• Rosan Nijhof

Zwanger, leuk! (?)

Bijgewerkt: aug 2

Ik deed de test en zag ineens twee streepjes. ‘TWEE STREEPJES? Wat

betekent dat?! Aaaah! En nu?!

Ik was echt overdonderd en verward. Wat een moment was dat zeg!


Iedere vrouw ervaart een zwangerschap op haar eigen manier. Ik ben dan ook van mening dat dat ook mag. Je mag je bijvoorbeeld helemaal een powervrouw voelen, maar je mag je ook best onzeker en overdonderd voelen. Dat is helemaal niet erg. Vooral over dat laatste wordt weinig gesproken valt me op.

Ik weet ook niet echt of de blijdschap bij mij direct overheerste. Aan de ene kant was ik namelijk super blij en ontzettend dankbaar en aan de andere kant ook doodsbang.

Ik zal jullie nu eerst even meenemen in de weken voorafgaand aan de dag van de test.

Op 19 juli 2019 ben ik getrouwd met de allerleukste man van de wereld. Sorry meiden! Deze leuke man en ik hebben ongeveer drie jaar geleden besloten dat we wel kinderen wilden krijgen. Voorheen waren we ervan overtuigd dat we geen kinderen wilden. Dit hebben we ook altijd gezegd tegen onze omgeving.

Hoe vaak krijg je anders de vraag na zo’n trouwerij: ‘Oh, en nu kinderen?’ ‘Dan komt er binnenkort vast ook een kindje!’ Om dit soort dingen te voorkomen hebben we dus altijd gezegd dat we geen kinderen willen en dat ook volgehouden. Krijg je alleen maar gezeur mee. Daarbij was het ook 'ons geheim' en dat maakte het extra leuk.


Allereerst: Eigenlijk vind ik baby’s over het algemeen maar ingewikkeld. Ik heb er niet direct iets mee. Ze zien er schattig uit, maar doe ze mij maar wat ouder! Het is voor mij ook altijd zo awkward als ik bij iemand ga kraamschudden*. Ik hoef die kleine baby'tjes namelijk niet vast te houden. Veel te eng met dat nekje die alle kanten op gaat en dat ‘ge-koetsjiekoetsjie’. Verschrikkelijk.

In de meeste gevallen vragen ze je of je de baby vast wil houden. Als mijn antwoord dan nee is, dan is dat vaak niet direct akkoord. Ze drammen door of ze willen de baby gewoon bij mij neerleggen, met de zin erbij van: ‘Er kan niks gebeuren hoor! Het is echt niet eng’ of: ‘Stel je niet aan, gewoon doen!’. Dat vind ik dus zoooo irritant! GA MIJ G*$&$&%$MME NIET OPLEGGEN DAT IK JOUW/DAT KIND VAST MOET HOUDEN!!! Maar in plaats van dat te zeggen, wat ik dus het liefste uitschreeuw, ga ik me verontschuldigen en ongemakkelijk gedragen tegenover de vader, moeder en de rest van het publiek dat erbij is. Handen omhoog als je je hierin herkent ;)

Ongeveer twee maandjes voor de bruiloft hadden we besloten om voor een baby’tje te gaan en zijn we begonnen met ‘oefenen’.

De bruiloft was trouwens echt FANTASTISCH! Ik zou het echt iedereen aanraden! Zo bijzonder om elkaar het ja-woord te geven, om te shinen in de jurk, drankjes te doen met vrienden en familie en alle liefde die je die dag ontvangt van zowel elkaar als de gasten. Het feest was alleen wel heel saai. Dat was wel jammer. Haha, geintje natuurlijk! Rennende obers, dikke band, grote dansvloer, veel te wilde meiden, stuiterende mannen, spetterende dance battles en noem maar op. Heel gaaf!

Ergens rond de bruiloft is onze kleine Kees verwekt. Als we terugrekenen zou het precies op de beruchte zwoele huwelijksnacht gebeurd moeten zijn. Nou, een ding is zeker: Daar is Kees ZEKER niet verwekt, haha.

Vanaf het moment dat we besloten dat we een kindje wilden ben ik één keer ongesteld geweest, vlak voor de bruiloft. De maand erna moest ik op donderdag of vrijdag ongesteld worden. Toen dat vrijdag nog niet gebeurd was, begon ik een dag later al te twijfelen: ‘Zal ik zwanger zijn?’.

Al vanaf het moment dat ik seksueel actief was, was ik altijd bang om zwanger te zijn. Hoe vaak ik wel niet een test heb gedaan! Mijn moeder zei een keer: ‘Jij denkt ook dat je de heilige maagd Maria bent hè?’ Ik had ook altijd testen in huis liggen voor de zekerheid.

De dag voordat ik de test heb gedaan, deed ik mee aan een beachvolleybaltoernooi met vriendinnen. Het voelde al niet fijn om een biertje te drinken, dus kocht ik stiekem voor mezelf 0.0-etjes. In de avond zouden we door gaan naar een feestje, maar ik besloot niet mee te gaan. Ik was kapot, terwijl ik eigenlijk altijd energie voor 10 heb. Ik heb toen lekker thuis op de bank liggen Netflixen.

De volgende ochtend besloot ik toch een test te doen, met een test die ik dus nog thuis had liggen. Ik plaste over de test heen, legde hem weg en ging even uitgebreid Instagram af. Dat is altijd zo chill als je op de pot zit!

Even later keek ik op het stripje: TWEE STREEPJES? Even hapte ik naar adem. Daar gingen mijn gedachtes: ‘Wat betekent dat?! Die uitslag heb ik bij die andere 1000 keren niet gehad! Waar is dat briefje waar het op staat! Ah, daar.’ Ik lezen: ‘Positief. Positief? POSITIEF?! OMG! Oke, wat moet ik doen?! Dit klopt niet. Heb ik er ergens nog een?’ Hele lade overhoop gehaald. ‘Fuck, nee. Oke, rustig blijven. RUSTIG BLIJVEN! Hmm, lukt niet.’ In paniek rende ik naar boven. Guus lag nog te ronken in bed. ‘Guus, er is iets ergs gebeurd’ zei ik hem. Guus nog half slapend, half geërgerd: ‘Wat is er Rosan?’Ik heb net een zwangerschapstest gedaan. Er staat dat ik zwanger ben…’

Guus zit in een keer rechtop in bed. ‘Echt, ben je zwanger?!’ ‘Ja, dat stond er, maar dat klopt vast niet. Het was een goedkope test. We moeten nu naar de winkel om een duurdere te kopen.’ Guus pakt mij vast en is intens blij. Ik knuffel niet echt terug, want ben nog half in shock.

Een kwartier later lopen we in de supermarkt. De zelfscan erbij, want niemand hoeft te zien hoe die zwangerschapstest zich langzaam over de toonbank zou verplaatsen. Allerlei dingen gooiden we bij in de tas natuurlijk. Eenmaal bij de zelfscankassa moest er uiteraard bij ons een controle gedaan worden. Ik zei tegen dat meisje dat ze één ding er niet uit mocht halen en werd helemaal rood. En geloof me, dat heb ik niet vaak. Guus vond het heel debiel dat ik dat zei en schaamde zich voor zowel de test als voor mij.

Nog een keer de test gedaan. Weer positief. Guus dolgelukkig, ik doodsbang. En blij. We stonden samen letterlijk te springen in de woonkamer.

Er groeit gewoon een kindje in mijn buik, hoe bijzonder! En wat zijn we gezegend dat het al zo vlot is gelukt. Wauw! Aan de andere kant was ik dus ook doodsbang en verward. Zo’n grote verantwoordelijkheid. Daarbij ben ik heel streng voor mezelf. Ik wil alles perfect doen. Dat is zeker een kracht, maar ook een valkuil. Het maakt me vaak ook rete-onzeker.

Wat komt er allemaal op ons af? Mijn oude vertrouwde wereldje werd helemaal op de kop gezet. Alles zou veranderen: Wil en kan ik dit wel?!

We hebben er zelf voor gekozen. Klopt als een bus! Maar dat neemt niet weg dat als het dan echt zo ver is, alles heel anders is ofzo. Ik kan het moeilijk onder woorden brengen. Ik vond het nogal wat (@Kees: Sorry, maar dat was wel echt zo. Je bent een liefje. Kusje van je moeder).

Ook lastig, want Guus was zo ontzettend blij al direct. Ik kon moeilijk volledig in zijn vreugde mee gaan, omdat het voor mij niet echt zo voelde. Daar voelde ik me dan ook weer schuldig over tegenover Guus, maar ook tegenover het kindje in mijn buik. Hoe vaak ben ik wel niet bang geweest dat het kindje mijn gedachten kon horen (ja, debiel he ;) )?

Ook in de opvolgende weken gedurende de zwangerschap kwam ik genoeg dingen tegen die niet alleen maar rozengeur en maneschijn waren. Het lachen, gieren en vooral ook brullen tijdens onze vakantie lees je in de volgende blog!



*Kraamschudden: Het is hier in de buurt gebruikelijk dat vrienden, familie, buurt en andere bekenden op visite komen als het kindje is geboren. Vaak gaat het kindje dan van arm naar arm, zodat iedereen het kindje even vast heeft gehouden.




769 keer bekeken

© 2023 by NOMAD ON THE ROAD. Proudly created with Wix.com