde het voor hem veilig en was het fijn om weinig prikkels te hebben, dus Guus zette dat ook vast op voor de volgende dag. Als het voor ons dan goed voelde, dan kon Kees de dag daarna namelijk mee naar huis.

Gedurende de week hadden we best wat gesprekken gehad enzo, dus we zagen het wel zitten dat hij mee naar huis zou gaan. Toch was het ook wel heel spannend en waren we ook wel heel onzeker over het feit dat Kees weer in dat bedje zou slapen de volgende dag. Dat klinkt gek, daar ben ik me heel bewust van, maar het was zo’n roerig tijd toen, dat we heel bang waren dat hij weer zou vervallen in zijn oude gedrag…

Toen het thuis een beetje op orde was gingen we terug naar het ziekenhuis. We hadden onze eigen kussens even meegenomen, want die in het ziekenhuis sliepen voor geen meter. Dus wij met die kussens en allemaal dingen te vreten onder de arm door de stad richting het ziekenhuis. Hebben jullie ook de neiging om allemaal lekker eten te kopen als je naar het ziekenhuis moet? Nou, ik wel ben ik onderhand achter…

Kees was schattig aan het spelen in de speelkamer met de pedagogisch medewerker. Daar werd ons ook gezegd dat de kinderfysio nog een keer langs kwam om te kijken naar zijn nek. Daar zat namelijk een bobbel en ondertussen had Kees een voorkeurshouding ontwikkeld. De eerste keer was hij steeds boos op die vrouw, ze kwam toen ook op een lastig moment, maar nu ging dat heel goed! Haar advies was wel om thuis verder te gaan met fysiotherapie om zo te werken aan een goeie houding. Met fysiotherapie zou het helemaal goedkomen en verder waren er geen bijzonderheden.


De rest van de dag ging voorspoedig. Om 22.00u weer de laatste fles en toen zijn we naar bed gegaan. Wederom had Kees het goed gedaan! Om 5.30u moest hij een tijdje huilen, maar hij viel uiteindelijk wel weer in slaap tot 6.45u. We waren zo trots en blij.


Dag 5

De dag begon weer met een flesje en een open wc deur waarbij dit keer Guus aan de beurt was. Weer super awkward. Alsof we het expres deden ofzo ;)

We evalueerden de nacht met de verpleegster en uiteindelijk zouden we in de middag het eindgesprek hebben, zou de kinderarts nog even langskomen en dan konden we gaan.

Dus in de tussentijd ben ik gauw de stad in gelopen om een cadeautje te regelen. Ik had een theedoosje gekocht met wat vakjes gevuld met chocola en wat vakjes met theezakjes. Ik had erop een kaartje gemaakt met: Eerste Hulp Bij Onrustige Kees / Onzekere ouders. Vond het wel zo netjes om ze wat leuks te geven na alle goede zorgen.

Uiteindelijk hadden we het eindgesprek met ons aanspreekpunt/de verzorger van Kees. Hij gaf aan dat we heel leuk met Kees omgingen en dat we zeer capabele ouders zijn (gelukkig) en dat we niet onzeker hoeven zijn over ons eigen kunnen. Dat hij hoopte dat dit een mooie reset was voor Kees. Ze zouden ons de week erna nog even contacten om te horen hoe het thuis gaat en dan konden we eventuele vragen ook nog stellen. Hij gaf nog als tip mee dat wanneer we naar huis zouden rijden het dan handig is om Kees wakker te houden, omdat baby’s na een hazenslaapje vaak wakker worden en niet meer gaan slapen. Ze kunnen dan weer oververmoeid raken (vast niet na een keertje, maar het was nog wel een goeie tip om mee te nemen).

Ietsje later kwam de kinderarts. De kinderarts zei nog dat we voor de eczeem van Kees hydrocortison konden gaan gebruiken. Ze vond dat hij veel eczeem had en dacht dat dit ook onrust kon geven. Ik heb zelf ook al mijn hele leven eczeem, de ene keer meer dan de andere keer, dus ik weet precies hoe en wat. Alleen ben ik niet erg fan van hormoonzalf, al helemaal niet zo jong. Maar de verzekerde mij dat die zalf voor Kees goed zou helpen en echt geen kwaad kon. Verder geen bijzonderheden en we konden naar huis.

Eenmaal thuis aangekomen werd ik emotioneel. Ik was heel blij Kees thuis te hebben, maar was ook bang voor wat zou komen. We moesten hem zo’n beetje direct in bed doen en dat vond ik echt heel erg spannend. Als hij niet zou gaan slapen dan zou ik direct weer helemaal hoog in de stress zitten namelijk. En kindjes zullen zoiets vast aanvoelen, dus je probeert het dan te onderdrukken, maar dat lukt natuurlijk niet goed.

We deden het vaste ritueel en Kees ging rustig liggen en viel redelijk snel in slaap. Het ging goed! Samen hupten we een klein vreugdedansje in de kamer. Met nadruk op klein, want je wil niet de goden verzoeken. Ook bleven we steeds met een schuin oog op de babyfoon kijken. Knippert hij? Hoorde jij iets?

Maar het ging GOED! Na een tijdje werd hij wakker en hebben Guus en ik thuis lekker met Kees geknuffeld en gespeeld. Na een tijdje bracht Guus hem naar bed. Kak, hij huilt. Logisch dat een baby huilt. Toch hadden wij lichtelijke paniek. Weinig vertrouwen he? Uiteindelijk werd het stil en sliep hij echt heel lang. Zo fijn!

Ondertussen kregen we ook zo veel lieve attenties van iedereen. Opa en oma kwamen langs met een taartje, zwager en schoonzus met eten, mijn vriendinnen hadden lieve kaartjes en lieve cadeautjes gegeven. Echt zo fijn om lieve mensen om je heen te hebben die je steunen. Dat is mega belangrijk.


Al met al was het echt wel een hele heftige week. Het aller heftigste was het wel om de beslissing te maken om het ziekenhuis te bellen met de mededeling dat we het thuis niet meer aankunnen en hem willen laten opnemen. Dat voelde ergens zo niet goed. Je voelt je gefaald als moeder, als vrouw, als mens. Aan de andere kant trokken we het gewoon niet meer. Kees was zo veel aan het huilen, we hadden bijna geen slaap en Kees ook niet. Het was geen doen. Kees had veel ongemakken: De bobbel in de nek, tongriempje (dat was toen al verholpen), veel eczeem, onwijze darmkrampen, reflux, oververmoeid, vaak ziek/koorts, heel sneu.

Ik ben blij dat we de keuze hadden gemaakt en ervoor zijn gegaan. Dat we het aan hebben gedurfd en ons kwetsbaar hebben opgesteld.


We waren tevreden over het handelen van het ziekenhuis. Als ik het over moest doen dan was ik misschien toch liever naar Winterswijk gegaan. Daar hadden ze net een iets andere aanpak. Daar beginnen ze weer helemaal op 0, wat ik begreep, dus helemaal normale voeding (zonder verdikkingsmiddel etc. etc.). Je mag als ouder de eerste dagen er niet zijn of alleen op afgesproken tijden waarop je kindje wakker is. Dat soort dingen. Iets gestructureerder en meer begeleiding. Zo klonk het in elk geval. Ik heb er dus geen ervaring mee, want we zijn alleen in Enschede geweest. Uiteraard zijn we de medewerkers uit Enschede ook heel dankbaar voor de goeie zorgen.


Uiteindelijk verviel Kees wel weer redelijk terug in zijn oude gedrag helaas. Zo erg als daar voor was het gelukkig niet geloof ik, maar de ongemakken kwamen weer en hij werd echt wel weer heel onrustig. Toch was het goed dat we de week gedaan hebben. We hebben ervaren dat Kees het ook anders kan en we werden door veel mensen daar aangemoedigd in onze zorg voor Kees en de manier dat we het aanpakken. Ondanks heus nog wel onzekerheid, konden we wel steeds daar op terugvallen.

Ja, na de tijd heb ik nog van alles geprobeerd. Zelfs dingen als Readings op afstand en andere alternatieve hulp. Je wil je kindje zo graag helpen. Soms sloeg ik hierin ook wel door als ik er nu op terug kijk. Maar het is je eerste kindje en je hebt geen idee.

Het roze wolk gebeuren kennen wij in elk geval niet. Gelukkig was het met ongeveer 10 maanden over. We denken zelf dat hij vooral last had van zijn darmen en t/m ongeveer 7-8 maanden ook van de reflux.

Wat ons trouwens heel goed heeft geholpen zijn de slaapgidsen van Snuggles and Dreams. Je krijgt hiermee inzicht in het ritme van kindjes en de wakkertijden etc etc. Het was even hard werken om dit ritme erin te slaan (figuurlijk dan he ;) ), maar het heeft echt zo veel rust gebracht uiteindelijk! Nu nog steeds en hij is 16 maanden. Echt totaal geen problemen meer met slapen, zowel overdag als in de nacht. Zo fijn!


Het gaat nu retegoed met die kleine man en het is echt een heel leuk, lief en geinig jochie. @Kees: Ik ben onwijs trots op jou! Kusje van je moeder.


242 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Reflux