• Rosan Nijhof

Zwangerschap bekendmaken =D


Yes, eindelijk konden we de zwangerschap bekend maken bij onze ouders, zusjes met aanhang en vrienden! Dat was zo ontzettend leuk om te doen!

Ik zeg dan wel eindelijk, maar we vertelden het onze ouders al met iets van 5 weken. Toch voelde het als een eeuwigheid. Haha!

Guus en ik hadden bedacht om bij de Hema van die mini tompoucen te bedrukken met een leuk plaatje van een opa en oma. Dat was nog wel even spannend. Ineens bedachten we ons dat die doosjes bovenop altijd doorzichtig zijn. Laten we nou net dat meisje die daar werkt kennen! Nu maar hopen dat ze de hint niet snapt (hmm, wat valt daar nou niet aan te snappen maarja).

De tompoucen waren besteld. Nu moesten we nog een goed moment vinden waarop we ze alle vier konden uitnodigen zonder dat het op zou vallen dat we iets bekend willen maken… IDEE: Die zaterdag dat we terug zouden komen, gingen we onze kitten Henk ophalen in Dieren (hoe toepasselijk). We hadden tegen onze ouders gezegd dat alleen zij welkom waren rond 16.00u, zodat niet het hele huis vol zou zitten met mensen. Dat zou zielig zijn voor de kitten Henk. Geloofwaardig toch?

Even een weetje tussendoor: Onze kat Henk is vernoemd naar Henk Schiffmacher, de tatoeëerder. Henk heeft namelijk een aardig mooie vacht. De mensen waar we Henk hebben gekocht zeiden tegen ons dat hij zulke mooie ‘tekeningen’ in zijn vacht had. Dus: Tekeningen – tattoos – Henk Schiffmacher!

Dan nog een weetje: Ik was eigenlijk bang voor katten. Ik houd sowieso niet zo van dieren eigenlijk. Waarom we dus een kat hebben is mij een raadsel. Ik vind het nu wel echt super leuk hoor! Henk is ook echt heel grappig.

Terug naar mijn verhaal… Het was super leuk om Henk op te halen. Zo’n lief klein katje mee terug naar huis. De hele weg mauwen, want hij vond het vreselijk in dat reismandje. Eenmaal thuis was Henk totaal niet bang en lekker de omgeving aan het verkennen.

Ondertussen kon ik de klok wel vooruit kijken. Ik heb nog gebeld naar mijn ouders of ze eventueel eerder konden, maar dat lukte niet. Ze vertelden nog dat mijn zusje ook wilde komen en dat ze onderweg was naar ons. KAK! Guus kwam net op dat moment aan rijden en de tompoucen MET OPA EN OMA PLAATJES lagen in de auto. Hij had er al expres iets bij gekocht zodat hij dat bovenop dat doosje met tompoucen kon leggen. Toen mijn zusje vroeg of de boodschappen mee uit de auto moesten, gaf Guus een raar en vaag antwoord met het bericht dat hij dat later nog wel zou doen.

Oke, mijn zusje helemaal wild en blij met Henk en hebben we na 15 minuten de deur kunnen wijzen gelukkig. En daar kwamen de ouders. Omg, zenuwachtig!!!

Natuurlijk gingen ze de hele tijd kijken naar Henkie die door de kamer aan het dartelen was. Mama steeds op de knieën op de grond om met Henk te spelen en knuffelen. Guus en ik koffie en thee inschenken. Ondertussen fluisterend hoe we het precies gingen aanpakken. Ik had de taartjes voor mijn ouders en Guus voor de zijne. We liepen tegelijk naar onze ouders toe en gaven de taartjes. Aaaah, helemaal kriebels in onze buiken en wachtend op die leuke reacties! Reactie: ‘Oh wat leuk! Opa en oma van Henk!’ En alle aandacht weer direct op Henk. Oke… Weg moment… Guus en ik stonden elkaar maar een beetje verdwaasd aan te kijken. Toen zei Guus maar ongemakkelijk maar met een big smile: ‘Nou, niet alleen van Henk!’ Ik begon te springen naast mijn moeder, maar mijn moeder bukte weer om Henk te aaien. Toen zei de moeder van Guus: ‘Ja, haha, Rosan zwanger zeker?!’ Alle vier moesten ze een beetje lachen. Ik was nog steeds aan het springen, nu wel ietsje lager. Toen keken ze mij aan en ik knikte en riep: ‘JA, Ik ben zwanger!’ Compleet sprakeloos alle vier. Na een paar tellen waren de ouders van Guus in tranen en kwamen ons knuffelen. Mijn vader zat verstijfd met het vorkje van het gebakje in zijn hand naar mij te staren. Mijn moeder keek dwars door me heen. Daarna knuffelde ze mij en mijn vader ook. Heel lang. Zonder echt iets zinnigs te zeggen. En toen begonnen ze zo over hele andere dingen te praten. Ik dacht echt: Oke, raar…

Achteraf gezien was het hilarisch. Jammer dat we hier geen filmpjes van hebben, haha!


De volgende middag ging om 13.00u de bel en stonden mijn ouders heel blij aan de deur. Ik deed open en mijn moeder stormde naar binnen en ratelde aan een stuk door: ‘Ja, sorry voor gisteren! Ik deed echt heel erg raar volgens mij. Ik had het zo niet verwacht! En je vader ook niet. Toen we thuis kwamen hebben we heel lang niks gezegd. Later in bed knepen we elkaar in de arm omdat we dachten dat we droomden blablabla’. Ik moest keihard lachen. Ze hadden hun handen vol met cadeaus. Ze waren namelijk die ochtend direct naar de Prenatal gereden, moesten ze nog wachten want die ging pas om 12.00u open, en hadden ze daar allerlei leuke dingen gekocht. Helemaal trots. Zo lief!

Guus en ik zijn heel slecht in ons anders voordoen dan we zijn. Dus ook in dingen over onszelf geheimhouden. Daarom hebben we een of twee weken later al onze zussen met aanhang ingelicht. Wat een geweldige reacties. Allemaal super verbaasd en ook mega blij voor ons. Heel erg leuk.

Met 9 weken ging ik op vriendinnenweekend. Hmm, dan kon ik de zwangerschap echt niet voor me houden. Ik had bedacht om het de meiden direct te vertellen als we allemaal samen bij elkaar kwamen, voordat we zouden vertrekken. Ik had mijn moeder gevraagd een loadingbalkje op mijn buik te schrijven met de tekst erbij: Baby in de maak, 18%. Daar deed ik dan weer mijn kleding overheen zodat niemand iets door zou hebben. Ik was natuurlijk super zenuwachtig voor hun reactie, dus ik kon niet wachten het ze te vertellen. Onze vriendinnengroep bestaat uit 6 meiden. Hele leuke meiden welteverstaan. Ik was mooi op tijd, net als 4 anderen. Het wachten is dan ook altijd op dezelfde. Iedereen was druk, want iedereen had er vet veel zin in, dus wilden ze vast buiten staan wachten zodat we direct de spullen in de auto’s konden pakken als ze aan kwam. Oke, dat kwam niet zo goed uit. Ik kon moeilijk de bekendmaking daar buiten doen. Stel je voor dat iemand het toevallig hoorde en door zou vertellen!

Dus toen onze diva eindelijk gearriveerd was, vertelde ik dat ik een cadeautje voor iedereen had gekocht en dat binnen even wilde geven. Ik had ondertussen een tas gepakt zodat het leek of ik echt iets bij me had. Het was ook geen gekke smoes, want zoiets zou ik ook wel echt kunnen doen. Ik hoor je denken: Vet attente meid. Yeah, thanks!

De meiden zaten allemaal in een halve cirkel in de kamer. Ik liet de tas vallen en trok mijn shirt omhoog, zodat ze de tekst konden lezen. En toen… Doodse stilte. En nog steeds stilte. En nog steeds… Ik stond daar best ineens vet voor lul en wist niet echt wat ik moest doen. Na een tijdje sprong een van mijn vriendinnen op en begon keihard te juichen. Zij heeft ook een kindje, dus was helemaal blij dat ik een vriendje of vriendinnetje had gemaakt. Een andere vriendin kwam er direct achteraan om te feliciteren. De andere drie bleven verstijfd op hun stoel zitten. Ze geloofden er niets van. Na een tijdje kreeg ik van hun ook de felicitaties natuurlijk, haha!

Zwanger op vriendinnenweekend was wel even anders dan anders kan ik jullie vertellen! Ik had geluk dat je daar in dat plaatsje niet kon stappen. Of nouja, geluk, ik houd daar super erg van dus het was zeker jammer. Wel merkte ik dat ik sneller moe was dan anders.

Het was trouwens nog heel geinig. We gingen als activiteit op ouwe trekkers rijden. Heel leuk bedacht! De organisatie had alleen niet gezegd dat slippers een slecht idee was, en dat je beter geen korte rokjes en jurkjes kon dragen. Dus daar gingen we, opgedirkte meiden, met slippertjes, hoedjes, zonnebrillen, hup op die trekkers. Die foto’s zijn hilarisch! Had je bij moeten zijn misschien ;)

Die trekkers hobbelden echt ontzettend. Kees werd daar dus flink heen en weer en op en neer geschud (@Kees: Sorry schatje. Kusje van je moeder). Dat schudden was heerlijk voor de misselijkheid, maar nog fijner voor mijn titties. Jezus, die dingetjes begonnen zich te ontwikkelen tot échte dingen, dus heb ik de hele rit mijn tieten vast moeten houden. Pijnlijk joh! Die mensen uit Monchou vonden me vast een rare meid.

Gelukkig hadden ze voor de rit van 3u gekozen i.p.v. die van 1,5u en duurde het bij ons op de een of andere manier meer dan 5u. Wat een avontuur!

Ook onze opa en oma’s waren helemaal dolenthousiast met het nieuws. Evenals andere vriendinnen, vrienden, familie en collega’s. Je krijgt dan zulke leuke berichtjes van iedereen. Echt heel lief! Als ik daar aan terug denk krijg ik nog helemaal een warm gevoel.

We kregen van deze mensen ook vaak de vraag: Willen jullie weten wat het wordt? En dit wilden we beiden heel erg graag weten! In de volgende blog zul je lezen hoe onze reactie was op de bekendmaking van het geslacht.




498 keer bekeken

© 2023 by NOMAD ON THE ROAD. Proudly created with Wix.com