• Rosan Nijhof

Zwanger in Corona-tijd

Voorbereidingen

Rond week 24 werden de klossen, de rugsteun en de douchekruk geleverd. Weyo, heftig. Die douchekruk heb ik serieus best veel gebruikt. Ik had namelijk aardig wat last van de bekken, dus zittend douchen was wel relaxt. Ik had voor het douchen trouwens een speciale afspeellijst gemaakt: De douchelijst. Hierin had ik allerlei chille nummers gezet om lekker op de relaxen en mee te zingen. Daar zaten ook liedjes bij die ik speciaal voor het kleine babytje in de buik erin had gezet. Zo had ik bijvoorbeeld ‘Zij – Marco Borsato’ erin staan, en die had ik dan zo omgebogen zodat ik dit tegen Kees kon zingen. In plaats van ‘Zij’ zong ik dan ‘Jij’ en een zinnetje moest dan ook nog iets omgebogen worden. Ik zorgde dat dit dan iets van het zesde of zevende liedje was. Dan begon ik staand te douchen en kon ik de shampoo etc. doen en daarna gaan zitten, ogen dicht, en dan chillen op die liedjes. Als het liedje van Marco Borsato er dan op kwam, dan aaide ik over mijn buik en zong ik dit liedje voor hem. (@Kees: Sorry schat, ik weet dat het niet aan te horen was. Hopelijk is dit niet al te traumatisch geweest). Het voelde dan als een best intiem moment.

Aan het eind van de zwangerschap douchte ik zo’n beetje elke dag. Af en toe kwam Guus dan binnen lopen voor een vraag. Soms hoorde ik hem dan aan komen en dan kon ik doen alsof ik heel nonchalant op dat krukje zat. Helaas hoorde hem dus niet altijd mijn kant op komen. Je weet wel, de muziek keihard. Dan schaamde ik me intens als ik net in zo’n intiem moment aan het zingen was. Dan was ‘het oog’ dus andersom ;)

Guus en ik hadden trouwens ook een afspeellijst gemaakt met liedjes die we veel luisterden samen. Deze liedjes hadden allemaal te maken met ouders worden en hoe het is om een kindje te hebben etc. Dat was heel leuk om samen zo te luisteren en er op deze manier mee bezig te zijn.

De rugsteun heb ik amper gebruikt. Opzich was het wel heel handig geweest hoor, ook voor na de bevalling, maar dat ding was keihard. Een kussen erop hielp wel, maar toch zat het niet heel prettig. Guus daarentegen vond de rugsteun een prima uitvinding om zo in goeie positie te kunnen gamen. Ok.

Dan de klossen. We hebben een hele goeie poging gedaan om deze onder ons bed te krijgen, maar bij de dubbele pootjes paste het niet. We moesten de klossen dus vervangen voor bierkratten. Niet allemaal van onszelf hoor, hiervoor hadden we hulp ingeschakeld ;)

Het is heel gek als je bed ineens zo hoog staat. Wij hebben een boxspring. Dat werd dus letterlijk een boxSPRING. En geloof me: Met zo’n dikke buik en die dikke stalpoten eronder was dat niet altijd even gemakkelijk om erin te komen. Maar goed, alles voor de kraamverzorgsters. Die zijn namelijk hard nodig kan ik je zeggen!


Shootje

Tussendoor heeft de moeder van Guus ons nog op de foto gezet. Toch wel leuk voor later, van die foto's met een dikke buik. Ze zijn echt lekker spontaan geworden. Totaal niet geposeerd. Kijk:




En ik ga echt HELEMAAL COMPLEET stuk om deze. WHAHAHAHAHA! Geloof me, niet mijn idee:

Nou, genoeg gelachen.


Extra echo (echo echo echo)

Met eind 35 weken kreeg ik weer een echo, omdat Kees bij de vorige echo nog in een stuit lag. Zoals jullie in mijn vorige blog hebben kunnen lezen hebben we Moxa-therapie gedaan. Ik had niet het idee dat Kees in de tussentijd is gedraaid. Ik hoorde van andere meiden, die ook hun kindje in een stuit hadden liggen, dat je het echt wel heel goed voelt als ze uit zichzelf gaan draaien. Ik ging er dus eigenlijk al wel van uit dat we het bericht zouden krijgen dat Kees nog in stuit zou liggen.

En ja hoor, daar lag Kees nog steeds in zijn vertrouwde houding. Balen! En nu?

Guus en ik kregen de optie om een uitwendige versie uit te laten voeren. “Dit is het draaien van het kind met de handen aan de buitenkant van de buik van stuitligging naar hoofdligging” (https://deverloskundige.nl/uploads/deverloskundige.nl/knov_client_downloads/54/file/KNOV_bro_Uitwendige_versie_tekst_aanpassingen.pdf) Ik dacht er eigenlijk verder niet echt over na. Als dit een volgende stap is, dan doen we dat gewoon.

Via een collega had ik gehoord dat ze in Eindhoven het grootste slagingspercentage hebben. Na wat uitzoekwerk belden we naar Eindhoven met de vraag of we daar terecht konden. Dat kon! Een goeie week later konden we terecht.

We zijn wel verder gegaan met de Moxa-therapie. Je weet immers maar nooit!


Corona

En toen: Corona… Dat was zo gek! Ook als ik er nu aan terug denk. Een paar dagen/weken ervoor ging het er wel over, maar werd er ook wel wat lacherig over gedaan. Maar vanaf deze periode werd het echt serieus. Heel Nederland onzeker. Alles op slot. Overal op straat was het stil.

Ik wilde nog steeds elke avond wandelen, aangezien ik toch een soort van zo fit mogelijk wilde blijven. We hadden afgesproken met mijn zusje en haar vriend om een rondje te wandelen. Op 1,5 meter uiteraard. Alles was toen nog zo onzeker. Het was overal zo rustig. En als je mensen tegen kwam op straat, dan hield je echt wel minimaal 2 meter afstand van elkaar. Zo apart allemaal!

De supermarkten waren nog open en ik moest wat spullen kopen. Om te bakken, want dat heb ik in de laatste weken van de zwangerschap veel gedaan. Niet omdat ik bakken nou zo leuk vond, maar wel omdat ik het opeten van zo’n baksel leuk vond.

Ik was bij de Plus en kwam mijn vader tegen. Ik kuste hem en we waren wat aan het ouwehoeren. Ik liet hem nog een of twee keer in de winkel schrikken en ging terug naar huis.

Twee dagen later was mijn vader vet slecht te pas. Hij ging zelfs niet werken. Nou, ik kan je één ding vertellen: Als mijn vader niet gaat werken, dan is er iets goed mis!

Het ging met het uur slechter met pap. Hij zweette als een otter, wilde niets eten, voelde zich benauwd, liet alles lopen zeg maar en kreeg koorts. Eigenlijk alle symptomen van Corona.

In Nederland werd nog niet getest, in Duitsland wel. De praktijk van mijn vader zit in Duitsland en daarom kon mijn vader zich laten testen. Hij moest naar zo’n testlocatie rijden en in de auto blijven wachten. Daar werd dan de test op zijn dak neergelegd door iemand. Pap moest dan in de auto met die wattenstaafjes door zijn mond en het weer terugleggen op de auto. Uiteindelijk kwam de hulpverlener terug om de test op te halen en kon papa weer wegrijden. Rijden lukte hem toen trouwens nog, want even later kon hij amper nog iets.

Uit de test bleek dat hij Corona had. Mijn ouders waren de week ervoor naar Praag geweest met een collega van pap en haar man. Het bleek dat die vrouw ook Corona had. Zij moest echt opgenomen worden in het ziekenhuis en het was vet lang onzeker of zij het wel zou overleven. Haar gezondheid is al vaak op de proef gesteld, dus vandaar dat zij ook in de risicogroep zat.

Achteraf gezien heeft mijn moeder het zeer waarschijnlijk ook gehad, maar dan niet zo heftig als mijn vader.

Ik zorgde er samen met mijn zusjes, opa, oma, ooms en tantes voor dat mijn ouders boodschappen kregen, want zij moesten natuurlijk twee weken (nadat de klachten weg waren) in quarantaine. Mama had ook echt een dagtaak aan het verzorgen van mijn vader. Een keer hebben ze op het punt gestaan om naar het ziekenhuis te gaan. De koffers stonden al klaar. Alleen bleken ze daar dus weinig te kunnen doen. Mijn vader kon nog wel zelfstandig ademen, dus dan was het beter dat hij thuis bleef… De huisarts kwam meerdere malen langs, in een speciaal pak.

Het was vreselijk. Mijn vader is nooit ziek. Hij kon echt niets meer. In bed liggen was al te heftig zeg maar. Aangezien er geen medicatie is, was paracetamol het enige wat hij kon slikken. Dat was ook nodig voor de koorts. Hij heeft iets van 12 dagen koorts gehad, waarbij het iets van 8 dagen boven de 40 graden was (of meer).

Het enige wat wij konden doen was ondersteunen in de praktische zaken Contact was een absolute no-go. Heel naar dat je niet even kan knuffelen. Ook niet even met mama. Zij was super druk in de weer met washandjes voor verkoeling, bed verschonen, kopjes thee of melk, toch wat eten aanbieden, etc.

Guus en ik belden naar de GGD om te vragen hoe lang we geen contact mochten hebben met mijn vader. Ik vond het zo’n naar idee dat ik mijn kindje niet aan mijn ouders zou kunnen showen. Je hebt na zoiets intens echt je ouders wel nodig. We hoopten dus dat Kees nog even wilde blijven zitten.

Aangezien het Corona tijd was, en mijn vader besmet was, heb ik nog even voor de zekerheid gebeld met Eindhoven om te vragen of het door ging en of Guus mee mocht. De afspraak kon doorgaan mits wij geen klachten zouden hebben. Dat hadden we beide gelukkig niet, dus konden we die donderdag wel naar Eindhoven voor de draaipoging.

We wisten ook voor onszelf niet echt waar we goed aan deden. Feestjes werden wel of niet afgezegd. Die feestjes die niet werden afgezegd, ga je daar dan wel of niet naartoe? Boodschappen doen, wel of niet? Guus mocht absoluut geen Corona krijgen, want dan zou hij niet bij de bevalling mogen zijn.

Die zondag zou mijn babyshower zijn. Guus was hiervan op de hoogte. Wel of niet door laten gaan? Guus gunde mij super erg een babyshower, maar vond het eigenlijk niet verantwoord. De ene wilde het wel door laten gaan en de ander niet. Nou, toch maar besloten om het niet door te laten gaan. Of iedereen, of gewoon niet. Echt heel jammer, maar zo belangrijk is een babyshower nou ook weer niet. Gezondheid ging toen even boven alles. Zonde, maar goed.

Draaipoging

Anderen hadden tegen mij gezegd dat zo’n draaipoging zeer zou doen en naar zou zijn. Zelf had ik er niet echt veel over nagedacht. Eenmaal daar werd ik wel een beetje zenuwachtig. Ik wist toch niet echt wat me te wachten stond. Mocht je willen weten hoe zo’n versie gaat, vanaf minuut 1:45 zie je hoe een versie uit wordt gevoerd op een nep-buik.




We kwamen die donderdag aan en het was super rustig in dat ziekenhuis. Allerlei afzetlinten enzo i.v.m. Corona. Het leefde in Eindhoven veel meer dan bij ons in de buurt . We zagen buiten ook mensen met mondkapjes en het was daar nog veel rustiger op straat dan bij ons. Eindhoven was natuurlijk ook zwaar getroffen…

Ik moest eerst een ponsplaatje maken. Ik moest dan op een plek gaan staan voor een foto. Op het moment dat ik vroeg of ik zo goed stond werd natuurlijk de foto gemaakt. Een ponsplaatje met een hoofd van een of andere … verder, liepen we naar de juiste afdeling.

We mochten in de wachtruimte gaan zitten. Er zat verder niemand anders. Op een gegeven moment begon Guus uit het niets twee keer keihard te niezen. Natuurlijk, in Coronatijd. Hij werd helemaal rood en ongemakkelijk. Haha!

Na drie plasbeurten mochten we mee naar een kamer waar het allemaal zou gebeuren. Bleek dat ik een volle blaas moest hebben. Oké, mislukt.

Ik kreeg toen een infuus met medicatie zodat je baarmoeder ontspant en ik kreeg vocht toegediend. Ik moest iets van twee uur wachten tot de medicatie werkte.

Er werd een echo gemaakt om te kijken of Kees nog wel in een stuit lag, want ze zien ook weleens dat de kindjes toch ineens gedraaid zijn. Nee hoor, die billetjes nog mooi onderin.

Een kindje in stuit daalt vaak al heel vroeg in, omdat billen kleiner zijn dan hun hoofd (in mijn geval zeker niet, maar misschien toen ik een baby was nog wel). Een hoofd blijft ergens steken, waar de billetjes dus nog een stukje verder kunnen. Je ziet vaak ook dat kindjes die in stuit hebben gelegen wat met de heupjes hebben, omdat die zo lang klem hebben gezeten. Dit even ter info tussendoor…

Een paar uur later was ik aan de beurt. Er kwamen een gynaecoloog en een verloskundige aan om de versie uit te voeren. Ze smeerden een gel op mijn buik en de één plaatste de handen onderaan mijn buik en de ander bovenaan. Nadat ze hadden afgeteld begon de één te duwen en daarna de ander. Door met hun handen (en met hun vingers keihard om het kindje klemmend) te duwen, hopen ze zo het kindje te bewegen in de goede richting zodat hij een soort koprol maakt. Poging 1 mislukt. Oef, dat viel best tegen. Niet dat het heel veel pijn deed, maar het was echt een heel naar gevoel. Al die organen die je dan ineens ook voelt ofzo. Ik kan het moeilijk uitleggen.

Poging 2 ook mislukt. Daarna probeerden ze nog de andere kant op te bewegen, maar ook hier lukte het niet. Nog een laatste keer de andere kant op, maar helaas. De draaipoging was niet gelukt.

Ik moest even blijven liggen en moest aan de CT-scan. Zo konden ze in de gaten houden of Kees stabiel zou blijven. Na iets van 1,5u een stabiele hartslag te hebben gehad, mocht ik gaan. Ik was er een beetje misselijk van geworden, maar niet misselijk genoeg om de Mc Donalds over te slaan. We reden weg en ik vond het wel echt heel jammer dat het niet gelukt was. Guus ook. Ik was eerlijk gezegd heel bang voor een keizersnede. Dat je dan altijd een groot litteken op je buik hebt en zo’n dakje, weet je wel? Mijn buik was eigenlijk het enige waar ik wel oké mee was. Dus de gedachte dat dat dan verpest zou worden maakte me onzeker. Waar heb je het eigenlijk over hè? Je zet een kindje op de wereld. Hoe bijzonder dat je lichaam dat kan? En dan zeuren over een litteken die er dan is. Die waarschijnlijk ook aardig goed wegtrekt. Maar ja, ik moest daar op dat moment wel erg moeilijk over doen. Daarnaast hoorde ik ook vaak genoeg over dat een keizersnede echt een zwaar herstel zou hebben enzo, Pittig. Guus en ik hadden weer stof tot nadenken.

De Mc Donalds was goeie afleiding. Dit was trouwens ook het enige, naast de supermarkten, wat open was. We gingen door de Mc Drive en stonden later aan de kant om heel romantisch die burgers naar binnen te werken. Heerlijk is dat toch hè?!

Dat we stof tot nadenken kregen, was wel duidelijk. Ik dacht dat je bij een stuitbevalling sowieso voor een keizersnede zou gaan. Dit bleek toch niet altijd het geval. Meer weten over de voorbereidingen op een stuitbevalling? Dat lees je in mijn volgende blog!


294 keer bekeken

© 2023 by NOMAD ON THE ROAD. Proudly created with Wix.com